figoltx Kenya'dan bildiriyor

Fransa'da erken bahar...

2012-01-25T01:34:00.000-08:00

İbrahim Karamemet’in “AFRİKA'YA BAKIŞ” temalı fotoğraf sergisinin bu kadar reklamı yeter.

Ben yeni yazı yazana kadar zaten sergi de 19 Ocak'da bitmiş. Evet, 15 gündür yazmamışım. Ama nedenim var.

Fransa seyahatimiz dolayısıyla 15 günlüğüne blog molası verdim. Bu kış günü Nairobi'nin o insanı sımcıcak sarmalayan havası bırakılıp da Fransa'nın soğuğuna gidilir mi diye düşünüyorsunuz sanırım. Haklısınız ancak Yves'in annesinin sağlık problemleri dolayısıyla Fransa'daydık. Seyahatmiş gibi ama değil. Anneyle bol bol haşır neşir olduk, ona moral vermeye çalıştık. Umarım tez vakitte tedaviye bünyesi cevap verir ve o eski güzel aktif günlerine geri döner.

Fransa'da kaldığımız dönemde hava ılıktı. Gerçi Manş Denizi'ndeki Gulf Stream'in de havanın ılık olmasında payı var sanırım. Evimizin kaloriferi bir gün önceden yakılmış olduğundan o da sıcaktı. Bu ılıman iklime aldanan normal koşullarda Mart ayında çiçeklenen bahçedeki kamelyalar tomurcuğa durmuş, hatta bazıları çiçek bile açmıştıe. Umarım hava don yapmaz ve kamelyaların üzeri her yıl olduğu gibi silme (canım annemin deyişiyle -pıtrak gibi) çiçekle bezenir.

Umutmayın sakın! Hayatta en önemli zenginliğimiz sağlığımız. Bunu ya biz ya da yakınlarımızdaki birileri kaybedince fark ediyoruz. Kaybedince de tekrar bulması hayli zor. Bu durumda ne yapacağız? Sağlığımıza sahip çıkacağız...

Nairobi'den sevgiler...

Afrika'ya Bakış...

2012-01-10T22:41:00.000-08:00

İbrahim Karamemet’in “AFRİKA'YA BAKIŞ” temalı fotoğraf sergisi 6 Ocak – 19 Ocak 2012 tarihleri arasında Beyoğlu, Aznavur Pasajı, 1. kattaki Aznavur Sanat Galeri’sinde izleyicilerin ziyaretine
açılıyor.

Sergi onur konuğumuz, İzzet Keribar hocamızın katıldığı sergiye tüm sanatseverler davetli.

Sanatçının Nil Nehri’nin kaynağı olan Viktorya Gölü ve Afrika’nın en tepesi olan Klimanjaro Dağı çevresindeki Doğu Afrika ülkeleri Uganda, Ruanda, Kenya ve Tanzanya’nın hemen hemen tamamını kapsayan geniş bir coğrafyada gerçekleştirdiği fotoğraf çekimleri bölge insanları ve sosyal yaşamın yanında, doğa ve yaban hayatı da içeren geniş bir yelpazeyi kapsamaktadır. Dört ay süren çekimler sırasında görüntülenen onbin kadar kare içinden seçilen 50 özel fotoğraf bu sergide yer alacaktır. Ayrıca, 120 kadar fotoğrafın dia gösterimi Afrika müziği eşliğinde sergi süresince izleyicilere sunulacak.

“AFRİKA'YA BAKIŞ” Sanatçının ikinci uluslararası sergisidir. 1992 yılında Safarad Yahudileri’nin Osmanlı Devleti tarafından Türkiye’ye kabulünün 500. yılı kutlamaları çerçevesinde Türkiye’deki Safarad izlerini görüntüleyen 50 fotoğraflık sergisi iki yıl boyunca İsrail, Türkiye ve Asya ülkeleri dışında neredeyse bütün dünyayı dolaşmış ve şu anda onar onar dönüşümlü olarak
Amerika’da Magnes Museum’da sürekli sergilenmektedir.

Kuratörlüğünü Türk fotoğrafçılığının duayenlerinden değerli sanatçı İzzet Keribar’ın yaptığı “AFRİKA'YA BAKIŞ” fotoğraf sergisinin fotoğraf sanatınının ötesinde izleyenleri Afrika’ya gitmiş kadar etkileyeceği umulmakta.

Sergi Tarihi: 6 Ocak – 19 Ocak 2012
Açılış saati: 19:00
Aznavur Sanat Evi Sergi Salonu
İstiklal Cad. Aznavur Pasajı No: 108
Beyoğlu / İstanbul
İletişim: 0 212 249 22 10

Tüh, ya, ben yine kaçırdım, bari siz kaçırmayın...

Canon 600D, Kit, Tripod, Çanta - Bana çıkmaz deme!

2012-01-08T23:55:00.000-08:00

"Fotografium Canon 600D profesyonel fotoğraf makinesi hediye ediyor! Yarışmaya katılarak Canon 600D Kit, Manfrotto 055XProb tripod ve Kata123Go-30 fotoğraf çantası kazanma şansı yakalayın! http://blog.fotografium.com/fotografium-canon-600d-hediye-ediyor/ sayfasını ziyaret ederek yarışma hakkında diğer bilgilere ulaşabilirsiniz."

Yarışma Başlangıç Tarihi : 06.01.2012
Yarışma Son Katılım Tarihi : 29.02.2012 (Saat 23:59)
Çekiliş Tarihi : 05.03.2012

Bana çıkmaz demeyin, paylaşın. Ben öyle yaptım...

Bu yıl Blog Ödülleri yarışmasında kendi dallarında 1. olan Fotografium Sitesi bu yarışmayı düzenliyor. Birinci olmanın şerefine bu yarışmayı tertipliyorlar. Sitede fotoğrafçılıkla ilgili harika bilgiler var. Bu konu ile ilgilenenlerin kaçırmaması gereken bir site. Çok detaylı ve anlaşılır şekilde anlatıyorlar. A'dan Z'ye fotoğrafla ilgili herşeyi bulabilirsiniz burada. Tavsiye olunur efendim...

İyi ki varsın Ab :-)

2012-01-08T02:34:00.000-08:00

TJ'in Kenya Macerası

Dün canım ablamın doğum günüydü. Bu sene maalesef bu özel günde yanında olamadım. Ben de 2011 Kasım'da birlikte gerçekleştirdiğimiz sadece 5 günlük kısa ama özel Kenya gezimizin fotoğraflarından düzenlediğim slide showu ablacığıma hediye ediyorum. İyi ki varsın AB :-)...

Kenya Hayvanlar Alemi....

2012-01-07T00:17:00.000-08:00

Yatırım...

2012-01-03T05:51:00.000-08:00

Birçoğumuz senenin son ayında 2011'i masaya yatırdı.
Evirdi, çevirdi, üzerinde hayli kafa yordu. Artılarını bir kolona, eksilerini diğer kolona alt alta yazıp, topladı, çıkardı, böldü durdu...
Acaba 2011 başarılı bir sene miydi?
Neler ummuş neler bulmuştuk.
Bir sene evvel yeni yıla adım atarken koyduğumuz hedeflere ulaşmış mıydık?
Ya da hangilerine ulaşmış, hangilerini es geçmiş, yıl içinde hangi yeni hedefleri araya sokuşturmuştuk? Ya da hedeflerimizin üstüne mi yatmıştık miskin miskin?

Huzurlu, mutlu, sağlıklı ve başarılı bir sene mi geçirmiştik?

Belki sevdiklerimize kavuştuk belki de onları ebediyen kaybettik.
Onlarsız bir hayata alışmaya çalıştık, belki de halen çalışmaktayız.

Neyse hepsi geçti gitti...

Bir sene daha acısıyla, tatlısıyla bitti işte.

Her sene başı olduğu gibi eski senenin miskinliğini üzerimizden atıp yeni hedeflerimize doğru koşmaya başladık bile. Sizi bilmem ama ben başladım.

Geçen seneyi kendi açımdan tek kelimeyle özetlersem eğer: YATIRIM...

Görüyorum £/$ işaretleri uçuşmaya başladı gözlerinizde.
Bu yatırımın parayla, pulla hiç alakası yok. Benim yatırımım kendime, 2012 yılındaki iki kocaman, kendi kendime bitirmeye söz verdiğim, kendi kendime başarmaya söz verdiğim iki baba gibi hedefe.

Tabi ki 2012 yılı için başka hedeflerim de var. Onları da hedefi vurduğumda açıklamak üzere herkese harika bir sene diliyorum.

Gördüğün 3 Kelime 2012'de senin olsun!

2011-12-31T00:16:00.000-08:00

Ben Heyecan, Aşk ve İlham gördüm.

Bakalım hangi kelimeler 2012'de sizlerin olacak?

Güle Güle 2011, Hoşgeldin 2012 !...

2011-12-29T00:40:00.000-08:00

Postanede çalışan memurlar yılbaşı günü Noel Baba'ya yazılmış bir mektup alırlar Tabii Noel Baba diye birisi olmadığı için mektubu kendileri açıp okurlar. Mektupta şöyle yazıyordur. "Sevgili Noel Baba. Ben 10 yaşında bir çocuğum. Hiç kimsem yok. Yetimhanede kalıyorum. Diğer arkadaşlarıma birçok hediye geldi ama bana hiç hediye getiren olmadı. Senden üç sey istiyorum. Bana bir kalem, bir kalemkutusu, bir de ayakkabı gönderirsen çok sevinirim" Memurlar mektubu okuyunca çocuğa çok acırlar. Kimsesiz çocuğu mutlu etmek ve Noel Baba'ya olan inancını sarsmamak için kendi aralarında para toplayıp hediyeleri almaya karar verirler. Kalem ve ayakkabıyı alırlar, para yetmediği için kalemkutusunu alamazlar. Aldıkları hediyeleri gönderdikten günler sonra çocuktan teşekkür mektubu gelir. Mektup şöyledir: "Sevgili Noel Baba, gönderdiğin hediyeleri aldım. Beni çok memnun ettin. Gönderdiğin hediyelerden birisi gelmemiş. Onu da herhalde postanedeki şerefsizler almıştır."

2012 yılını fıkra tadında, yüzünüzde hep gülüceklerle geçirmenizi diliyorum.

Ekvator'da Su Deneyi...

2011-12-19T03:47:00.000-08:00

Benimle yaşıt ve daha büyükler mutlaka sevgili Barış Manço’nun programı 7’den 77’yeyi hatırlayacaklardır. Ben program başladığında gözlerimi ekrandan ayıramaz, hiçbir saniyesini kaçırmamaya çalışırdım.

Nairobi’den kuzeye doğru ilerleyip Güney Yarımküre’den Kuzey Yarımküre’ye geçerken Kenya Dağı eteklerinde, yol kenarındaki sarı bir pano gözüme çarptı. Panonun üzerinde siyah Afrika Kıta haritası, haritanın ortasındaki bantta da kırmızıyla “You are on the Equator / Ekvator’un üzerindesiniz” yazıyordu.

Yolumuz üzerinde Manço’nun programındaki panonun aynını görünce arabayı durdurup hemen kendimi aşağıya attım. Manço’nun program çekimleri Kenya Dağı eteklerindeki minik şehir Nanyuki’de yapılmıştı. Bir yerliyle birlikte bu bizim gördüğümüz panonun benzerinin altında suyun dönüş yönüyle ilgili bir test yapmışlardı. Panonun güneyinde yani Güney Yarımküre’de uyguladıkları testte kabın içindeki su saatin tersi yönüne, 1 metre ileriye, Kuzey Yarımküre’ye geçip aynı testi uyguladıklarında suyun saat yönünde döndüğünü görmüştük. Ya tam Ekvator çizgisinde ne oldu? Su yine akmaya devam etti ama durgun bir şekilde, sağa ve sola dönmeden.

Aslında bu durumun sihirle, Afrika’nın kara büyüleriyle hiçbir alakası yok. Fransız matematik ve fizikçi Gustave Gaspard Coriolis 19. yüzyılda bu mucizevi olaya bilimsel bir açıklama getirmiş. Demiş ki “Dönen yer kürenin yüzeyi üzerinde hareket eden hava, kuzey yarım kürede hareket yönünün sağına, güney yarım kürede soluna saptırır.” Bu saptırma gücüne de Coriolis kuvveti denmiş.

Cesaria Evora'nın ardından...

2011-12-18T01:52:00.000-08:00

Müziğin çıplak ayaklı divası Cesaria Evora 70 yaşında hayatını kaybetti. Ülkemizde de birçok konser veren Evora en çok "Besame Mucho" ile gönüllerimizde taht kurmuştu.

Evora daha önce 2008'de Avustralya turnesi sırasında bir felç geçirmiş ve 2010 yılında koroner bir sorun için hastaneye kaldırışmıştı. 2008 senesinde kendisiyle Paris CDG Havaalanı'nda karşılaşmıştık. Sağlık problemleri nedeniyle tekerlekli sandalyedey olmasına karşın yine de İstanbul'a konser vermeye gidiyordu.

Ünlü şarkıcı, yaklaşık üç ay önce sağlık sorunları nedeniyle kariyerinin sona erdiğini duyurmuştu.

16 Aralık 2011 sabahı, solunum yetmezliği ve pulmoner ödem nedeniyle hastaneye kaldırılan Evora hayata gözlerini yumdu.

Paris'teki ilk albümü "La Diva Aux pieds Nus/Çıplak Ayaklı Diva" ile adını ve sesini duyuran Evora 47 yaşında uluslararası kariyerine başladı. O 1992 yılında yayımlanan, "Sodade" ile uluslararası bir şöhret elde etti.

O zamandan beri, beş milyon adet üzerinde satılan 11 albüm yayınladı ve çok sayıda ödül kazandı.

Evora, köklerine bağlı mütevazi haliyle ve konserlerinde çıplak ayaklarıyla şarkı sölemesiyle ilk albümü "Çıplak Ayaklı Diva" adıyla tanınıyordu.

Bana tınılarıyla Angola'yı hatırlatan Cesaria Evora'nın en sevdiğim, Potekizce "Özlem" anlamına gelen "Saudade" adlı parçası ve Paris'de 1995 yılında Le Bataclan'daki Angola konseri kayıtlarıyla sizleri başbaşa bırakıyorum.

Özleyeceğiz seni...

"Jacaranda Workshop & Kibera Paper" yazıma fotolar ekledim...

2011-12-12T23:42:00.000-08:00

Jacaranda Workshop'daki zeka engelli gençlerin çalışması uzun kolye, iki sıra kısa kolye ya da kemer olarak kullanılabilen multi-fonksiyon takım... Çok severek kullanıyorum.
Ne de güzel yapmışlar ama değil mi?
Kibera Paper2dan satın aldığım Noel ve Yeni Yıl temalı, dönüşümlü kağıttan kartpostallar...

Jamhuri Day / Cumhuriyet Günü

2011-12-11T06:05:00.001-08:00

12 Aralık 1963 Kenya'nın İngiltere'nin buyunduruğundan kurtulduğu, bağımsızlığını kazandığı gün.

12 Aralık 1964 ise Kenya Cumhuriyeti'nin resmen kurulduğu ve dünyaya duyurulduğu gün.

Eh, bir ulus için tarihe geçen iki önemli gün de 12 Aralık'a denk gelince, daha doğrusu denk getirilince çoşkuyla kutlamak da vacib oluyor.

Kswahili dilinde "jamhuri" haliyle "cumhuriyet" anlamına geliyor.

Evet, her sene 12 Aralık Jamhuri Day yani / Cumhuriyet Günü adı altında Kenya'da resmi tatil.

Kenya'da Jamhuri Günü ülkede deprem de olsa, kuraklık da olsa, sel ortalığı silip süpürse de hep kutlanıyor ve kutlanacak. Hükümet asla iptal etmiyor uluslarının birliğini temsil eden böylesine önemli bir kültür mirası bayramı. Hiç iptal edilir mi, hangi akla sığar atalarının kanlarıyla kazanılmış böylesine önemli bir zaferin kutlamasının iptali?

Nairobi'ye Nihayet Yaz geldi...

2011-12-11T01:10:00.000-08:00

Geçenlerde müzik okuluna giderken yine şiddetli bir yağmur yağıyordu. Arabanın silecekleri kifayet etmiyor, bazı yollarda arabalar adeta selin içinde yüzüyorlardı. Hatta birkaçı çamura saplanmış, dolayısıyla trafik tam bir arap saçına dönmüştü. Çamur ve sel dolayısıyla kullanılmaz hale gelen tali yollara girmeye artık kimse cesaret edemediğinden ana yollar mahşer gününü andırıyordu.

Tam da evden neden daha önce çıkmadığıma hayıflanırken sıkışık trafikte arkadaki araç bana bindirmez mi? Eh, dedim, bir bu eksikti! Hadi bir kere bindirdin hızını alamayıp ikinci kere bindirmenin ne alemi var? Zincirleme kaza oldu zaar diye düşünüp arabamı durdurdum, anahtarımı ve çantamı elime alıp indim aşağıya. Arkamdaki arabanın Kenyalı süslü sürücüsü ben yanına geldikten çok sonra lütfedip arabasından indi. Baktık hasar fazla değil. Kenya’da kaza olduğunda arabaları yerinden oynatmadan polisi çağırmanız gerekiyor. Polis gelip zabıt tutacak. Ölme eşeğim ölme. Dersimi de kaçırmaya niyetim yok. Hele bir de o sıkışık trafikte polisi beklemenin trafiği daha da arap saçına döndüreceği kesin. Bu durumda yolumuza devam etmeye karar verip hanımdan karvizitini aldım, üzerine de plakasını not ettim.

Bu sene erken başlayan yağışlı sezonun sonuna gelmemize rağmen yağmur bir türlü dinmek bilmedi. Ta ki 3/5 gün öncesine kadar. Evet, yaz nihayet Nairobi’ye geldi hem de bir gün öncesi yağışlı, soğuk hava ertesi gün yerini pırıl pırıl, güneşli bir havaya bıraktı.

Yaşasın YAZ...

Ancak bu güneşli sıcak havada insan Noel ve Yeni Yıl havasına giremiyor ki...

Eh, o kadar kusur kadı kızında da olur.

Not: Arabama hasar veren hanım kaza akabinde arabamı aldırdı, anlaşmalı garajda tamirini yaptırıp teslim etti...

Kendisine buradan tekrar teşekkürlerimi iletiyorum...

Jacaranda Workshop & Kibera Paper

2011-12-10T06:24:00.000-08:00

Evet, buralardayım.... Evet, yazıyorum yazmasına da blogum için değil, başka bir proje için. Size daha önce bir kitap projem olduğundan bahsetmiş miydim? Bahsetmediysem eğer şimdi bahseyim. 12 Afrika ülkesini içeren bir gezi kitabı üzerinde çalışıyorum uzun bir zamandır. Az kaldı, yüzdüm, yüzdüm kuyruğuna geldim ama hani finişe yaklaşırken bir yorgunluk, bir bezginlik yaşanır ya, işte bir süredir o bezginlik var-dı üzerimde. Nihayet silkinip o bezgin Bediş halimi attım üzerimden ve tekrardan aldım elime kalemi.

Blogumu daha fazla ihmal etmeye HAYIR diyorum ve son gezilerimden birini sizinle paylaşıyorum.

Uzun zamandır frankofonların kulübü Nairobi Accueil'ün düzenlediği gezilere de katılmamıştım. Nairobi’den taşınmaya kısa bir süre kala şimdiye kadar gezmeye fırsat bulamadığım ilginç yerlere gitmeye karar verdim.

Ve ilk ilginç yer durağımız “Atölye Jakaranda / Jacaranda Workshop”.
Fransız hanımlar ve arkadaşım Nihan ile sabahın köründe bu atölyeye doğru yola çıkıyoruz.
“Atölye Jakaranda” Özel Jakaranda Okul’undan mezun olan zeka engelli gençlere eğitim ve iş imkanı sağlamak amaçlı 1982 yılında kurulmuş. Günümüze kadar 60 kadar Özel Jakaranda Okul’u mezununu eğitip, kendilerine güvenlerini kazanmalarını ve sosyal hayata entegre olmalarını sağlamış. Atölye iş bulmakta zorlukla karşılaşabilecek bu gençleri istihdam ediyor. Hedef zeka engelli bu gençlerin el becerilerini geliştirmelerini ve genellikle down sendromlu ve otistik genç zanaatkarların ekonomik bağımsızlıklarını kazanmalarını sağlamak.
Gençlerin üretimi seramik takılar sadece Kenya içinde değil yurtdışına da pazarlanmakta. Kuzey Afrika’da Mennonite Kilisesi dünyada özellikle zeka engelli insanların üretimi ürünleri satın almakta. The Body Shop Internatiomal da atölyenin üretimi pirinç saç tokalarından satın almakta.

Kısa briefingden sonra atölyeyi geziyoruz.
Gençler seramik atölyesinde bisküvi fırınından çıkmış seramikleri sır kazanına batırıp, ikinci pişirin için hazırlıyorlar. Diğer tarafta bir grup sırlanıp renklendirilmiş seramik boncuklarla kolye yapıyorlar. Fotoğraflarını çekip gösterince öyle içten seviniyorlar ki insanın sarılıp öpesi geliyor. Başlarındaki yetkili gençlere her işlemi defalarca anlattıklarını, ancak ertesi gün atölyeye geldiklerinde hepsini unuttuklarını söylüyor. Her gün sil baştan yapıp her işlemi tekrar tekrar anlatıyorlarmış. Ancak her yaptıkları kolye için kazanacakları bedeli asla unutmuyorlarmış. Ne kadar fazla kolye o kadar kazanç demek. Dolayısıyla asla hasta olmuyorlar, ya da hasta numarası yapıp işi asmaya kalkmıyorlar. Kendilerini işlerine kaptırmış gençler çok güler yüzlüler. Çoğu sorduğumuz sorulara tam cevap bile veremiyor ama işlerini layığıyla yapıyorlar.

Seramik atölyesinden diğerine, pirinç tellerle ve pirinç zincirlerle kolye, bilezik ürettikleri atölyeye geçiyoruz. Az ilerideki genç pirinç plakaları dövüyor, diğeri zincir yapıyor, bir diğeri hazırlanmış zincirleri zımpara ile parlatıyor, az ilerideki masada da son aşama, tek tek ürünleri tam mamul haline getiriyorlar.
Kısacası burası zihinsel engelli (down sendromlu veya otistik) gençlerin çalıştığı bir atölye. Atölyede çalışırken bu gençlerin mutlulukları gözlerinden okunuyor. Onlar hayata kazandırılmış zihinsel engelli, pırıl pırıl gençler. Onlara bakarken içimde bir acı hissetmiyorum, tam tersine seviniyorum eğitim almış olmalarına, sevdikleri bir işleri olduğuna, onları düşünen, etraflarında onlar için güzel bir hayat dizayn eden kişiler olduğuna.

Atölye Jakaranda insanı heyecanlandıran, gerçekten müthiş bir proje.

Atölye Jakaranda'ya tarafımızdan yapılacak yardım bölümüne, yani alış veriş kısmına geçiyoruz. Nihan'ın da benim de hem kolye hem kemer olarak kullanılan seramik ve pirinç halkaların birbirine geçmesiyle yapılmış aksesuar çarpıyor gözümüze. Yetkili hanım bütün aksesuarların dizaynlarının kendisinin yaptığını bu elimizdeki modelin de son kreasyonu olduğunu söylüyor. Hemen birer tane ediniyoruz. Diğer hanımlar da üçer, beşer satın alıyorlar kolyelerden, bileziklerden.

Bu da benim kendime seçtiğim ve beğeniyle taktığım uzun kolye, kısa ikili kolye veya kemer olarak kullanılan multi-fonksiyonlu takım. Ne de güzel yapmışlar ama değil mi?

İstanbul’da yaşarken bir dönem seramikle uğraşmış, hayli de keyif almıştım. Keşke diyorum, keşke bir kaç ay içinde Nairobi’den taşınmak zorunda olmasam da Atölye Jakaranda’da gönüllü olarak bu gençlerle birlikte çalışabilsem.

“Atölye Jakaranda”nın hizmet verdiği arazi ve bina Nairobi Rotary Kulübü tarafından sağlanmış. Gerek Nairobi Rotary Kulübü’nü, gerekse özveriyle çalışan Atölye Jakaranda gönüllülerini en çok da Atölye Jakaranda’da çalışan o sevimli gençleri bu başarılarından ötürü kutluyorum.

Aynı gün ikinci durağımız “Kibera Paper”.

Kibera Paper Card Project / Kibera Kartpostal Projesi kilise temelli bir organizasyon. Bu proje 2001 yılında Nairobi’nin en büyük gecekondu mahallesi Kibera’nın yakınlarında hizmete girmiş.

“Kibera Paper” Nairobi’deki ofislerin bağışladığı kullanılmış kağıt ve gazetelerin su ile hamur haline getirilmesiyle oluşturulan hamurun işlenmesi sonucunda elde edilen dönüşüm karpostallarla işleyen bir proje.

Proje yetkilisi bize sistemin nasıl işlemekte olduğunu örneklerle gösteriyor. Önce ortaya içi su dolu büyücek bir leğen geliyor. Daha önceden su ile hamur haline getirilmiş ve renklendirilmiş kağıt hamurundan bir parça koparıp elindeki eleğe koyup önündeki leğenin içindeki suya daldırıyor. Eleğin içinde ayrışan hamurdan fazla suyu elindeki bezlerle tampon yapıp alıyor. Suyun yeterince alındığına kanaat getirince elek şeklindeki dikdörtgen kağıdı bezin üzerine çıkarıyor. Yine bezle kağıt üzerindeki su fazlasını alıp güneşe kurumaya bırakıyor. Bu dönüşüm kağıtlar kuruduktan sonra maharetli ellerle üzerleri süslenerek tebrik kartına dönüştürülüyorlar.

Üretimi öğrendikten sonra yine alış veriş kısmına geçiyoruz. Eh, tam da Noel ve Yeni Yıl yaklaşıyor. Önümüze getirdikleri kutular dolusu Noel ve Yeni Yıl temasıyla süslenmiş kartpostallardan seçmekte zorlanıyoruz.

Kibera’da yaşayan bekar anneler, dul kadınlara destek amaçlı kurulmuş Kibera Paper. Kullanılmış kağıtlardan dönüşüm kartpostallar üreten kadınlar kendilerini geçindirecek miktarda gelir elde etmekteler. 6 kadın işçiyle yola çıkan proje günümüzde 24 kadına ekmek kapısı.
Kibera Paper Projesi’nin misyonu Kiberalı kadınlara hayatlarını el becerileriyle nasıl kazanacaklarını öğretmek, onlara ve ailelerine katkıda bulunmak, onların gelir seviyelerini yükseltirken kendilerine güvenlerini kazandırmak ve yeni şeyler öğrenmenin önemini vurgulamak. Kibera Paper Projesi’nde çalışan kadınlar artık temel ihtiyaçlarını karşılayabilmekteler, çocuklarına eğitim imkanı sağlamaktalar, evlerinde her gün sıcak yemek pişmekte. Parayla ölçülemeyecek kadar önemli kazandıkları kendilerine güvenleri ise cabası.
Afrika'da hayal gücüne sınır yok. Yokluk içinde insanın hayal gücünün daha iyi işlediğine güzel bir örnek Kibera Paper. Bir bakıyorsunuz bizim yüzüne bile bakmadığımız şeylerle yeni yeni şeyler üretmişler, hatta üretmekle kalmayıp bunun ticaretini yapmaya başmamışlar.

Kenya’da nereye kafanızı çevirseniz kâr gütmeyen sivil toplum kuruluşları ve bu kuruluşlarda çalışan gönüllülerle karşılaşıyorsunuz. Her biri ayrı ayrı hayran olunası işlerle meşguller.
Hepsinin yolu açık olsun!

Bir Tutkudur Mustafa Kemal

2011-11-10T02:44:00.000-08:00

Bir Tutkudur Mustafa Kemal;
Nice sevdalara değişilmeyen.
Yitirilmiş Kasımlarda açan umuttur,
Bir baştır, vazgeçilmeyen...

Bir Türküdür Mustafa Kemal;
Suskun ağızlarda söyleşir, durur.
Çaltıburnu'nda gözetir denizi.
Köroğlu'nda bağdaş kurup oturur...

Bir İnançtır Mustafa Kemal;
Yurdun dört yönünde, bir çağdır yaşayan.
Sarmış kollarıyla, çepçevre ulusu.
Sakarya boylarından Akdeniz'e taşıyan...

Bir Anlamdır Mustafa Kemal;
Belkahve'den dürbünüyle seyrediyor İzmir'i.
Özgürlük diyor, al atının üstünde,
Kırıyor kılıcıyla, tutsak eden zinciri...

Bir Bayraktır Mustafa Kemal;
Çekilmiş kalelere, rüzgârda dalgalanan.
Bozkırın bağrında yol alan kağnılara,
Işık tutan, güç veren, yol bulan...

Y. Doğan Ergeneli

Solfej işkencesi...

2011-11-09T00:36:00.000-08:00

Sabahtan beri evde piyanonun başında solfej çalışıyorum.

Bu karga sesimi dinleyen site sakinleri ve ortadaki gölette akşamları bize konser veren kurbağalar sanırım bu gidişle intihar edecekler.

İşkencenin dozunu azaltmak için çiğ yumurtalar mı yutmadım, taze sıkılmış limon suları mı içmedim ama hiçbiri bana mısın demedi.

Allah komşulara ve bu işkence sonunda halen hayatta kalmayı başaran kurbağalara kuvvet, bana da akıl ihsan eylesin diyorum.

La la la la la la dışında başka da bir şey diyemiyorum.

İnat bu ya, ben yine de solfejime geri döneyim...

Hayırlı Bayramlar...

2011-11-04T11:22:00.000-07:00

Bayramlık

Koyunlar keçiler ve koçlar için

Ne kadar bayramsa Kurban Bayramı

Bu barış var ya, bu barış

Cephedekiler için o kadar barış - Can Yücel

www.clitoraid.com

2011-11-04T04:58:00.000-07:00

Afrika'da birçok ülkede halen genç kızlara uygulanmakta olan sünnetle savaş: www.clitoraid.com

Reunion Adası Milli Park'ında Çıkan Yangın Kontrol Edilemiyor...

2011-11-02T09:17:00.001-07:00

Fransa denizaşırı departmanı Reunion Adası'ndaki eşsiz ekosistem örneği, Dünya Miraslarından Reunion Milli Parkı'nı saran büyük yangınla baş etmek üzere Pazartesi günü bölgeye takviye birlikler gönderdi.

Hint Okyanusu'nun güneybatısında yer alan adada toplam 171 itfaiyeci ve 400 kadar Fransız takviye birliği alevlerle mücadele etmeye çabalıyorlar.

11 Ekim'de çıkan yangın bu sabaha kadar tam kontrol altına alınamamıştı. Bölge yetkililerinin verdiği bilgiye göre 11 Ekim'den beri adada 2,600 hektardan fazla alan etkilendi.

Ada'nın %40'ını yani 100.000 hektardan fazla alanı kaplayan park, geçen yıl UNESCO tarafından ''görsel olarak çarpıcı bir manzara yaratan ağaçlı geçitler, havzalar, engebeli arazi ve yalçın kayalıkların çeşitliliği'' nedeniyle Dünya Mirası Sit Alanı ilan edilmişti.

Bu yangından adanın faunası gibi florası da ciddi şekilde etkilenmiş görünüyor. Yaban hayatta türüne az rastlanan bazı canlılar ve ada dışında izine az rastlanır bitkilerin tehdit altında olduğu söyleniyor.

Geçen sene Reunion Adası'nda kalırken UNESCO'nun Sit Alanı Milli Park ilan ettiği bülgede trekking yapma şansına erişmiştik. Doğasına hayran kaldığımız Reunion Adası'nı alevler altında görünce televizyonda bizim de canımız yandı. Fransa Reunion'daki yetkilileri suçluyor yangın çıkar çıkmaz önlem alınmadığı için. UNESCO'nun Sit Alanı Milli Park ilan ettiği bir adada bir tane bile ambifi uçak bulunmamasını aklım almıyor. Uçaklar Framsa'dan göderildiler. Tabi uzun menzilli uçamayan ambifi uçaklar dura kalka ancak birkaç günde adaya ulaştılar. Umarız en kısa sürede yangın söndürülür ve vahşi doğanın içinde yer alan zümrüt yeşili ağaçların arasından her sezon hiç durmadan kurdele gibi çağlayan sular yine özgürce akmaya ve doğayı beslemeye devam ederler.

Bu aralar sizlere hep felaket haberleri veriyorum.

Ama dünyanın bu gidişatıyla aksi pek de mümkün görünmüyor.

Yüzümüzde tebessüm yaratan yazılarda görüşmek üzere...

Kenya’da Eşşebab Endişelendiriyor...

2011-11-01T06:32:00.000-07:00

Kenya'daki Türk Büyükelçiliği dışındaki diğer Büyükelçilikler ülkedeki vatandaşlarına terör tehdidi uyarısında bulundu.

Kenya birliklerinin Somalili askerlerle birlikte aşırı dinci Eşşebab militanlarına karşı sınır ötesi operasyon başlatmasının ardından yayımlanan elçilik açıklamalarında, Kenya'da yaşayan ya da bu ülkeyi ziyaret eden vatandaşlara "alışveriş merkezleri ya da gece kulüpleri gibi yabancıların topluca bulunduğu yerlere misilleme saldırıları yapılabileceği" uyarısında bulunuldu.

Kenya, yabancıların kaçırılmasının ardından Somali'deki Eşşebab militanlarına karşı Somali askerleriyle birlikte yaklaşık 10 gün önce operasyonlar başlatmıştı .Somali'deki Eşşebab örgütü, Kenya askerlerinin Somali topraklarına girmesi nedeniyle Kenya ile savaşma yemini etti.
Eşşebab'ın sözcüsü Şeyh Muhtar Robow Ebu Mansur, "Kenya'ya savaşı durdurmasını söyleme zamanı geçti. Tek seçenek onlarla savaşmak. Kenya! Savaşı sen başlattın, bu nedenle sonuçlarıyla yüzleşmek zorundasın" dedi.

Kenya, ülkede yabancıların kaçırılmasının ardından geçen hafta Somalili askerlerle birlikte aşırı dinci Eşşebab militanlarına karşı sınır ötesi operasyon başlattı. Eşşebab örgütü ise Kenyalı birliklerin geri çekilmemesi durumunda misillemede bulunacağını açıkladı.

Nairobi'de uzunca bir süredir kaçamak yaşamaktayız. Alışverişlerimizi daha küçük ölçekli yerlerde yapıp, şehir merkezine mecbur kalmadıkça inmemeye çalışıyoruz. İki hafta önce şehir merkezindeki bir barda patlayan bomba neticesinde 13 kişi yaralanmış, şehrin doğu yakasındaki bir durağa atılan el bombasında matatu (minibüs) bekleyenlerden bir kişi hayatını kaybetmiş, bir çok kişi yaralanmıştı. Biz Nairobi'de yaşayan yabancılar olarak bu durumdan hayli tedirginiz.

Nairobi Türk Büyükelçiliği'nin burada yaşayan vatandaşlarına kısa da olsa bir uyarı maili yazmaması hayli düşündürücü...

Cennetten bir köşe - Malindi...

2011-10-31T00:44:00.001-07:00

Cenneti tasvir edebilir misiniz?

“Kim biliyor ki tasvir edebilsin?” dediğinizi duyar gibiyim. Ancak cennetin de, cehennemin de içimizde olduğunu, cenneti veya cehennemi yaşamanın tamamen bizlerin elinde olduğunu unutmamalıyız.

2008 yılında Angola’da Afrika’nın mütena cennet köşelerinden biri Ria Longa’yı tanımıştık bir gezimizde. “Ria Longa“ dünyanın cennet köşeleri listemizdeki halen 1 numarayı kimseye kaptırmadı. Ancak bugüne kadar listede 2. sıraya oturmaya layık diğer cennet köşeyi bir türlü bulamazken Kenya’dan ayrılmaya kısa bir süre kala nihayet keşfettik. Geç olsun güç olmasın demişler.

Evet, Afrika’da cennetten 2. köşe “Che Shale”.

İngiliz şair Jhon Milton 17. yüzyılda yazdığı epik şiiri “Paradise Lost/Kayıp Cennet”de Eden Bahçesi’nin, yani cennetin Adem ile Havva’nın ellerinden nasıl da kayıp gittiğini uzun uzun anlatır. Ben ise sizlere cennetin yeryüzünde var olduğunun ispatı, Kenya’nın kıyı şehri Malindi’de ki cennetten bir köşe Che Shale’den bahsetmek istiyorum.

Che Shale’ye vardığımızda resepsiyonda hindistancevizi kokteyliyle karşılanıyoruz. Sahibi mama Vanessa ve oğlu Austin İskoçya/İngiliz orijinli ancak 3 kuşaktır Kenya’da yaşıyorlar. Dedesi 1912 yıllında Kenya’ya gelip yerleşen kolonislerden. “Nerelisiniz?” diye sorduğumuzda “Kenya’lıyız” diye cevap veriyorlar. Kısaca onlar artık beyaz Kenyalılar. Eşiyle aşık oldukları Malindi kıyısında yarattıkları kendi cennetlerini turizme açmışlar. Günümüzde oğlu ve oğlunun Fransız kız arkadaşı Isabelle ile birlikte işletiyorlar bu cennetten köşe Che Shale’yi.

Bandamızın hazırlanmasını beklerken kısa bir keşif turuna çıkıyoruz. Resepsiyonun hemen karşısı 10 metreden yüksek hasır çatılı, duvarı, penceresi olmayan, sadece ağaç kütükler ve hasırlarla inşaa edilmiş restoran, bar. Yerler söylemeye gerek yok hasır. Restoranın önünde denize nazır puf minderli bir teras. Plajda yine aynı doğal materyaller kullanılarak inşa edilmiş minik bir bar. Kıyıdaki kocaman salıncak yatak da hayli keyifli görünüyor. Sahile serpilmiş ahşap şezlongların zeminine hindistancevizi ağacının yapraklarından yapılmış saç örgüler gerilmiş. Az ileride yerlere kadar uçuş uçuş beyaz kumaş kapılı bir bandanın üzerinde “massage” yazıyor. Hint Okyanusu ve hindistancevizi ağaçları manzaralı bu banda da masaj hayli keyifli olsa gerek. Sahil uçsuz bucaksız, çevrede Che Shale’den başka yerleşim yok gibi. Biraz daha ileride bir ağaca iliştirilmiş “Kitesurf School” paneli bizi kendine çekiyor ama bandamıza yerleşme zamanı. Hele bir yerleşelim sahili, kitesurfü, denizi, salıncak yatağı, vs hepsini tek tek keşfedeceğiz.

9 bandadan 2’si, yani tuvaleti ve duşu içinde olanı delux banda diye adlandırılıyor. Diğer bandalar ise duş ve tuvaletleri ortak kullanıyorlar. Biz şu iki delux bandadan adı “Shakwe” olanına konuşlanıyoruz. Bandaların ağaç gövdeli konstrüksiyonlarının arasındaki hasır paneller duvar, bandanın tam orta noktasında hayli kalın, yaklaşık 5 metre yüksekliğindeki ağaç gövde ise taşıyıcı görevi görüyor. 2.5 metre yüksekliğindeki duvarlarla çatı buluşmuyor, bu da bandanın içinin her daim havalanmasını sağlıyor. Üzeri saz çatıyla örtülü bandanın önündeki koca terasda üzeri koca koca yastıklı iki köşe ahşap koltuk delux bandanın lükslerinden bir diğeri. Odanın ortasında yaklaşık 2.5 x 2.5 metre boyutunda King size’ın da ötesinde, kocaman bir yatak ve üzerinde yerlere kadar tülden cibinlik. Köşedeki duvara monte ahşap üçgen masanın üzerinde hasırdan bir sepet içinde müşterilerin kullanımı için olduğuna dair bir not iliştirilmiş Kenya’nın bilinen markası Kikoy’dan iki adet peştemal. İki adet değişik marka sinek kovar ya da savar sprey ile gece yarısı elektrikler kesildiğinde kullanılmak amaçlı el fenerleri yatağın iki kenarındaki minik sehpaların üzerinde. Camsız pencerelerin dışındaki gündüz yukarı rulo yapılıp toplanan hasırlar geceleri açıldığında pencereleri kapatıyor. Keza bandanın kapısı da aynı şekilde tepesinde rulo yapılan hasırın akşamları açılmasıyla kapanmış oluyor. Tabi ki hasır kapıda boşuna kilit aramıyoruz. Terasdaki puf puf minderli koltuklarda otururken çatı yapımında ahşap karkas üzerine kat kat saz panellerden pratik bir hesapla yaklaşık 5.000 adet kullanıldığını hesaplıyoruz. Buraya gelmeden 14 gün önce Kenya’nın Somali’ye sınır şehri Lamu’daki evinden kaçırılan Fransız Marie’nin ölüm haberini aldık. Marie’nin de evi aynı bizim banda gibi kapısız, bacasız, daha doğrusu hasır kapılıydı. Malindi Lamu arası yaklaşık 300 kilometre ama yine de gece vakti piratlar gelip bizi kaçırsa hiç kimsenin ruhu duymaz diye düşünmeden edemiyorum. Sabah Isabelle bizden özür diliyor. “Hayırdır?” diyorum. Meğer bugün beni kitesurf yapılan yere kadar takip edip bekleyen Mango isimli şirin köpek gece hasır kapımızı iteleyerek bandamıza girmiş ve geceyi bizim yatağın altında geçirmiş. Kime niyet kime kısmet? Ben Somalili piratları beklerken meğerse Mango olmuş misafirimiz. Ruhumuz duymamıştı halbuki. İsabelle artık akşamları Mango’yu bağlayacağını söylüyor ancak bizim gönlümüz razı olmuyor. Akşam ihtimal davetsiz misafirlere karşı uykuya geçmeden önce gerekli tedbirleri alıp hasır kapının arkasına bavul, çanta ve ahşap tabureden oluşan barikatı yığıyorum. Sonuç; Mangosuz geceler.
Eşeklerin arkasına bağlı ahşap arabalara yüklü sarı bidonlarda taşıyorlar artezyen kuyusundan çıkardıkları suyu. Kuyudan çıkartılan su kaynatıldıktan sonra odalara borular vasıtasıyla veriliyor. Kuyuya deniz suyu karıştığı için biraz tuzlu, şampuan ve sabun pek köpürmüyor. Olsun, bu kadar kusur kadı kızında da bulunur.

Geçen hafta Malindi’ye çok yağmur yağmış. Bu hafta hava günlük güneşlik, hayli şanslıyız. Ancak yağışlı havanın akabinde sivrisinekler sahile akın etmişler. Benimle de hayli içli dışlı oldular. 4 günün sivrisinek bilançosu 25 ısırık. Su içtiğimde vücudum elek gibi kol ve bacaklarımdan su kaçırır durumdayım. Uzun yıllardır Afrika’da yaşadığımızdan ve sıtma ilaçlarının uzun soluklu kullanımında gözardı edilemeyecek yan etkileri olduğundan sadece sinek kovar spreylerle korunuyoruz. Ancak bu sefer sinek kovucular bile bana mısın demiyorlar. Buradaki sinekler hayli yüzsüz çıktılar. Nairobi’nin denizden yüksekliği yaklaşık 1800 metre olduğu için ve sıtma virüsü taşıyan sivrisinekler bu yükseklikte yaşamadığı için herhangi bir korkumuz yok bu konuda. Ancak Kenya’nın kıyısına gelindiğinde hayli dikkatli olunmalı, şakası yok. Neyse Nairobi’ye dönüşte gereğini düşüneceğim. Hava durumuna geri dönersek eğer ilk gün rüzğar fena değil. Öğle yemeği akabinde Yves kaldığı yerden kitesurf eğitimine devam ediyor. Ben yine kitesurfe başlama konusunda çekimserim. Gün batımına yakın Che Shale’nin bulunduğu uçsuz bucaksız sahilde yürüyüşe çıkıyoruz. Yükselen suların altında kumlar altın gibi ışıl ışıl parlıyorlar. Denizin vurduğu sahilde yürürken bıraktığımız ayak izlerinin altından deniz minareleri yüzeye çıkıyorlar. Sahil sanki kıvıl kıvıl hareket ediyor. Denizin tekrar sahili yalamasıyla deniz minareleri de tekrar kumların altında gözden kayboluyorlar. Malindi’nin sahili hayli bakir, etrafta hindistançevizi ağaçlarının arkasına saklanmış bir kaç ev dışında yerleşim yok. Mombasa ve Diani sahilindeki insanı sık boğaz eden satıcılardan da eser yok burada. Bandamıza dönüşte sahilde kite-cahrio (uçurtma ile idare edilen 4 tekerlekli araba) yapan biriyle karşılaşıyoruz. Diğer köşede köylü bir çocuk sahilin kenarındaki yeşilliklerde hayvanlarını otlatıyor.

Sırat köprüsünden geçemeyenler için altından geçme imkanı bile düşünülmüş...

Che Shale’de herşey doğal. Bandalar arasındaki kum yolların kenarlarına bordür olarak hindistancevizi kabukları döşenmiş. Restoranın önündeki terasta koca minderlerin dayandığı koltuk eski bir yerli dhowdan (tekneden) yapılmış. Yeri kum kahvaltı mekanındaki ahşap bank ve masaların üzerindeki çardakla kaplı. Sabah tropik mevye tabaklarımızla kahvaltı ederken az ilerideki yüksek ağacın dallarına yuvalarını yapmış yüzlerce kuş yuvalarından başlarını çıkartarak bize güzel güne merhaba konseri veriyorlar.

Kuşlar sabah konseri sırasında...

Nihayet kitesurfe başlamaya ben de karar veriyorum. Önce minik uçurtmayı rüzgarda nasıl kontrol edeceğimi öğreniyorum. Ardından büyük uçurtmayı kurmayı ve ardından uçurmayı öğreniyorum. Bütün bu öğrendiklerimi akabinde denizde deniyorum. Ertesi gün denizde rüzgarın gücü ve uçurtmanın marifetiyle “body dragging”, yani denizde sürükleniyorum. Başta hem uçurtmayı kontrol edip hem de istediğim yönde sürüklenmek biraz zorlasa da bir iki denemeden sonra alışıyorum.

Kite ı kurmayı öğreniyorum...

Uçtu uçtu kite uçtu...

Yan gözle Yves’e bakıyorum olayı kapmış vızır vızır kitesurfüyle gidip geliyor.

Veee, başardı...

Çok yıllar önce Yves’in snowboard yapışını gören bir arkadaşım “Ben de Fransız olsaydım ben daha da alasını yapardım.” demişti. Bu hayli ilginç yoruma gülümsemiştim. Aklıma gelince yazmadan duramadım. Ha şimdi anladım ben neden kitesurfe başladım bu yaştan sonra. Kıyısından köşesinden azıcık Fransız sayıldığım için ben de bu mereti başarırım diye düşündüm herhalde. Şaka bir yana bir gün daha kalabilseydik kite+board ikilisini denizde deneyecektim ama yarın sabah Nairobi’ye dönüyoruz. Neyse, buraya bir daha gelmek için bir nedenimiz daha var bu durumda.

Bu kadar spor üzeri 5:00 çayını ve deniz kenarındaki şezloglarda keyif yapmayı hak ediyoruz. Akşam yemeği seçimimiz için elinde menüsü ve belinde Kikoy peştemalıyla bir garson çıka geliyor. Seçimimizi yapıp kaçta yemek istediğimizi de belirtiyoruz. Tam da istediğimiz saatte akşam yemeğimiz hindistancevizinin tepesi kesilerek yapılmış vazo içinde fuşya rengi begonviller ve mum ışığı eşliğide hazır bizi bekliyor.

Cennetten köşe Che Shale’de geçirdiğimiz 4 günlük tatilin bilançosu hayli kalabalık.

Bu bilançoda hayli önemli yere sahip sivrisineklere karşı mı ne yaptık? Nairobi’ye döner dönmez 1 hafta boyunca sıtmaya karşı geniş spektrumlu bir antibiyotik kullandık. Sıtmaya karşı 6 senede ilk defa ilaç kullanıyoruz. Umarım ilk ve son olur, bir daha kullanmak durumunda kalmayız.

Yeryüzündeki cennetinizi sizin de bulmanız temennisiyle hoşça kalın!...

Memleket İsterim

2011-10-30T00:20:00.000-07:00

Cahit Sıtkı Tarancı 1937 yılında yazdığı Memleket İsterim şiirinde yaşadıklarımıza ne de güzel tercüman olmuş...

MEMLEKET İSTERİM

Memleket isterim
Gök mavi, dal yeşil, tarla sarı olsun;
Kuşların çiçeklerin diyarı olsun.

Memleket isterim
Ne başta dert ne gönülde hasret olsun;
Kardeş kavgasına bir nihayet olsun.

Memleket isterim
Ne zengin fakir ne sen ben farkı olsun;
Kış günü herkesin evi barkı olsun.

Memleket isterim
Yaşamak, sevmek gibi gönülden olsun;
Olursa bir şikayet ölümden olsun.

Cahit Sıtkı Tarancı-1937

29 EKİM CUMHURİYET BAYRAMIMIZ KUTLU OLSUN!!!

2011-10-29T00:56:00.000-07:00

Ne Mutlu Türk'üm diyebilene!

29 Ekim Cumhuriyet Bayramı'mız 88. kez KUTLU OLSUN!!!

Depremde yardım ve yapılacaklarla ilgili gerekli adresler

2011-10-24T01:49:00.000-07:00

Ülkemde felaketlerin ardı arkası kesilmiyor.
Umarım Van depremi son olur.
Deprem felaketini daha önce bir çok kereler yaşadık. Ancak bu yaşadıklarımızdan ders alıp da bir türlü organize olmuş değiliz.
Blogdaşım Beste blogundaki son yazısında deprem konusunda yardımlar ve yapılabileceklerle ilgili bilgiler içeren şu aşağıdaki blog adresini vermiş http://yalnizdegilsinvan.wordpress.com/

Elbet herkesin yapabileceği bir şeyler vardır...

Şimdi el ele verme zamanı...

Kenya'nın kuzeyinden Somali'ye kaçırılan Fransız kadın rehine öldü...

2011-10-19T07:41:00.000-07:00

"Fransız yetkililer, Kenya'nın kuzeyindeki kıyı şehri Lamu'daki evinden bu ay başında silahlı kişilerce kaçırılan Fransa vatandaşı Marie Dedieu'nun öldüğünü duyurdu.

Diplomatlar 66 yaşındaki kadın rehinenin serbest bırakılması için müzakereler yürüten kişilerin kendilerine Dedieu'nun ölüm haberini bildirdiklerini açıkladı.

Dedieu'nun ne zaman ve hangi sebepten öldüğü bilinmiyor, ancak yetkililer rehinenin sağlık durumunun pek iyi olmaması ve düzenli kullandığı ilaçların da verilmemesinin bu tür bir sonu hazırlayabileceği yolunda zaten kaygılanmakta olduklarını söyledi.

Tekerlekli sandalyede olan Dedieu, kanser ve kalp rahatsızlıkları nedeniyle düzenli ilaç kullanıyordu.

1990'lı yıllardan bu yana yılın altı ayını Kenya'da geçiriyordu.

Dedieu'yu kaçıranlar, yanlarına kendisine ait tekerlekli sandalyeyi ya da ilaçları almamıştı.

Son zamanlarda Kenya'da, özellikle Lamu şehrinden çok sayıda Batılı yabancı kaçırılarak Somali'ye götürüldü.

Eylül ayında da yine aynı bölgede lüks bir tatil köyünde kalan İngiliz David Tebbut öldürüldü, karısı Judith kaçırıldı.

Geçen ay da iki İspanyol kadın gönüllü Kenya- Somali sınırındaki bir mülteci kampından kaçırıldı.

Üç kadının da hala kayıp olduğu bildirildi.

Bu eylemlerden Somali merkezli eş-Şebab örgütünü sorumlu tutan Kenya ordusu Somali'de hafta sonunda karadan ve havadan operasyonlara başlamıştı.

Güney Somali'nin çok büyük bir bölümünü denetimi altında tutan Eş-Şebab adam kaçırma olaylarıyla ilgisi olmadığını savunuyor.

Eş-Şebab örgütü, Kenya'nın Somali'deki askerlerini derhal çekmesini yoksa şiddetli çarpışmalar yaşanacağı tehdidinde bulundu.

Eş-Şebab sözcüsü Ali Mahmud Raci, BBC'ye açıklamasında, Kenya'nın başkenti Nairobi'ye saldıracaklarını söyledi." (19 Ekim 2011 BBC Türk)

Ekim başında Nairobi'deki Fransız Büyükelçiliği tarafından gönderilen mesajla Kenya'da yaşayan Fransız vatandaşları bir süre önce Kenya'nın kuzeyine, özellikle de Lamu'ya kesinlikle gitmemeleri konusunda uyarılmıştı. Eh, uyarı boşuna değilmiş, demek ki...

Aynı hassasiyeti Nairobi'deki Türkiye Büyükelçiliği'nden de bekliyoruz...

Eski "Kenyatta Günü", oldu yeni "Kahramanlar Günü"

2011-10-15T09:27:00.000-07:00

Her yıl 20 Ekim'de Kenya "Kenyatta Day / Kenyatta Günü" adıyla 1963 yılında kazandığı bağımsızlığı kutluyordu. Kenya'ya yerleştiğimiz 2008 senesi ve onu takip eden sene 20 Ekim'de Kenya'yı bağımsızlığına kavuşturan önder ve ilk devlet başkanı Jomo Kenyatta'nın adı verilmiş "Kenyatta Day"i bizde çevremizdeki ulusal parklarda "Big Five"ın peşinde koşturarak kutlamıştık. Geçen seneden itibaren "Kenyatta Day" "Heroes Day / Kahramanlar Günü" olarak değiştirildi.

Nedenini pek merak ettim ve bugün müzik okulundaki eşe dosta bu değişikliğin nedenini sordum. Hocalardan bir tanesi hışımla bağımsızlık hareketleri sırasında Kenyatta'nın yanlız olmadığını, yandaşlarının da bu emel uğrunda çarpıştıklarını söyledi. Haklıydı. Hükümetin bu kararını da hayli makul karşıladım. Böylesi zorlu bir zafer tek başına kazanılamazdı. Bu durumda diğer kahramanlar da unutulmamalıydı.

Internette yaptığım ufak çaplı bir araştırmada dünyadaki birçok ülkede kahramanların unutulmadığını gördüm. Hangileriydi bu ülkeler? Cape Verde Adası, Barbados Adası, İngiltere, Angola, Endonezya, Mozambik, Namibya, Filipinler, Romanya, Zimbave, Zambia, Jamaika ve iki senedir de Kenya'da senenin bir günü "Kahramanlar Günü" adı altında resmi tatil olarak kutlanıyor.

Kendi geçmişimize bir göz atarsak eğer; 19 Mayıs ulusumuzun geleceği için bayrağı devralacak genç nesillere 19 Mayıs Gençlik ve Spor Bayramı olarak, 23 Nisan ise abilerini, ablalarını örnek alıp aynı yolda ilerleyecek miniklere 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı olarak armağan. 29 Ekim ise tüm Türk halkına Cumhuriyet Bayramı adıyla sunulmuş. Ata'mız ve onunla savaş veren kahramanlar ön plana çıkmadan başarılarını ileri nesillere hediye etmişler.

Jomo Kenyatta iki cümlede Afrika'nın sömürgeleştirimesini net bir şekilde ne güzel gözler önüne sermiş.

"Batılılar geldiklerinde ellerinde incil, bizim elimizde topraklarımız vardı.
Bize gözlerimizi kapayarak dua etmeyi öğrettiler.
Gözümüzü açtığımızda, bizim elimizde incil, onların elinde topraklarımız vardı."

Kenya'nın kurucu Devlet Başkanı Jomo Kenyatta'nın hayatına kısaca bir göz atalım (1894 - 22 August 1978)

Kenya'nın en büyük kabilesi Kikuyulardan olan Kenyatta, 10 yaşında öksüz kalır ve İskoç misyonerlerin himayesinde yetişir. O zaman ki adıyla Kamua Ngengi’nin çocukluğu, bu misyonerlerin yanında geçer. Hıristiyanlaştırılan (bir nevi devşirilen) Kamua Ngengi'ye papazlar Johnstone adını verirler. Biraz büyüyünce Nairobi Su İşleri’nde memur olan Johnstone 1922’de Kikuyu Merkez Birliği’ne (KAC) katılır ve Genel Sekreter olur. Birlik, onu 1929’da Kenyalıların haklarını savunsun diye Londra’ya gönderir. Johnstone orada uzun yıllar kalır. Londra Üniversitesi'ne girer ve ünlü Antropoloji Profesörü Milanovaski’nin en gözde öğrencisi olur. Profesörün desteğiyle Kikuyu kabilesinin tarihini inceleyen bir eser yazar. “Kenya Dağına Bakarken” adlı bu kitap, bir Afrikalı tarafından yazılmış ilk ciddi incelemedir. Rusya’da iki yıl kalıp Moskova Üniversitesi’nde antropoloji okur. 1945’de Manchaster’de toplanan Pan-Afrika Federasyonu Kongresi’ni yönetir. 1944’de kurulmuş olan Kenya Afrika Birliği’ne katılır. Örgütü kısa zamanda geliştirir ve çalışmalara hız verir. Kenyatta’nın Afrikalılar üzerinde büyüleyici gücü vardır, sözlerine yasa gözüyle bakılır. Kenya Afrika Birliği için çizdiği siyah, kırmızı, yeşil renkli bayrak herkesin elinde dolaşmaya başlar. Siyah; Afrika halkını, yeşil; yurdu, kırmızı; kurtuluş için dökülen ve dökülecek kanı temsil eder. İngilizler o sırada başlayan Mau-Mau Ayaklanması'nda Kenyatta’yı sorumlu tutarlar ve 1952’de Kenyatta’yı tutuklarlar. Bu ayaklanma Afrika’da beyazlara karşı açılan ilk ulusçu ayaklanmadır. Kenyatta, Mau-Mau’ların başında ülkesini emperyalistlerin boyunduruğundan kurtarıp bağımsızlığa kavuşturmaya çalışmaktadır. Duruşması Kenya’nın ıssız ve gizli bir bölgesinde yapılır. Sonunda yedi yıl hapis, bir yıl da sürgün cezasına çarptırılır. O cezaevindeyken Kenya'nın ulusal bağımsızlık eylemi zafere ulaşır. 1963’de ülkede sömürge yönetimi son bularak, Kenya Cumhuriyeti kurulur. Cezaevinden 61 yaşında salıverilen özgürlük savaşçısı Jomo Kenyatta, önce Başbakanlığa sonra da Kenya Devlet Başkanlığı’na getirilir.

MUTLU SON...

Kahramanlar Günü Perşembe'ye denk gelir de biz gezginler düşmez miyiz yollara? Perşembe gününe Cuma'yı katık yapıp şöyle 4 günlüğüne Kenya'nın kıyı şehri Malindi'ye doğru uzanma niyetindeyiz. Hele bir de yeterli rüzgar olur kitesurf yapılabilirse deymeyin keyfimize....

2020'de Afrika'nın Singapur'u

2011-10-11T00:57:00.000-07:00

Ruanda'dan muhteşem anılarla döndük.

Ta 1950'li yıllara dayanan katliamlarıyla ve 1994 yılında yaşanan yaklaşık 1.000.000 Tutsi ve ılımlı Hutu!nun ölümüyle ve birçok Tutsi ve Hutu'nun komşu ülkelere göçüyle sonuçlanan soykırımıyla dünya çapında tanınan Ruanda bizi adeta şaşırttı.

Neden mi?

- İnsanın hafsalasına kolay kolay sığmayan böylesi bir soykırımı yakın geçmişte, 17 yıl önce yaşamış Ruanda halkı beklentimizin aksine çok yadımsever, sakin ve güler yüzlüydü.

- Afrika'da bir çok ülkede sokaklara taşan, insan sağlığını tehdit eden çöplerden emare yoktu Kigali ve diğer şehirlerin sokaklarında. Yeni hükümetin aldığı bir kararla Ruanda'da her ayın son Cumartesisi herkes, ama istisnasız herkes evinin önünden başlayarak sokakları temizliyor, temizlemekle yükümlü yoksa para cezasına çarptırılıyor. O gün trafik duruyor, insanlar sokaklarda arı gibi çalışıp, çevrelerini temizliyorlar.

- Havaalanında içinde geldiğiniz ülkenin freeshop'undan adıklarınızı taşıdığınız plastik poşetle elinizi kolunuzu sallayarak ülkeye giriş yapamıyorsunuz. Plastik poşetler çöpe, poşetin az önce içinde olan eşyalarınız ise çantalarınıza.

- Alış verişleriniz marketlerde kağıt poşetlere konuyor.

Ruanda sadece Afrika’ya değil tüm dünyaya örnek çevreci girişimlerinden ötürü Birleşmiş Milletler Çevre Programı'nın övgüsüne layık görülmüş.

Ruanda’yı 2020 yılında Afrika’nın Singapur'u yapmayı hedefleyen hükümete başarılar, yolları açık olsun.

Afrika'dan öğreneceğimiz çooook şey var.............

Kigali'de "Hotel Rwanda" filminin çekildiği ve filmde geçen olayların bizzat yaşandığı mekan Hotel Des Mille Collins'de kalıyoruz. Hotel restore edildiği için filmdekinden hayli farklı. Hotel Rwanda filminin sadece otel sahneleri gerçek mekanında, geri kalan sahneler ise Güney Afrika’da çekilmiş. Ancak havuzu, hani hükümet otelin şehir suyunu kestiğinde otele sığınanların tüm ihtiyaçlarını karşılayarak hayatlarını kurtaran o meşhur havuzu aynen korunmuş. Havuzda yüzerken insanların o çaresizlikleri, otelin koridorlarında yürürken üst üste istiflenmiş uyumaya çalışan insanların görüntüleri gözümün önünde canlanıyor.

Kigali'deki Soykırım Müzesi'nin çıkışındaki son panonun tercümesi :

“Ruanda dağların, tepelerin, ormanların, göllerin, gülen çocukların, pazardaki çalışkan halkın, dansçıların, trampet çalanların, zanaatkarların ülkesi. 26.338 kilometre karelik yüzölçümümüze 8 milyon (gerçi 2011 kayıtlarına göre 11 milyon) nüfusu ve binlerce tepeyi sığdırmayı başardık. Toprağımız zengin ve verimli, iklimimiz ılımlı. Bu topraklar yüzyıllardır bizim vatanımız. Biz tek vücuduz, tek bir lisanı konuşuyoruz ve tek bir tarihimiz var. Yakın geçmişte soykırım hayatımızın üzerine kara bulut olarak çöktü ve bizim birlik duygumuzu mahvetti. Bu yaşananlar hayatımızın en acı bölümüdür. Ancak geleceğimiz için kaybettiklerimizi ve yaşadıklarımızı hatırlamalıyız.

Bu bizim;
- geçmişimiz ve geleceğimiz
- kabusumuz ve rüyamız
- nerede başladığımız ve nerede bitirdiğimiz
- ve sevdiğimiz ülkemiz hakkındadır.

Bizi ileriye taşıyacak yol eğitimdir. Biz geçmişi öğrenmeliyiz, biz geçmişimizden ders çıkartmalıyız.”

DNA'sı %90 insanlarla benzerlik gösteren gorilleri yakınen kendi habitatlarında uzun yıllar gözlemleyen ve onları goril avcılarına karşı koruyan Amerikalı primatolog Dian Fossey vasıtasıyla da Ruanda doğa severlerin belleklerine kazılı. Yaşamını bu emel uğruna yitiren Fossey'in hayatının Ruanda kesiti "Sisteki Goriller" adı altında beyaz perdeye yansımıştı. Dünyanın dört bir yanından Kinigi Ulusal Volkanik Park'a insanlar akın ediyorlar. Amaç dünyada sadece 600 adet kalmış gorillerle doğal habitatlarında 1 saat geçirebilmek. Turistlerin büyük çoğunluğu emekli Amerikalılar. Panodaki istatistiklere göz attığımda bu sene Ocak-Temmuz arası 2 Türk'ün gorilleri ziyaret ettiğini gördüm. Eğer 1 Ekim'e kadar başka Türk turist uğramadıysa ben de üçüncüyüm.

Soykırım müzelerini gezerken ve daha önce okuduklarımızdan edindiğimiz bilgilerle yaşanan insanlık dramı, ayıbı karşısında şok olduk. Gorilleri kendi ortamlarında ziyaret etmek de ayrı bir muhteşem deneyimdi.

Ruanda'da soykırım neden yaşandı? Arkasında kimler vardı? Bu soykırımdan kimler etkilendi? Gorillerile ilgili bilinmeyenler neler? Dian Fossey neden öldürüldü? Gezimiz sırasında yaşadıklarımızı, izlenimlerimizi, öğrendiklerimizin sentezini hayli detaylı, uzunca bir yazıda topladım. Ancak bu uzun yazıyı henüz kendime, bir süredir aklımda olan bir proje kapsamında yakında sizlerle paylaşmak üzere saklıyorum.
Biraz zaman ve bolca emekle çok yakında...

Afrika, Kenyalı Nobel ödüllü Yeşil Kuşağını yitirdi

2011-09-26T22:50:00.000-07:00

"Afrika, özellikle de Afrikalı kadınlar bir öncüyü, lideri, eylemciyi yitirdiler"

2004 Nobel Barış Ödülü sahibi, küresel çevre hareketinin önemli isimlerinden, çevre eylemcisi Wangari Maathai 71 yaşında hayatını kaybetti.

Barış Ödülünü çevre bilincini artırma, kadın hakları ve yolsuzluk karşıtı eylemleri sebebiyle 2004 yılında kazanan Maathi, bu ödüle layık görülen ilk Afrikalı kadın olarak tarihe geçmişti.

Kenya'nın başkenti Nairobi'de hayata gözlerini yuman Maathi, kanser tedavisi görüyordu.

Wangari Maathai'nin ölümü küresel çevre ve kadın hareketi açısından önemli bir kayıp olarak değerlendiriliyor.

Veterinerlik alanında profesör olan Wangari Maathai, uluslararası arenada 1980'ler ve doksanlı yıllar boyunca sürdürdüğü ağaçsızlandırma karşıtı eylemler sonrasında tanındı.

Maathai'nin kurucuları arasında bulunduğu Yeşil Kuşak Hareketi, (Yeşil Kuşak Hareketi ile ilgili 15/04/2009'ya yazdığım yazı) 1977'den bu yana orman alanlarının tarıma açılmasına karşı eylemler yürüttü, Afrika'da yirmi milyondan fazla ağacın dikilmesini sağladı.

2002 yılında milletvekili seçilerek Kenya meclisine giren Maathi, bir dönem hükümette çevre bakanı yardımcılığı görevi yaptı.

Maathai son dönemlerde çevre karşıtı politikaları sebebiyle Kenya'daki Daniel Arap Moi hükümetine karşı eylemlerde bulunmuş ve birkaç kez gözaltına alınmıştı.

2008 yılında, Kenya hükümetindeki bakanların sayısının artırılmasına tepki olarak düzenlenen bir eylemde göz yaşartıcı gaza maruz kalması sebebiyle gündeme gelmişti.

"Adalet, eşitlik ve ekolojik bütünlük"

Wangari Maathai, 2004 yılında Nobel Barış Ödülü'nü alırken yaptığı konuşmada adil ve eşitlikçi kalkınma olmadan barışın mümkün olamayacağını, kalkınma için ise çevre yönetiminin demokratik ve barışçıl bir şekilde yürütülmesi gerektiğini söylemişti.

Maathai aynı konuşmasında endüstri ve küresel örgütlerin ekonomik adaletin, eşitliğin ve ekolojik bütünlüğün kar elde etmekten daha değerli olduğunun altını çizmişti.

Sadece Kenya ve Afrika'nın değil dünyamızın başı sağolsun!

Hotel Ruanda...

2011-09-18T02:40:00.000-07:00

1994 yılı Ruanda'daki soykırımı konu alan Hotel Rwanda/Hotel Ruanda'yı seyrettik dün akşam.

Katliamdan 10 sene sonra 2004 yılında çekilen, Kanadalı, İngiliz, İtalyan ve Güney Afrikalı firmaların ortak yapımı olan filmin yönetmeni Terry George. Filmin başrol oyuncusu Don Cheadle. Ruanda'nın başkenti Kigali'deki bazı çekimler dışında filmin büyük bölümü Güney Afrika'da çekilmiş.

Senaryosu Ruanda Katliamı'ndaki gerçek olaylara dayanan filmin konusu Ruanda'da 1994 yılında Hutu ve Tutsi etnik grupları arasında çıkan ve yaklaşık 1.000 000 Tutsi ve ılımlı Hutuların (Tutsileri evlerinde barındıran Hutular) yaşamını kaybetmesiyle sona eren şiddet olayları ve katliamı konu alıyor.

Ana karakter Kigali'deki Hôtel des Mille Collines'in (Kigali'de bizim de kalacağımız hotel) müdürü olan Hutu kökenli Paul Rusesabagina'dır.

Filmin konusu şöyle:

Hôtel des Mille Collines'in müdürü, Hutu kabilesinden Paul Rusesabagina'ın eşi Tatiana Tutsi. Katliam başladığında öncelikle kendi ailesini kurtarmaya çalışsa da durumun vahametinin farkına varınca kendi ailesinin yanı sıra kurtarabildiği tüm Tutsi ve Hutu mültecileri kurtarmaya çalışır Paul. Komşularıyla birlikte ailesini otele götürmesinden sonra birçok Tutsi ve Hutu mülteciyi de otele kabul eder. Otel neredeyse bir mülteci kampına dönerken, daha önceleri kurduğu ilişkilerini kullanarak oteldeki insanları korumaya çalışır ve sonuç olarak 1268 mültecinin hayatını kurtarır. Film oteldeki mülteciler ile birlikte Rusesabagina'nın ailesinin Tutsi isyancılarının hakim olduğu taraftaki bir mülteci kampına kaçması ve buradan Tanzanya'ya doğru hareket etmeleri ile son bulur.

Mülteciler günümüzde Tanzanya, Uganda, Kenya, Kongo ve Belçika olmak üzere birçok ülkeye dağılmış durumdalar. Paul, eşi, çocukları ve eşinin iki yeğeniyle Belçika'da yaşamakta.
Bu çerçeve hikâyenin yanı sıra, Ruanda Katliamı'na dair birçok bilgi sunulmakta filmde. Ayrıca olaya uluslararası tepkinin çok düşük düzeyde kalması, BM ve Batılı güçlerin katliam karşısındaki tavırları büyük oranda eleştiriliyor. Oteldeki insanlar kendilerini kurtarmak için geldiklerini sandığı Fransız ve diğer Avrupa devletleri askerlerinin Avrupa ülkeleri vatandaşlarını ülkelerine sağ salim götürmek amaçlı geldiklerini öğrenmeleriyle yaşadıkları hayal kırıklığı hayli çarpıcı.

Oyuncular:

Don Cheadle – Paul Rusesabagina
Sophie Okonedo – Tatiana Rusesabagina
Nick Nolte – Albay Oliver
Fana Mokoena – General Augustin Bizimungu
Joaquin Phoenix – Jack
Jean Reno - Bay Tillens

Bu bilgiler ışığında Ruanda'ya gitmeye hazırız...

Sisteki Goriller...

2011-09-17T05:59:00.000-07:00

Ay sonu Ruanda yolcusuyuz.

Gerek 1994'deki Tutsi kabilesi ve ılımlı Hutulardan yaklaşık 1.000.000 kişinin katledildiği yerleri gezip bilgi toplayacağız, gerekse Uganda, Ruanda ve Kongo sınırındaki volkanik bölgede dünya üzerinde sayıları sadece 600 adet kalan, tükenmeye yüz tutmuş gorilleri görmek için Goril Safari yapacağız, son gün de altın renkli Golden Monkey leri görmeye doğal ortamlarında yürüyüşe çıkacağız.

Ruanda tarihi ve goriller ile ilgili gerek interneti gerekse kitapları karıştırmaya başladım. Bu arada da Ruanda'daki katliam ile ilintili Hotel Ruanda filmiyle antropolog Dian Fossey'in hayatından bir kesiti anlatan gorillerle ilgili film Sisteki Goriller filmini temin ettik.

Dün akşam Sisteki Gorilleri seyrettik. Bu akşam da sıra Hotel Ruanda'da.

Sisteki Goriller'in konusu şöyle;
Antropolog Dian Fossey’nin Afrika’nın derinliklerinde nadir bulunan dağ gorilleri üzerine çalışmaya başlar. Onlarla ilişki kurmayı öğrenir. Ama artık akademik ilgisinin ötesinde gorillere ilgi duymakta ve hayatını tehlikeye atma pahasına hayvan tüccarlarına ve yasak avcılık yapanlara karşı mücadele etmektedir.

Nesli neredeyse tükenme noktasına gelen dağ gorilleri 1970′lerde Amerikalı Dian Fossey’in çabaları sonucu kurtarılmış. Fossey, 1967′de bilimsel bir gezi için geldiği Zaire’de(eski Kongo) gorilleri izlemeye başlamış, kısa bir süre sonra Ruanda’da Karisoke Goril Araştırma Merkezi'ni kurmuş ve tam 18 yıl, herkesten uzak, izole bir şekilde gorilleri incelemiş.

Yaptığı çalışmaları Sisteki Goriller adlı bir kitapta toplamış. Dian Fossey 1985 yılında kimliği bilinmeyen kişiler tarafından Virunga dağlarındaki kulübesinde öldürülmüş. Öldürenlerin hayvan kaçakçıları olduğu düşünülüyor, dava bugüne kadar çözülememiş. Dian Fossey, o güne kadar insanları yanlarına hiçbir şekilde yaklaştırmayan gorillerin davranışlarını incelemiş.

Dağ gorillerinin sayıları bugün sadece 600 civarında. Bunların 300 kadarı Ruanda sınırları içinde yaşıyorlar. Goriller, maymunlardan sonra insana en yakın memeliler. Yaşam süreleri 40-50 sene kadar, erkekleri olgunluğa 16 yaşı civarında, dişileri ise 9 yaşından sonra. Erkek goriller 15-17 yaşına eriştiğinde sırtları beyazlıyor, bundan sonra gümüşsırt olarak adlandırılıyorlar.

Sürülerin çoğunluğu bir gümüşsırt erkek ve birden fazla dişiden oluşuyor. Sürünün büyüklüğü genelde 5 ila 30 bireyle sınırlı . Az sayıda grupta ise birden fazla erkek bulunuyor, sürünün lideri yine en güçlü gümüşsırt oluyor. Dişi goriller 100 kilo kadarken gümüşsırt erkekler 160 kilo ve üstü geliyorlar. Yiyecek olarak ot ve meyveleri tercih ediyorlar, nadir olarak böcek yedikleri de oluyor. Yüksek bölgelerde, 2500-4000 metre arasında yaşıyorlar.

Bu demek oluyor ki bizim de onlara ulaşabilmemiz için 2500 ile 4000 metreye tırmanmamız gerekecek.
Eh, karar verildi bir kere. Gereği neyse yapılacaktır...

2011 Agustos Normandiya Çıkarması

2011-09-13T12:46:00.000-07:00

Miss World 2011 Angola'dan...

2011-09-13T02:43:00.000-07:00

2006-2008 senelerinde yaşadığımız Batı Afrika ülkesi Angola'dan bir haberle yine Afrika'dan, hep Afrika'dan bildirmeye devam.

Brezilya'da yapılan dünya güzellik yarışmasında Miss World 2011 bu sene Angola'dan seçildi.

Hep karanlık, kötü haberler verecek değilim ya Afrika'dan.

İşte güzelimiz. Nasıl?

Güzel değil mi?

Sanırım bu güzelde bir melezlik durumları var. Zira o iki sene içinde yakından uzaktan böyle güzel bir Angolalıya rastlamadım...

Kenya'da boru hattı faciası...

2011-09-12T04:57:00.000-07:00

Hürriyet Planet, 12 Eylül 2011

Kenya’nın başkenti Nairobi’de bir petrol boru hattında yaşanan sızıntı sonucu çıkan yangında 100’den fazla kişinin yanarak öldüğü bildirildi.Nairobi’nin gecekondularla çevrili Lunga Lunga sanayi bölgesinde yaşanan kazayla ilgili bir açıklama yapan polis şefi Thomas Atuti, “Ölü sayısının 100’ün üzerinde olduğunu tahmin ediyoruz. Kurbanların taşınması için ceset torbaları bekliyoruz” dedi.

Bölgede yaşayan Kenyalı Joseph Mwego, “Daha önce boru hattında bir sızıntı olmuştu. İnsanlar dışarı akan yakıtı toplayıp evlerine götürüyorlardı. Daha sonra yüksek sesli bir patlama oldu. Alevler ve dumanlar yükseldi” dedi.

Olay yerindeki bir AFP muhabiri, birçok kişinin yangına kapıldığını ve çevrede kömürleşmiş cesetler olduğunu söyledi.

BENZER OLAYLAR SIK SIK YAŞANIYOR

Bir Kızıl Haç yetkilisi de AFP’ye yaptığı açıklamada, “İnsanlar borudan yakıt almaya çalışıyorlardı” dedi.

Afrika’da boru ve petrol tankeri kazalarında, bidonlar ve kovalarla yakıt almak isteyen yoksullar olay yerine hücum ediyor ve çoğu zaman bu tür yanma vakaları yaşanıyor.

2009 yılında da Kenya’nın batısında benzer bir olay yaşanmış ve 122 kişi hayatını kaybetmişti.

Paris, Dinard, Normandiya, motor, Alaçatı, aile, kite surf, vs,vs... Kısacası 2011 yaz tatili...

2011-09-04T01:08:00.000-07:00

Yaz tatilimiz öyle hareketli, öyle rengarenk ve neticesinde de öyle çarçabuk geçiverdi ki ben valla pek bir şey anlamadım :-(.

Tekrarlayabilir miyim?

Tamam. tamam şımarıklığa gerek yok!

Dolu dolu geçtiğinden sanki başlamasıyla bitmesi bir oldu ve kendimizi Nairobi kürkçü dükkanında buluverdik.

Fransa Dinard'daki evimizde 4 hafta geçirdikten sonra 1 haftalığına Alaçatı'ya ailemin yanına geçtik.

Fransa'ya gitmeden önce ben planımı değiştirip Fransız vatandaşlığım için gerekli eksik belgeyi alabilmek amaçlı 2 gün önce İstanbul'a gelmiştim. Amanın o ne sıcaktı, o ne yoğun nemdi öyle? Gündüzleri evrak peşinde, evrakları toparladıktan sonra da alış veriş peşinde, ardından arkadaşlarla buluşma yolunda, akşamları da İstanbul'un eğlence mekanlarında koşturmacalı iki günün sonunda Atatürk Havaalanı'nda Yves ile buluşup Paris'e geçmiştik. 1 gece Paris'de kalıp, ertesi sabah Yves'in yeni motosikletini teslim alıp, motosiklet ve onu takiben arabayla peşpeşe Dinard'daki evimize doğru yol almıştık.

Dinard'da bazen kapalı, bazen yağmurlu, ara sıra da güneşli hava bende sıcak yazın ortasında limonata etkisi yaptı.

Dinard'dan Rance Nehri kıyısını takip ederek motorla Dinan'a gittik. Korsanların şehri Saint-Malo'yu bu kaçıncı keredir bilmem tavaf ettik. Şehri çevreleyen surların üzerinde yürüdük, bir kafede güneşi batırdık.

Başka bir gün istiridye yemeye Cancale'e kırdık motosikletin direksiyonunu.

Türkiye'de metal deposu olduğu düşüncesiyle yemeye çekindiğim midyeyi doyasıya yedim. Dışarı yemeğe çıktığımızda benim siparişim belliydi "moules marinières / beyaz şarapla marine edilmiş midye" yanında patates kızartmasıyla tabiki. Evde de sanırım iki kere pişirdim midye. Benim pişirdiğim şekli "moules marinières à la crème fraîche / beyaz şarapla marine edilmiş taze kremalı midye". Hımm, pek leziz oluyor.

Ama en güzeli uzun zamandır aklımızın bir köşesinde olan, bu seneye kısmet motosikletle Normandiya turuydu. Önce Yves'in oyuncaklarından diğeri, deniz motorunun eksik bir parçasını temin etmek için Normandiya sınırlarındaki minik köy Gouville sur-Mer'de aldık soluğu. Tam da öğle vaktiydi. Bir önceki gelişimizde yediğimiz yemeğin tadı damağımızda kalan deniz mahsülleri restoranına uğradık. Leziz bir yemek akabinde yollar bizi bekler. Oradan ver elini Coutances, Carentan ve 1944 yılında Amerika'nın Alman işgaline karşı çıkartma yaptığı bölgelere ulaştık. Ste-Mére-Eglise ve kıyısı Utah Beach. Ardından çıkartma plajlarından diğeri Omaha Beach'i gezdik, müzesini ziyaret ettik. Duygulandık, duygulandık, duygulandık. Omaha Beach'deki hayatını bu çıkartma esnasında veya sonrasındaki çarpışmalarda kaybeden 9.000 Amerikan askerinin yattığı mezarlığı ziyaret etmekti amacımız. Ancak tam da mezarlığın kapanma zamanına denk geldiğimiz için maalesef gezemedik. Biz de programımızı değiştirip çıkartmanın 3. noktası Arromanches-les-Bains'e yol aldık. Arromanches'ın uçsuz bucaksız sahiline manzaralı bir kafede şaraplarımız eşliğinde güneşi batırırdık. Önünden geçerken gözümüze takılan çok hoş butik bir otelde geceledik. Ertesi sabah kahvaltı akabinde Arromanches'daki müzeyi gezdik. Artık dönüşe geçmeye hazırız ama önce dün gezemediğimiz Omaha Beach'deki Amerikan mezarlığına uğruyoruz. Duygulanıyoruz, duygulanıyoruz ve yine duygulanıyoruz.

Blogdaşım Buket sayesinde diğer bir blogdaş Beste'nin (blogu "Beste'nin Naneleri"-pek güzel yazıyor, ziyaret edin pişman olmazsınız) Normandiya'da Utah Beach'e yakınlarda Cherbourg civarında sevimli, minik bir köyde yaşadığını öğreniyorum ama maalesef Nairobi'ye döndükten sonra. Daha önce haberim olsaydı bir acı kahvesini içmeye uğrardık. Neyse, bir dahaki sefere artık. Biz de bekleriz Beste, yazları yakın sayılırız. Teşekkürler Buket.

Omaha üzeri Normandiya'nın biraz içlerine yöneliyor, şirin mi şirin şehir Bayeux'da duraklıyoruz. Sandviçlerimizi alıp Bayeux'nun ara sokaklarında dolaşıyoruz. Şehrin ortasından minik bir nehir geçiyor, üzerinde değirmenler, duvarlardan nehre doğru uzanmış bitkiler, rengarenk çiçekler. Ne dingin, ne yaşanılası bir şehir diye geçiriyorum aklımdan.

Dönüş yolunda yağmur başlıyor. Kıyafetlerimizin üzerine yağmurluk üst ve yağmurluk pantalonlarımızı geçiriyoruz. Motorla yağmurlu havada yol almak beni biraz tedirgin etse de ara yollardan süzülerek sağ salim Dinard'a varıyoruz.

1944 yılında gerçekleştirilen Normandiya Çıkarması'ndan bahsetmeyi başka bir yazıma bırakıyorum. Konu ile ilgili kitaplar aldım. Internetten de biraz araştırma yapmak istiyorum yazmadan önce.

Eve döner dönmez Robert Rodat tarafından kaleme alınan, Steven Spilberg'in yönettiği II. Dünya Savaşı sırasında Normandiya Çıkartması'ndan bir kesit "Er Ryan'ı Kurtarmak / Saving Private Ryan" filmini bir kez daha izliyoruz.

Film, Yüzbaşı John M. Miller (Tom Hanks) ve yanında bulunan askerlerin, diğer üç kardeşi savaş sırasında farklı cephelerde ölen, bunun sonucunda eve dönüş vizesi alan James Frencis Ryan isimli askeri bulmaya çalışırken başlarından geçenleri konu alıyor.

Filmde geçen Normandiya Çıkarması sahnelerinin dünya sinema tarihindeki yeri ayrı. Film eleştirmenleri bu sahneleri aşırı gerçekçi olarak nitelendiriyorlar. Seyretmeyenlere bu filmi şiddetle öneririm.

Normandiya Çıkarması ile ilgili, 1962 yapımı, çıkarma sırasında sivil halkın yaşadıklarını konu alan, oyuncu kadrosunda Richard Burton, John Wayne, Sean Connery, Henry Fonda, Curt Jurgens, Robert Mitchum ve Robert Wagner yer gibi ünlü isimlerin yer aldığı "En Uzun Gün / The Longest Day" adlı filmin CD'sini de temin edip Nairobi'ye geldik. Niyetim Normandiya Çıkarması ile ilgili detay yazmadan önce bu filmi de izlemek.

Dinard ve yakın çevresindeki gezilerimizle, aile yemekleriyle 2011 Fransa yaz tatilimizin sonuna geliyoruz.

Daha tatil bitmedi, bir de Türkiye ayağı var. Türkiye'deki ailemizle içiçe bizi bekleyen 1 haftalık tatile, Alaçatı'ya doğru yola çıkıyoruz. Alaçatı deyince aklıma yazlarını orada geçiren ailemin dışında güçlü rüzgarı ve wind-surf geliyor. O güzelim köyün son vıcık vıcık halini aklıma getirmek bile istemiyorum artık :-(.

Mert kim tutar seni...

Ailemle birlikte sıcak mı sıcak, duygu dolu bir hafta geçiriyoruz. Tabi bu sıcaklık, bu ihtimam, saatler süren, bol sohbetli kahvaltılar ve yemekler bana 2 kilo olarak geri dönüyor. (Olsun Nairobi'ye döner dönmez 5 günde 1 kilosu gitti bile.) Canlarım anniş, babiş, abliş ve Zeynoşla birlikte. Yvich ise kamera arkasında...

Ablamların tanıdıklarının köpeği Talia yaz boyunca onların bahçesinde misafir. Doğum yapınca 1 iken 6 oldular. Ah, o bebiş köpişler ne şirinler. Kucağımızdan indiremedik.

Canım yeğenim Zeynom, iki minik köpişle birlikte...

Annemlerin bahçesi de bu sene forma girmiş. Bahçe kenarlarındaki limon serviler boyumu aşmış, budanmayı beklerler. Japon gülü mü istersiniz, lavanta mı, yoksa senede sadece 1 gün çiçek açan kaktüs mü, yoksa annemin domates, biber, patlıcan, kıvırcık maydanoz, Türkiye'nin henüz tazesinin tadından haberdar olmadığı, Kuzey Afrika mutfağının olmazsa olmazlarından corriander/kişnişin yetiştiği bahçenin bostan bölümünü mü görmek istersiniz? Yoksa limon, nar, ayva veya zeytin ağaçlarının gölgesinde serinlemek mi istersiniz? Bahçenin her bir köşesinde ayrı bir atraksiyon.

Canım annem ellerine sağlık, emeklerinin semeresi cennetten bir köşeye dönüşmüş...

Yves uzun zamadır aklında olan ama yok rüzgar yeterli değil, yok bugün çok rüzgar var gibi açıklamalarla bir türlü 3 senedir başlayamadığı kite-surf e nihayet başlıyabildi. Kıyıda, ardından denizde kite'ı kontrol etmeyi öğrendikten sonra 3. gün kite ve board kombinasyonunu denizde denedi. Daha öğreneceği bazı teknik noktalar var ama 3 günde uygun havada board ve kite ile denizde nasıl başa çıkabileceğini öğrendi. Gerisi egzersiz ve bir kaç ilave derse kalıyor. Bırakmak yok devam! İlk gün, sahilde kite kontrolü. Özellikle saatin 12.00, 9.00 ve 15.00 poziyonuna aman dikkat çok önemli :-).2. gün denizde kite kontrolü, ama boardsuz...

Kite'ın hazırlanması, eh 3. gün denizde deneme günü...

Board'umu da kaptığım gibi doğru deniz...

Denize açılmadan önce helalleşme bakışı...

Ve mutlu S O N...

Ben bu sene ne wind-surf yaptım ne de kite-surfe başladım. Sadece ve sedece tembellik ve keyif yaptım.

29 Ağustos itibariyle Nairobi'deyiz. Tatil ne kadar uzunsa, buralara alışmak da o kadar uzun oluyor.

1.5 sene önce yanan buradaki favori Çin restoranımız 1 Eylül itibariyle hizmete girdi. Öyle sevindik ki, ikinci gününde hemen damladık. Çinli sahibesi bizi görünce pek sevindi. Bana eskiden olduğu gibi tonla iltifatlar yağdırdı. Bu 1.5 sene içinde değil yaşlanmak daha bile gençleştiğimi söyledi. Yalan da olsa insanın hoşuna gidiyor :-). Bu da Çinlilerin müşteri bağlama taktiği olsa gerek. Ha.bir de adisyona Çin yapımı bir makyaj çantası ilştirmiş. Bir öncekilerden evde Çin yelpazesi, Çin ekmek sepeti, vs vardı. Afrika nasıl Çinlilerin istilasına uğradıysa bizim ev de Çin malı hediyeliklerin...

Daha yeni döndük Nairobi'ye ama hemen Eylül sonuna bir seyahat planladık bile. Niyetimiz 4 günlüğüne Ruanda. İlk iki gün Kigali'deyiz Yves'in işi dolayısıyla. Ben 1994 yılı Tutsi Kabilesi'nin katledildiği bölgeleri gezip, fotoğraflıyacağım bu arada, konu ile ilgili bilgi toplayacağım ve sonra kısmet yazacağım. Ardından haftasonu Uganda, Ruanda ve Kongo sınırındaki volkanik bölgede sayıları dünya üzerinde sadece 600 adet kalan gorillerin bulunduğu alana safari yapacağız. Ertesi gün de altın sırtlı maymunları ziyaret edeceğiz.

Hayli heyecanlıyım. Hele bir gidip gelelim izlenimlerimi yazarım.

İşte benden son iki ayın bilançosu böyle...

Rotheneuf kıyılarında granit heykeller...

2011-08-17T01:51:00.000-07:00

Korsanların şehri Saint-Malo'nun eski köyü, günümüzde ise şık semtlerinden biri Rothéneuf'deyiz. İki sene üst üste yeni yıla girdiğimiz Le Benetin Restoran'ın denizle birleştiği noktadaki kayaların bir din adamı tarafından tam 16 yılda büyük bir sabırla şekillendirilmesinin ürünü heykeller ta Manş Denizi'ne, Emerald Kıyıları'na kadar uzanıyor. Bu heykeller 1945 yılında ressam Jean Debuffet tarafından ortaya atılan İngilizce "outsider art" ya da Fransızca "art brun", Türkçe ise "ham sanat" akımının en güzel örnekleri. 1948 yılında Dubuffet, Breton ve Tapie, "art brut"ü kurmuşlar. Bu sanatçıların amacı; kendi kendini yetiştirenlerin, meşhur olmayanların, mahkümların veya ruh hastalarının ürünlerini ortaya çıkarmakmış. Herhangi kültürel bir gaye gütmeden ortaya çıkartılan spontan şaheserler de diyebiliriz bu ham sanat örneklerine.

Rahip Abbot Fouré (1839-1910) geçirdiği bir rahatsızlık neticesinde sağır ve dilsiz olunca manastırdaki görevinden ayrılıp Saint Malo'nun diğer bir semti Paramé'ye yerleşir. 1894 ile 1910 yılları arasında Emerald Kıyıları'ndan ve 16. yüzyılda orada yaşayan bir korsan aileden aldığı ilhamla da Rotheneuf'un granit taşlarını şekillendirerek insanı şaşırtan bu heykelleri meydana getirir.
Denize uzanan 600 metre yüksekliğinde bir granit tepe üzerine 300 adet heykel şekillendirir Foure. Bazı figürler o dönemin tarihsel gerçeklerini yansıtıyor, 1. Boer Savaşı, efsanevi Bröton Aziz-Budoc ve büyük kaşif Jacques Cartier gibi.

Dalgalar, mevsimsel ısı değişimleri, rüzgar gibi dış etkenlerle zaman içinde erozyona uğramış insan ve hayvan figürleri halen her sene meraklı turistleri kendine çekmekte.

Şatoda 16. yüzyıla minik bir ziyaret...

2011-08-12T05:26:00.000-07:00

Dün akşam Kanada'yı 1534 yılında keşfeden ve Fransa'nın kolonileri arasına katan, korsanların şehri Saint Malolu Jacques Cartier'nin hayatının son 16 yılını geçirdiği Rotheneuf'deki minik şatosunda 16. yüzyılın yaşatıldığı tiyatral gösteri ile şatonun cephesinde yapılan animasyonlu ışık gösterisindeydik. Üç gün önce şatoda yaptığımız rehberli gezinti sırasında ve sonrasında Jack Cartier ile ilgili yazımı yazarken internetten araştırmalarım sonucu öğrendiğim bilgiler Cartier'nin hizmetçisi ve eşi Catherine'nin tiyatral gösterisi sırasında verdiği bilgilerle pekişti.

Jacques ve Catherine Cartier'in hizmetçisi hem sebze çorbası hazırlıyor hem de o günlerdeki günlük yaşamdan bahsedip arada Cartier çiftiyle ilgili minik dedikodular yapıyor.

Mutfaktan, hizmetçinin yanından ayrılıp azıcık çekiştirdiği hanımı Catherine Cartier'in bulunduğu salona geçiyoruz.
Madam Cartier rolündeki hanım üç gün önce şatoyu gezerken bize rehberlik eden kişi. Yıllardan 1541 Jacques Cartier Kanada'ya doğru üçüncü yolculuğuna çıkmış. Eşi 4 aydır şatosunda yanlız. Eh, yanlızlık zor tabi. Bize biraz dert yanıyor Catherine. Elindeki kumaşa üç harf işlemiş, CDG. Bize bu harflerin anlamını soruyor. Toplam 20 kişi kadarız gösteriye katılan. Bir kaç kişi "Charles de Gaule" diyor. Ben dersini iyi çalışmışbir öğrenci edasıyla sizin isminizin "Chaterine des Granches" inisiyalleri diyorum. Ve bingo.

Ardından bahçeye çıkıp Cartier'nin tayfalarıyla Kanada'da kaldığı kış boyunca oynadığı ahşaptan oyma oyunları oynadık Brötanya'ya özgü elmadan yapılma az alkollü cidrelerimizi yudumlarken. Saat 22.30'da şatonun avlusunda şatoya cephe sandalyelerde gösteri için yerimizi aldık. Müzikli, ışıklı animasyonlar eşiliğinde tarihçe bir kez daha baştan sona anlatıldı. Havanın soğuk olmasına rağmen iyi ki sebat edip beklemişiz bu muhteşem gösteriyi. Tek kelimeyle "muhteşemdi". Ben artık susuyorum, fotoğraflarım konuşsun...

Saint Malo'dan Kanada'ya, Jacques Cartier...

2011-08-08T10:31:00.001-07:00

1491–1557 yılları arasında yaşamış, Kanada'yı keşfeden Fransız denizci Jacques Cartier'nin son 16 yılını geçirdiği Saint Malo'ya bağlı Rotheneuf köyündeki müzeye dönüştürülmüş minik şato evindeyiz. Jacques Cartier'in tüm resimleri ve portre heykelleri hayal gücüne dayalı olarak yüzyıllar sonra yapılmış. O dönemde de eli kalem tutan bir kara kalem ustası portre resmini çalışmamış demek ki.

Ev üç bölümden oluşuyor. İlk bölüm 15. yüzyılda inşa edilmiş, ikinci bölüm ise 16. yüzyılda Cartier tarafından ilk binaya ilaveten inşa edilmiş. 3. bölüm ise Cartier'den çok sonra 19. yüzyılda 2. binaya ilave olarak inşa edilmiş. Biletlerimizi kestirip 3. binanın üst katına, video gösterisine çıkıyoruz. Video Cartier'nin keşif amaçlı Kanada'ya yaptığı üç deniz yolculuğundan bahsediyor.

Şöyleki;
"Jacques Cartier 1491 yılında Brötanya'nın kuzey batısındaki liman şehri Saint Malo'da doğdu. Cenovalı denizci Kristof Kolomb 1492 yılında Cartier tam 1 yaşındayken Atlantik Okyanusu'nu aşarak Kuzey Amerika'ya ulaşmış. İskandinav Vikinglerinin yüzlerce yıl önce Amerika'ya ulaşmış olduğu bilinse de, Amerika'nın kaşifi olarak kayıtlara geçen Kristof Kolumb. Ya Amerigo Vespuci, ona ne demeli?

İşçi sınıfından bir aileye mensup Cartier teknelerde çalışmaya temizlik işçisi olarak başlıyor. Zaman içinde teknede daha üst görevlere geliyor ve güvenilir bir denizci olarak adı duyulmaya başladığı sıralarda ki bu 1520'lere denk geliyor aristokrat bir aile olan Granches'ların kızı Mary Catherine des Granches ile evlenerek sosyal statü atlıyor. Saint Malo'da vaftiz babası olarak da adı duyuluyor.

(İlk yolculuk 1534)
1534 yılında Fransa kralı I. François ile tanışıyor ve hemen bu tanışmanın akabinde aynı yıl krala bağlı olarak doğuya giderek, Asya'nın zenginliklerine ulaşmayı umuyor.

Korsanlarla piratların farkını biliyor musunuz? Korsanlar kral ve ülke hesabına keşif yapan, yeni bulduğu yerlerdeki zenginlikleri ülkesine getiren legal denizci. Pirat ise free-lance çalışıp yağmaladığı ganimetleri zimmetine geçiren denizci.

Kanada'yı keşfettikten sonra kayıtlara geçiren, haritaya Saint Lawrence Körfezi'ni ve Saint Lawrence Nehrini ekleyen legal korsan, kaşif Jacques Cartier'nin ilk yolculuğu 1534'de gerçekleşiyor. Ondan beklenen yeni keşfedeceği kara parçalarında altın ve diğer değerli taşlara ulaşması ve onları Fransa'nın zenginliğine katması. Okyanusu boydan boya geçmek tam 20 gününü alıyor. Newfoundland'ın bir bölümü, Kanada'nın Atlantik üzerindeki bugünkü vilayetlerini ve St. Lawrence Körfezi'ni keşfediyor. Kuş adalarındaki ilk duraklamalarında gemi tayfaları yaklaşık 1000 kadar kuş avlıyor. Bu avladıkları kuşlardan çoğu "great auks" adlı günümüzde nesli tükenmiş bir kuş. Eh, o dönemlerde bu keşiflerle doğanın içine etmeye başlanmış bile. Cartier Kanada'nın aborijinleriyle Kanada'nın kuzeyindeki Chaleur Köyü'nde karşılaşıyor. Gaspé Koyu'na çaktığı 10 metrelik tahta haç üzerinde "Long Live the King of France/Fransa Kralı çok yaşa" sözleri yazıyor. Cartier 1534 Eylülünde Fransa'ya dönüyor Asya kıyılarına ulaştığı düşüncesiyle.

(İkinci yolculuk, 1535–1536)
İlk yolculuğu takip eden sene 3 gemi, 110 denizci ve 2 yerliyle Jacques Cartier tekrar yelken açıyor. St. Lawrence'a ulaşır ulaşmaz nehirde yukarılara doğru ilerliyor. Şef Donnacona tarafından yönetilen Stadacona'nın başşehri Iroquian'a ulaşıyor.

Jacques Cartier büyük gemisini Stadacona kıyılarında bırakıp, küçük gemiyle nehirde yoluna devam ediyor. Şimdiki adı Montreal olan Hochelaga'ya ulaşıyor. Montreal Adasına ulasan Jacques Cartier oradaki yerli halkın kendisine tütün sunmasından sonra günlüğüne "vücutlarını, ağızları ve burunları sanki birer bacaymış gibi tütene kadar, dumanla dolduruyorlar", "biz de onları taklit ettik, ancak duman biber gibi acıydı ve ağzımızı yaktı" diye yazmış. Bu da tütün alışkanlığının Avrupa'yı ve tüm dünyayı nereden başlayarak kara veba gibi sardığının bir kanıtıdır.

Hochelaga'yı küçük bir köy olan Stadacona'dan daha etkileyici buluyor. Nehirdeki hızlı akıntı yüzünden daha ileriye gidemiyor.

Iroquoianlar Amerika'nın 1580 yılına kadar St. Lawrence Nehri kıyısında yaşayan yerlileri. Kendi dilleri Iroquoianca konuşuyorlar. Iroquoianlar Kuzey Afrika'nın diğer yerli halkı Mohikanlılar tarafından bölgedeki hayvan postu ticaretini ellerine geçirmek adına katlediliyorlar ve yok ediliyorlar.

Hochelaga yerlileriyle iki gün geçirdikten sonra Cartier Stadacona'ya döndüğünde kış şartlarının iyice ağırlaşması ve etrafın buzlarla kaplanması nedeniyle o kışı Stadacona'da geçirmeye karar veriyor. Cartier ve tayfası o kışı odun istifleme, oyun ve balık tuzlama ile geçiriyor. Nehirdeki buz kütleleri 1.8 m boyutunda, doğanın üstündeki kar örtüsü ise 1.2 metreye ulaşmış. Doğanın zorluklarına ilave denizciler ve yerliler arasında C vitamini eksikliğine bağlı iskorbüt hastalığı baş gösteriyor. Cartier yerlilerden yaklaşık 50 kişinin bu hastalıktan öldüğünü, 110 denizciden ancak 10 tanesinin sağlıklı olduğu ve hastalarla ilgilenebildiğini notlarına düşmüş. Beyaz ladin ağacı kabuğunun kayatılmış suyunun iskorbüt hastalığının tedavisinde birebir olduğunu öğrendiklerinde tayfalardan 25'i hayatını çoktan kaybetmiş bile. Cartier ağaç kabuklarını kaynatarak elde ettikleri sıvıyı içtiklerinde hayatlarının kurtulduğunu, bunun bir mücize olduğunu söylüyor. Hastalığa bağlı olarak Cartier ve hayatta kalan 85 adamı tüm dişlerini kaybediyorlar.

1536 Mayısı, dönüş yolunda Cartier Şef Donnacona'yı Fransa'ya götürmeye karar veriyor. Amacı geldiği topraklardaki altın, değerli taş gibi zenginlikleri krala bir yerlinin ağzından anlatmak. St. Lawrence Nehri'nden aşağıya çetin bir yolculuk akabinde 3 haftada Atlantik Okyanusu'nu geçip Saint-Malo'ya 1536 yılının 15 Temmuz'unda ulaşıyor.

(Üçüncü yolculuk, 1541–1542)
1540 yılında, Fransız kralı I.François Bröton denizciye Kanada'ya dönmesini ve "Kaptanı Derya" ünvanıyla o toprakları Framsa'nın kolonilerine katmasını emrediyor. 1541 Mayıs'ında Cartier Saint-Malo'dan bu sefer 5 gemiyle yelken açıyor üçüncü yolculuğuna ancak gemidekiler arasında maalesef şef Donnacona'yı geri götüremiyor. 1536 ile 1541 Cartier ve ekibinin üçüncü kez Kanada'ya doğru yelken açışına kadar bu 5 sene içinde Donnacona Saint Malo'da hayata gözlerini yumuyor. Kanada'da yerlilere şeflerini geri getiremediğini anlatmakta hayli zorlanıyor Cartier. Şarka ulaşma düşüncesi artık unutulmuş. Bu seferki amaç "Saguenay Krallığı" ve onun zenginliklerine ulaşmak ve St. Lawrence Nehri kıyılarını Fransa'nın kolonileri arasına katmak.

Stadacona kıyılarına demirleyen Cartier yine yerli Iroquoianlarla buluşuyor. Buraya yerleşmekten vazgeçip nehirde birkaç mil daha kuzeye ilerliyor, günümüzde adı Cap-Rouge, Quebec'e yerleşmeye karar veriyor. Gemide beraberinde gelen hükümlüler ve diğer kolonistler ile üç ay boyunca gemide yaşam savaşı veren sığırlar bu bölgeye yerleşip şalgam, lahana ve marul tohumlarını ekmeye başlıyorlar bile.

Tayfalar elmas ve altın olduğuna inandıkları taşları toplayıp gemilere yüklüyorlar. Fransa'ya vardıklarında bu taşların sadece kuvars kristalleri ve demir piritleri olduğu anlaşılıyor. Bu da Fransa'nın atasözlerinden birini: "faux comme les diamants du Canada/Kanada'nın elmasları gibi gerçek değil" ortaya çıkmış.

Topraklarının sömürülmeye başladığını nihayet anlayan Iroquoianlar Cartier ve ekibine eskisi gibi dostane davranmıyorlar. Yerliler bölgeye yerleşen Fransızlara saldırıp 35'ini öldürüyorlar.

Cartier 1542 Haziran'ında Fransa'ya doğru yelken açıyor.

Profesyonel denizci ve kaşif Cartier bu çıktığı üç büyük keşif yolculuğunda hiç gemi kaybetmeden geri dönüyor. 50'den fazla bakir limana girip ve hiç kaybolmuyor, salgın hastalığa yakalananlar dışında hiç adam kaybetmiyor.

Cartier hayatının son yıllarını Saint Malo'da Portekizce tercümanlık yaparak geçiriyor. 1608'deki Kanada'ya Avrupalıların asıl büyük göçünü göremeden 1557'de 66 yaşında salgın hastalık tifodan hayata gözlerini yumuyor. Saint Malo'daki St. Vincent's Katedrali'ne gömülüyor.

Cartier Saint Lawrence Nehri kıyılarındaki toprakları dokümanlarda Kanada diye kayıtlara geçiren ilk kişi. Kanada adı yerli Huron-Iroquois dilinde köy, toprak, yerleşim anlamlarına gelen "kanata" kelimesine orijinli. Cartier notlarında Stadaconalı yerli Iroquoialılar için Kanadalı kelimesini kullanıyor. Daha sonraları Saint Lawrence ve kıyılarına yerleşen Fransız kolonistler için Kanadalı, topraklar içinse Kanada denmeye başlıyor ta ki 19. yüzyılın ortalarına kadar. Bu tarihten sonra Fransız ve İngiliz kuzey Amerikasına bütünüyle bu ad veriliyor."

Video gösterisinden sonra Cartier'nin hayatının son 16 yılını geçirdiği minik şato evini (manoir) rehber eşliğinde gezmeye başlıyoruz. Cartier bu ev öncesinde surların çevrelediği, korsanların şehri Saint-Malo'da yaşıyormuş. Saint Malo'nun o dönemde pek de güvenli olmaması, evlerde tuvalet bulunmaması nedeniyle insanların akşam yataklarının yanına koydukları oturaklara tuvaletlerini yapıp, sabah bu dışkıları pencereden dışarıya savurmaları neticesinde salgın hastalığın artmasıyla şehir dışına taşınmış. Hele bir gün Saint Malo sokaklarında yürürken bir evden lazımlığın Cartier'nin soylu eşi Catherine'nin başından aşağı boşaltılması neticesiyle Saint Malo'nun surlarının dışına taşınmaları kararını acilen almışlar. Bu eve taşınmasının diğer bir nedeni de Cancale ile St.Malo arasındaki deniz trafiğini gözleyebileceği bir evede oturma isteğiymiş. Evleri ısıtmada problem yaşandığından o dönemde evlerin kuzeye bakan duvarlarında hiç pencere bulunmazmış. Alışık olunmadığı halde yatak odasının kuzeye cephe duvarına bir pencere açtırmış Cartier deniz trafiğini geözleyebilmek adına. Müzede gezerken diğer bir pencerenin yerle birleşimine bir delik açılmış olduğunu görüyoruz.

O duvardaki delikten binanın dışına, cephesinden aşağıya akıyordu demek dışkılar. Ay, ne iğrenç.

Cartier bu bölümü büyük olasılıkla tuvalet olarak kullanmış. Duvarda 14. hatta 15. yüzyıla tarihlenen haritalar var. Odanın oarasındaki dünya şeklindeki globeda ilk göze çarpan Amerika Kıtası'nın olmadığı. Demek ki 1492 yılı öncesine tarihli bir globe bu. Kristof Kolomb'un Yeni Dünyayı keşfinin üstünden tam 43 yıl geçmesine rağmen dünyanın son keşifler dahil haritası daha dünyaya dağılmamış demek ki. Eh o zaman internet te yok ki hapşırsan dünyanın öteki ucundan duyulsun. Bu harita ve bu globedaki bilgiler eşliğinde Cartier 1535 yılında ilk keşif yolculuğuna hep batıya giderek Asya'nın doğusunu bulmayı amaçlarayak çıkıyor. Ancak Asya yerine Kanada kıyılarını keşfediyor.

Cartier'nin yatak odası bölümüne geçiyoruz. Her odada olduğu gibi bu odada da büyücek bir şömine. Yatağı sanki pigmeler için özel üretilmiş, minicik. Yatağa boylu boyunca uzanmanın ölüm pozisyonu olduğunu düşündüklerinden o dönem insanları yatakta oturur pozisyonda uyurlarmış. Tavandan geçen ahşap purteller orijinal ve gemi purtelleriyle aynı. Merdivenin üstündeki çatıya baktığımızda görüntü bir geminin iç cephesinin görüntüsü. O dönemde ahşap işleriyle uğraşanlar genelde gemilere çalışırlarmış.

Alt kata iniyoruz. Cartier sanırım mutfakta vakit geçirmeyi seviyormuş. O ne güzel, o ne sıcak bir mutfak. O dönemde ocak kullanılmıyor, köşedeki o kocaman şöminede pişiriliyor yemekler. Uzun bir masanın sağ ve solunda iki bank. Üstünde gemiden getirilip tavana monte edilmiş ahşaptan kaşık kabı. O dönemde yemek yemek için sadece kaşık kullanılırmış. Geçmişi 16.yüzyılda Venedik'e uzanan çatalı Fransız kralları bile uzun bir dönem çatalla yemek yemeyi çok feminen buldukları için reddetmişler. Kaynaklara göre çatal kullanımı 1750 yılına gelinceye yaygınlaşmamış. Din adamlarından bazıları için, çatal kullanmak gereksiz ölçüde gösterişli bir hareketmiş. Piskoposlar, Fransa'da misafirliği sırasında yemeğini çatalla yiyen Bizanslı bir prensesi uluorta azarlamışlar bile. Oysa prensese göre, kraliyet ailesine mensup biri olarak yemeğe eliyle dokunmamak Bizans sofra adabının bir gereğiymiş. Rönesans boyunca keşifler, yolculuklar, fetihler sayesinde Avrupalılar yabancı kültürler, âdetler, görgü kuralları ve düşüncelerle tanışmış. Cartier'in mutfağına dönercek olursak eğer o mutfağa da henüz çatalın uğramadığını, herkesin zimmetli bir kaşığı olduğunu görüyoruz.

Avluda bu yaşam alanı binadan başka bitişik nizam hayvanların barındığı iki bina daha var.

Bu akşam Jacques Cartier'in minik şatosundaki ışık gösterisine davetliyiz. Umarım hava muhalefet etmez ve güzel bir akşam olur. Ben de fotoğrafları bu anları sizlerle paylaşabilirim.

Ortaçağ'da gezinti, Dinan...

2011-08-02T11:14:00.000-07:00

Temmuz'un son günü, güneş pırıl pırıl, harika bir hava. T-shirtlerimizin üzerine ince montlarımızı giyip atlıyoruz motorumuza. Eh, yeni heves ne de olsa tadını çıkartmaya niyetliyiz motorun. Dinard, Richardais Köyü'nden başlayarak Rance Nehri kıyısı boyunca Ortaçağ şehri Dinan'a kadar ilginç bulduğumuz yerlerde duraklayıp, soluklanıyor, fotograf çekiyoruz. Rüzgarla birlikte odun ateşinde pişen ekmek, yeni biçilmiş çimen, sümbül, papatya gibi değişik kokular doluyor kaskımın içine. Kaskımın siperini açıyorum zaman zaman doğanın bu sürpizlerini içime çekebilmek için.

Kuzeybatı Fransa'da Dinard ile Saint-Malo arasından İngiliz Kanalı'na akan Rance Nehri'nin Manş Denizi ile birleştiği noktada kurulu 750 metre uzunluğundaki baraj çevre illerin en büyük enerji kaynağı. Rance Nehri yapay Ille Kanalı'yla Rennes'e kadar ulaşıp Vilaine Nehri ile buluşuyor. Rance Nehri'nden başlayıp, Ille Kanalı'nı aşıp Vilaine Nehri yoluyla yaklaşık 80 kilometrelik bir tekne yolculuğu ile Ille-et-Villaine Departmanı'nın başşehri Rennes'e ulaşmak mümkün. Neden olmasın belki bir dahaki sefer. Fransa'daki genellikle adlarını o bölgeye hayat veren nehirlerden alan 95 departman var. Rennes, Dinard, Saint Malo ve çevredeki diğer şehirlern bağlı olduğu Ille-et- Villaine Departmanı adını bu bölgeyi boydan boya geçip birleşen iki nehir Ille ve Villaine'den alıyor.

Richardais Köyü'nün Rance Nehri kıyısında eski bir değirmenden devşirme bir ev gözümüze ilişiyor. Aslında buradan ne zaman geçsek, hele bir de fotoğraf makinam benimleyse durup fotoğraflarını çekiyorum bu evin. Bu sefer de değirmen ev arşivime bir kaç yeni fotoğraf ekliyorum. Ev iki bölümden oluşuyor. Nehrin üzerindeki değirmen kısmı ve hemen ona bitişik ev bölümü. Günümüzde değirmen bölümü yere kadar camlı Rance Nehri'nin Manş Denizi'ne açıldığı noktaya manzaralı bir salona dönüştürülmüş. Arkası orman evin silüeti üstüne kurulu olduğu nehre yansıyor. Çevrede bir ev daha var, tek ses cıvıl cıvıl uçan kuşlar. Doğa ile içiçe harika bir hayat, imrenmemek elde değil.

Nehir boyunca yelkenliler. Kimi yelkenlerine rüzgarı doldurmuş nazlı nazlı yol alıyor, kimisi ise nehir kenarında yelken açacağı zamanı bekliyor. Nehir cezir durumunda dolayısıyla kıyıya yakın tekneler salmalarının üzerinde kumlara saplanmış. Kıyıda minik bir açık hava kilisesi. Meryem Ana cam arkasında inançlılara güç veriyor. Merdivenlerden çıkıp bakıyorum. Dilekleri için bazıları mum yakmış, çiçek bırakmışlar.Hisse kıyısındaki ecluse hep ilgimi çekmiştir. İlk ecluse'u Mısır'da Nil Nehri'nde görmüştüm. Baraj ile ilintili olarak Nehrin seviyesini ayarlayarak tekneleri bir havuza alıyorlar. Havuzun kapılarını kapatıp su seviyesini nehrin diğer tarafına göre ayarlayıp diğer kapıyı açıp teknelere geçiş veriyorlar. Geçiş için bekleyen tekneler var. Biz de nehrin üstündeki köprüde onların geçişini fotoğraflamayı bekliyoruz. İleride kıyıda balıkçı kulübeleri gözüme ilişiyor. Su öyle çekilmiş ki kulübeler ahşap direkler üzerinde kuma saplı duruyorlar. Buraya bir de sular yükseldiğinde gelmeli. Her 6 saatte bir sular ya tamamen çekiliyor ya da en yüksek halini alıyor. Her gün bu işlem yaklaşık 5 dakika öteleniyor. Burada herkesin evinde bir med-cezir takvimi var. Balığa çıkarken, teknenizi denize ya da nehre indirecekseniz ya da plaja gidecekseniz mutlaka bu takvime bakmalısınız. Suların 11 metre kadar çekildiğini düşünecek olursak bazı yerlerde yüzlerce metre, bazı yerlerde de kilometrelerce yürümeniz gerekebilir denize girebilmek için. Brötanya'daki birçok Ortaçağ şehrinden biri, benim favorim Dinan'a nehir boyundan ulaşıyoruz. Minik köprüsü, köprü ayağında romantik restoranı, ahşap pervazlı 13.,14. yüzyıla tarihlenen evleri, eski şehri çepeçevre çevreleyen sur, sanatçıların atölyeleri, nehir boyunca birbirine dipdibe yelkenlileriyle ihtişamlı Dinan manzarası nehir boyu sağlı sollu ağaçlardan sıyrılır sıyrılmaz karşımızda beliriyor. Bu ilk değil, belki 10cu, belki 15inci gelişim Dinan'a ama bu manzarayı her gördüğümde nefesimi tutuyorum, herşeyi bir anda görebilmek, hiçbir şeyi kaçırmamak adına gözlerimi dört açıyorum. Dinard'dan sadece 20 kilometre uzaklıktaki Dinan Côtes-d'Armor Departmanı sınırları içinde. 2006 senesi Ekim ayında ailemle Dinan'ı gezmiştik. Şansımıza o dönemde afişin bir sanat olarak değer kazanmasını sağlamış sanatçı Toulouse Lautrec'in sergisi vardı. Köklü bir Fransız aileye mensup olmasına rağmen yaşamını aristokratların arasında değil, aristokratların hor gördüğü kenar mahallelerdeki eğlence hayatının içinde yaşayan Lautrec'in Moulin Rouge pavyonunu anlatan resimleri ve afişleriyle Dinan'da karşılaşmak beni inanılmaz mutlu etmişti. 2000 yılında Tokyo'ya yaptığım seyehat sırasında Picasso'nun dünya genelindeki özel kolleksiyon tablolarından oluşan sergisini görünce de sevinçten çıldırmıştım.. Van Gogh gibi ressamlarla birlikte Art izlenimcilik akımının en tanınmış ressamlarından birisi olan Lautrec'in sergisine dönersek eğer, evet bu sergiyle karşılaşmak bizim için büyük şanstı.Normandiya ile Brötanya arasında stratejik noktada olan Dinan çevresi surlarla çevrilerek koruma altına alınmış. Hangi seneydi hatırlamıyorum, Dinan'da her yaz düzenlenen Ortaçağ festivaline rastgelmiştik. Surların içine o güne ait dekorlar yerleştirilmiş, adeta Ortaçağ bizler için canlandırılmıştı. Ortaçağ'a ait kıyafetli insanlar ve o dönemde yenen ekmek, et ve tabi ki olmazsa olmaz, kırmızı şarap bizi aldı o yüzyıla götürdü.

Birazcık o dönemlere dönecek olursak;

Dinan'ın eteklerine ilk 9. yüzyılda keşişler yerleşiyor. Onların ardından gelen lordlar ahşap kale inşa etmişler. İki yüzyıl sonra Benedictine Manastırı kurulmuş. 12. yüzyılda, ertafına inşa edilen taş surlarla korunmuş şehir. Şehir gelişimine 1341 ile 1364 yılları arasında Fransa ile İngiltere arasında 23 sene süren savaşlar sırasında ara veriliyor. 1357 yılında kuşatılan şehir etrafına kurulu 2650 metre uzunluğundaki surların da yardımıyla Bertrand Du Guesclin tarafından Thomas Canterbury'e karşı başarıyla savunuluyor. 1364'de IV. Jean şehri kuşatıyor ve bir ay sonunda şehre girmeyi başarıyor. Brötanya'nın kraliçesi Anne'ın Fransa kralı 7. Charles ve ardından 12. Louis ile evliliği ile Brötanya artık Fransa sınırlarına dahil oluyor.

Geçen sene de Robert Doisneau'un "Le temps retrouve" adlı fotoğraf sergisinin ilanını bir yerlerde görüp düştük yollara. 120 fotoğraflık bir arşivin içinde Doisneau'nun gözünden 1900'lü yılların başlarında Fransa'yı keşfediyoruz. O dönemin teknolojisiyle çekilmiş, o dönemi capcanlı yaşatan harika fotoğraflar.

Haklıyım Dinan'ı sevmekte, beni asla utandırmıyor.

Minik köprüden geçip yokuş yukarı Dinan merkeze doğru tırmanmaya başlıyoruz. Yolun sağı solu ahşaplı taş evlerin pencerelerinden rengarenk çiçekler sarkıyor. Bu eski taş ahşap karışımı evlerdeki atölyeleri ziyaret ediyoruz. Burada yaşıyor olsaydık benim de burada mutlaka bir atölyem olurdu, canım çekiyor ama şu anda imkansız. Hayli acıkmışız. Yolumuzun üstündeki minik restoranda soluklanıyoruz. Ben "moules frites/midye, patates kızartma" yiyorum. Yves ise buralara özgü "gallette" krepin bir değişik şeklini yiyor içinde yine buralar özgü bir sosisle. Yanında da yine buralara özgü, elmadan yapılma, düşük alkollü cidre içiyoruz. Hım pek leziz.

Yola devam. Dinan'ın göbeğinde bir sanat merkezi var her yaz ziyaret etmezsem olmazsa olmazlardan. Her sene aynı sanatçılar, aynı tablolar bıkmadın mı diyor Yves. Yok bıkmadım. Minik galerilerden birinden çıkıp ötekine giriyorum. Yves haklı hep aynı sanatçılar, hep aynı tarz ve aynı tablolar. Sanırım bıktım. Söz seneye buraya uğramayacağım.

Saat kulesinin dibinde yine taş ve ahşap karışımı bir binanın dibinde canlı müzik yapan gençleri dinliyoruz.

Artık dönüş vakti. Dinan'ın üst kımından geçen viyadük yoluyla yüzümüzde güzel geçirilmiş bir günün tebessümü Dinard'daki evimize dönüyoruz.

Yok Afyon'la alakası, bu Fransa'nın Dinard'ı

2011-07-26T07:01:00.001-07:00

Yakın tarihimize bir göz attığımızda Dinard'a ilk yerleşip, o güzel evleri inşa edenlerin Dinard'a 10 km kadar uzaklıktaki Saint-Malolu denizci tacirlerin olduğunu görüyoruz. Bu muhteşem evlerden sadece birkaçı günümüze kadar ulaşabilmiş. 19.yy'da Amerikalı ve İngiliz aristokratların favori yazlık mekanı olan Dinard'da bu sefer deniz kenarına yamaç kayalıkların üzerine nefes kesen villalar ve "Le Grand Hotel" gibi lüks oteller inşa edilmeye başlamış.

Eski blogum "Angola ile tanışmak ister misiniz?"de Dinard'ın Dünü/Bugününü fotograflarla anlatmıştım. Merak edenler bir zahmet tik, tik.

19.yy sonlarına doğru kıyılara muhteşem evler inşa eden İngiliz zenginleri arasında zaman içinde hayli popüler olan Dinard, kısa süre içinde Avrupa'nın en popüler yazlık mekanı olarak ün kazanır. Jet sosyetenin ilgisinin yaz aylarında Cote d'Azur'a kaymasıyla 1930'lu yıllarda eski önemini kaybetse de günümüzde Dinard Fransız cazibesinden hiçbir şey kaybetmeden, Fransa'nın en gözde İngiliz yazlık mekanı olmayı sürdürmekte.

1879 yılına kadar şehrin asıl adı Saint-Enogat'ydı. 1879 yılında ismi Dinard-Saint-Enogat olarak değiştirildi. 1921 yılında ise şehrin adı son şeklini alarak Dinard olarak anılmaya başladi. Şehrin en eski yerleşim bölgesi Saint-Enogat günümüzde şehrin batısında minik bir mahalle olarak görkemli evleriyle o eski günleri yaşatmakta. Her Agustos Saint-Enogat meydanında "Saint-Enogat en peinture" adı altında çevre sanatçıların katıldığı günübirlik bir sokak sergisi düzenlenmekte. Geçen sene Dinard'dayken bu sergiye rastlamış ve seneye buradaysak eğer ben de bu sergiye katılmalıyım diye düşünmüştüm. Dinard Belediye'sine başvurduk, katılmak istediğimi bildirdik. Onlar da kabul ettiler. Bu sene 7 Ağustos'ta gerçekleştirilecek sergi için çalışmalarımı ta Nairobi'den yüklenip getirdim. Umarım güneşli bir gün olur, bol bol fotograf çeker blogumda yazarım.

Dinard ve çevresine dönecek olursak......

Manş Denizi'nin Gulf Stream/Golfstrim Akıntılarına maruz kalan Dinard'ın çevre şehirlerden daha ılıman bir havası var. Dinard sahildeki Yat Klübü etrafinda tropikal bitkilerin ve palmiye ağaçlarının varlığı da bu ılıman havanın adeta bir kanıtı. Yaz aylarında korsanların şehri Saint Malo'nun eşsiz silüetine karşı Dinard sahilinde ay ışığı ve klasik müzik eşliğinde yapılan yürüyüşe yaz akşamları doyum olmaz.
Tavsiye edebileceğim oteller;
Lacivert beyaz çizgili tenteleriyle ünlü plaj Prieuré'e kuşbakışı bakan, korsanların sehri Saint-Malo'ya cephe Grand Hotel Barriere Dinard'ın en özel otellerinden biri. Hotelin terasında oturmuş anasonlu bizim ulusal içkimiz rakıyla benzerlik gösteren Fransızların içkisi pastisinizi yudumlarken Manş Denizi'nin ya med ya da cezirine denk gelirsiniz.
Ya deniz uzaklardan kıyıya doğru hızla yaklaşmakta ya da hızla uzaklaşmaktadır. Deniz yüksekken yüzen yelkenliler deniz çekildiğinde boynu bükük, sahipsiz kumların üzerinde yan yatar. Fonda korsanların şehri Saint-Malo, elinizde pastis bardağınızla denizin ayın çekim gücü karşısındaki dansını seyrederken kendinizi hayal edin. Ha, fonda da klasik bir müzik. Ne dersiniz? Görmeye değer değil mi?

Dinard Casino/Kumarhanin hemen yanındaki Royal Otel de önerilebilecekler arasında. Casino demişken, biz eşimle hiç kumara meraklı değilizdir. Las Vegas'a gidip de kumar oynamayan tek kelaynak benimdir herhalde. Neyse, dün akşam restorandan çıktık Dinard'da dolaşırken Casino'nun önünden geçiyorduk. İçerideki ambiyansı merak ettiğimden hadi dedik bir girelim içeri. Ehliyetim vardı sadece yanımda. Ehliyeti burada kimlikten saymıyorlarmış, ya nüfus kağıdı ya da pasaport gerekiyor içeri girmek için. Eh, bir dahaki zamana.

St. Enogat'daki Dinard Thalassa Avrupa'daki deniz suyu ile terapi konusunda önde gelen terapi merkezlerinden biri. Eh, deniz suyundan mıdır ne hayli tuzlu :-).

Bir de konukseverlik konusunda hiçbiriyle kıyaslanamayacak eş dost için La maison de Letaconnoux var :-).

Yaz aylarinda popülasyonu 10.000'den 40.000'e kadar yükselen, kuzeyin Cannes'i olarak ünlenen Dinard'i tarih içinde birçok ünlü ziyaret etmiş. Kim mi bu ünlüler? Mesela Joan Collins Dinard'i sıkça ziyaret edenler arasında. Winston Churchill Rance Nehri kenarında tatillerini geçirirmiş. Diğer bir Dinard hayranı Alfred Hitchcock'un beyaz, lacivert çizgili tenteleriyle ünlü Plage de l'Écluse / Ecluse Plaji'na tepeden kuşbakışı bakan bir vïllada ünlü filmi Psycho'yu çektiği rivayet ediliyor. Hitchcock'un Dinard Ecluse Plajı'ndaki heykelini ilk gördüğümde şaşırmıştım. Arabistanlı Lawrence'ın çocukluğu Dinard'da geçmiş. Picasso 1920'lerdeki eserlerini Dinard'da vermiş. Debussy "La Mer/Deniz" isimli orkestral eserini 1902 yılında Dinard'dayken Manş Denizi'nden esinlenerek yazmış.

Direktörlüğünü Kun Woo PAIK'in yaptığı Uluslararası Klasik Müzik Festivali'nin 22.si 5 Agustos'da bedava bir konserle kapılarını klasik müzik severlere açıyor. Festival 21 Ağustos'a kadar devam edecek. Her yıl Ekim ayının ilk haftasında İngiliz Sinema Festivali'ne de ev sahipliği yapıyor Dinard.

Biz her yaz yaklaşık bir ayımızı Dinard'da, evimizde geçiriyoruz.

Bu tanıtım yazısının ardından Dinard ve civarını gezmeye, gezdikçe de yazmaya devam edeceğim.

Şimdilik hoşçakalın.

Geçiyordum uğradım...

2011-07-23T10:30:00.000-07:00

Normal koşullarda 22'si dün Yves ile birlikte THY ile Nairobi'den İstanbul'a gelip oradan da Paris'e geçecektik yaz tatilimiz için. Ancak Fransız vatandaşlık belgelerimi Nairobi Fransız Büyükelçisi tarafıma makamında verirken bir belgenin eksik olduğunu, onu en kısa süre içinde tamamlamam gerekliliği tarafıma söylendi. Durum böyle olunca ben de biletimi iki gün önceyle değistirip hem eksik evrağın peşine düşmek hem de iki gün çok özlediğim İstanbul'um ve arkadaşlarımla hasret gidermek üzere yollara düştüm. 20'si Nairobi'den sevgili arkadaşım Nihan İstanbul'dayım ben seni karşılarım alandan dedi. Sağolsun sabahın köründe düşmüş yollara beni karşılamak için. Eksik belgeyi hemen alabilirim umuduyla Kadıköy Evlendirme Dairesinin önünde durduk ancak orası beni Kadıköy Nüfus Müdürlüğüne havale etti. Nüfusa gitmeden önce bavulları eve bıraktım ve hiç vakit kaybetmeden Nüfus dairesinin yolunu tuttum. Daha evrağı alıp, çevirisini yaptırıp noterden de çeviriyi tasdik ettireceğim. Nüfusda bana evrağı hangi kuruma vereceğimi sordular. Ben de Nairobi Fransız Konsolosluğu'na vereceğimi söyledim. Evrağı elime aldığımda görevli hanımı neredeyse alnından öpüyordum. Türkçe evrakta Fransızca tercüme de mevcuttu. Şu AB uyum döneminde anlaşılan birçok şeyi aşmışız. Bu durumda tercümeye ve ona bağlantılı noter tasdike gerek kalmadı.

Eniştem ve bir arkadaş akşama, Suada'ya Ayhan Sicimoğlu'nun latin gecesine gitmek üzere sürpriz program yapmışlar. Bir akşam önce uçakta hiç uyumamışım kim takar, tabi ki reddetmedim hatta zaman zaman pistte yerimi bile aldım. Çok keyifli ama bir o kadar da sıcak, nemli bir akşamdı. Gece yarısını hayli geçe nasıl uyuduğumu bilemedim. Ertesi sabah kıyafet ve D&R'dan kitap alış verişimi yaptım. Tam laptop'ıma external bağlanacak bir Türkçe karakterli klavye arıyordum ki arkadaşım Murat arayıp tam istediğim gibi bir klavye bulduğunu ve aldığını söyledi. O iş te halloldu mu böylece. Öğleden sonra arkadaşım Burcu'ya gidip özlem giderdik. Murat Burcu'ya getirdi klavyeyi, orada denedik çalışıyordu. Klavyem ve tüm ganimetlerimle eve geldim üstümü akşam için değişmek üzere. Bu arada klavyeyi benim laptopla denediğimde ilk başta çalışmadı. Bir kaç yerde tanımladıktan sonra sonuç ortada artık Türkçe karakterlerle yazı yazabiliyorum. Teşekkürler Murat.

Öğleden sonra Nihan ile caddede buluştuk, bir kafede keyifle çene çaldık. Ardından klübe geçip barında yemek öncesi aperatif aldık. Sohbet, muhabbet yine gece yarısını hayli geçmişti eve döndüğümde.

22'si sabah 11'de Atatürk Havalimanı'nda Yves ile buluştuk. Uzun zamandır tamiratta olan CIP salonuna geçtik uçuşumuzu beklerken. Salon için yorumum "O NE ABARTI!" Hani sonradan görmeler ellerindeki parayı nereye nasıl saçacaklarını bilemezler. Bence aynı hesap. Nedir o tuvaletlerde ki abartı hele? Klozette otururken sağınız solunuz ayna. O iki taraflı aynalardaki görüntüleriniz birbirinin içine geçerek çoğalıyor. Bu kadar para döktünüz bari bir de su aksa tuvaletlerde harika olacak. Türkiye'nin imajı için inanın gösterişten çok temizlik daha önemli.Neyse!

Paris'e vardığımızda Dinard'daki evimize gidebilmek için bir araba kiraladık. Arabayı teslim aldığımızda Yves'in şirketiyle anlaşması olan Hertz'in aracı Chevrolet'in son modeli bir makam arabasıyla upgrade ettiğini görünce hayli şaşırdık. 22'si akşamı Paris'de geceledik. Uzun zamandır hayalimiz olan bir couscous (kuzeyAfrika yemeği) restoranının yolunu tuttuk.

Bu sabah Yves'in Mayıs ayında Paris'deki toplantısı sırasında satın aldığı motosikletini teslim almaya gittik. İşlemler yaklaşık 2.5 saat sürdü. O motoruyla önde ben makam arabamla arkada Paris'den Dinard'a yaz tatilimiz için yola koyulduk. Hava kapalıydı. Arada yağmaya başladı. Benim ileriyi gören kocam motosikleti teslim alırken kendine bana kask, eldiven haricinde kıyafetin üstüne giyilen yagmurluk üst ve pantalon almıştı. Yağmur hafif çiselemeye başladığında motorunu hemen emniyet şeridine çekip, motorun arkasındaki kutudan yağmurluklarını çıkartıp giydi. Yola devam. Yol yaklaşık 5 buçuk saat sürdü. Eve yaklaştığımızda bende pil bitmek üzereydi. Nairobi İstanbul uçuşunda uyunmamış bir gece üzerine iki gece eller havaya şeklinde İstanbul gecelerine akınca bu yorgunluk hali çok normal. Yves'in yorumu 'Eh artık 20 yaşında değilsin!" oldu. O da haklı da, ben de haklıyım ama. İstanbul'a sadece 2 günlüğüne gelince sanırım biraz buldumcuk oldum.

Bizim için yaz tatili biraz hızlı başladı bu sene. Adı yaz tatili ama Fransa'daki bu hava durumuyla sanki sonbahar tatili. Şikayetim yok. İstanbul'un kavurucu sıcağından sonra limonata gibi geldi burası.

Motosikletle yapmayı düşündüğümüz gezilerde buluşmak üzere.

Hoşçakalın...

İki sweatshirt üstü mont, onların da üstüne giydiği yagmurlukla koca göbiş, obez görüntülü Yves pek hoşuma gitti :-)...

Hindistan nire? Karaçi nire?

2011-07-19T15:50:00.000-07:00

"Dünyanın en hızlı büyüyen ekonomilerinden biri olmasına rağmen, yoksulluk Hindistan’da on milyonların kaderi haline geldi. Ülkenin finans merkezi olarak gösterilen ekonomi ve turizm kenti Karaçi sokaklarında çöplerden pirinç ayıklamaya çalışan kadının fotoğrafı, bu acı gerçeği gözler önüne seriyor.Karaçi sokaklarındaki yoksul insanların görüntüleri, Hindistan’ın vazgeçilmez sorununun devam ettiğinin en büyük göstergesi. Nüfusu 1 milyar 350 milyon olan ülkede, 500 milyondan fazla insan yoksulluk sınırının altında yaşıyor.

Kırsal alandaki altyapı yetersizliği, yağmurların kıt olduğu iç bölgelerde çiftçilerin belini kırarken, şehirlerdeki yüksek işsizlik oranı gençleri çaresiz bırakıyor.

Hükümetin yoksul kesimlerde başlattığı eğitim programlarına rağmen, yarım milyar insanın günde bir buçuk doların altında bir parayla geçinmek zorunda."

18 Temmuz 2011 Hürriyet Planet'te yer alan yukaridaki makalede Hindistan'in finans merkezi olarak gösterilen ekonomi ve turizm kenti Karçi'den bahsediliyor. Hindistan nire, Karaçi nire? Karaçi Pakistan'in bassehridir Hindistan'in degil a bilgisizler.Madem gazeteci oldunuz dogru bilgi vermekle yükümlüsüz okurlariniza. Makale yazmadan önce en azindan cografya bilginizi lütfen gözden geçirin...

2011 Fransa Bisiklet Turu / Le Tour de France 2011

2011-07-18T22:57:00.000-07:00

1645 yilinda ilk bisiklet patenti Fransız Jean Theson'a, iki kişinin oturarak hareket ettirdiği dört tekerlekli küçük bir alet yaptığı için verilmis. 1690 yılında Fransız asilzade Sivrao Kontu tarafından, iki tahta tekerleği olan ve "celenfer" adı verilen pedalsız bir bisiklet yapılmis. Daha sonra tahta tekerleklerin yerle temas eden yüzleri demir çemberle kaplanmis; fakat bu durum süspansiyon sağlamadığı için hızın azalmasına yol açmis. İskoç Kirk Patrik McMillan'ın 1839 yılında pedalı bulmasıyla bisiklet bugünkü görünümüne kavuşmaya başlamis. 1868'de ise tekerleklerin sert lastikle kaplanıp demirin çıkartılması sayesinde sürat artmis. Deneme niteliğindeki ilk bisiklet yarışı, 1868'de Saint Cloud'da yapılmis. Bu yarışı İngiliz James Moore kazanmis. Günden güne gelişme gösteren bisiklete bağlananların sayısı da çoğalmıs ve 1881'de "Fransız Bisiklet Federasyonu "kurulmus. Daha sonra zincirli aktarma sistemi ve havalı lastiğin bulunmasıyla bisiklet bugünkü şeklini almıs. Çağdaş koşullara uygun ilk mukavemet yarışı 1890 yılında Fransa'da yapılmıs. 1891'de ise uzun etaplı turların ilk örneğini oluşturan Bordeaux-Paris yarışı, onu takiben de Paris-Brest-Paris yarışı düzenlenmis. 1903 yılında düzenlenen ve yarışmaların en büyüğü olan Fransa Turu'nun Henri Desgrange ve L'Auto dergisi tarafından gerçekleştirlmesi bisiklet sporu için önemli bir atılım olmus. Yani 19.yüzyilin başlarından itibaren bisiklet, önemli bir ulaşım aracı olması yanında tüm dünyada spor amacıyla da kullanılmaya ve üretilmeye başlanmıs.

ABD'de 1878'lerde başlayan bisiklet yarışlarının yaygınlaşması sonucu 1912'de Amerikan Amatör Bisiklet Birliği kurulmus ve birlik ABD'deki amatör yarışların yönetimini üstlenmis.

20.yy'ın ortalarına doğru ABD ve İngiltere'de otomobillerin yaygınlaşması ile bisiklet yarışlarında bir gerileme görülmeye başlanmıs; fakat zamanla ilgi tekrar artmıs.

Her yıl, bisiklet yarışlarının her dalında ulusal ve dünya şampiyonlukları yarışmaları yapılmakta. Bu şampiyonaların en önemlisi ve en zorlusu, 21 etap üzerinden 2474 millik parkurda düzenlenen "Fransa Bisiklet Turu/Le Tour de France".

1900 yılında kurulan FICA'nın (Federation International Amateur de Cyclisme/Uluslararası Amatör Bisiklet Federasyonu), 1993 yılında yapılan kongrede kendini fesh etmesiyle Uluslararası Bisiklet Federasyonu (UCI), bu sporun tek kuruluşu haline geldi. Böylece uluslararası yarışları düzenlemek, kategorileri saptamak ve dünya şampiyonalarının yerini ve zamanını belirtmekle yetkili tek kurum UCI oldu.

Bisiklet Turu bisiklet sporu'nun en prestijli yarişidir. İlk olarak 1903 yılında yapılan yarış zamanla sporun en önemli organizasyonu haline geldi. Özellikle 1960'lardan sonra popülaritesi iyice artan tur, son yıllarda uluslararası niteliğini pekiştirdi. Artık Fransa Turu'nun etapları, Benelux ülkeleri, İtalya ve İsviçre'yi de kapsayacak şekilde düzenleniyor. ZDF, Eurosport, Rai Sport gibi dünyanın önemli spor yayıncılarının üç hafta boyunca canlı olarak ekrana getirdiği Fransa Bisiklet Turu, yıllık spor organizasyonları arasında en fazla izlenen spor yayınları arasında bulunmakta.

Fransa Turu'nu en çok kazanan isim, 2005'teki üst üste 7. şampiyonluğunun ardından sporu bıraktığını açıklayan Amerikalı pedal Lance Armstrong.

2011 Fransa Bisiklet Turu'nun ilk etabi Fransa'nin batisi, Bordeaux'un kuzeyi, Mont des Alouettes Les Herbiers'de 2 Temmuz tarihinde basladi. Tur 3 hafta boyunca haritada gösterilen parkur üzerinden devam etmekte. Bisiklet dünyasının en prestijli ve zorlu organizasyonu olan Fransa Bisiklet Turu 24 Temmuz'da Paris'de son bulacak.

Bakalim bu sene kim kazanacak?

Bisiklet sadece spor degil ayni zamanda ulasim adina da cok önemli bir yer teskil ediyor Fransizlarin hayatinda. Birçok büyük sehirde ulasimi kolaylastirmak adina belediyeler hemen hemen her metro çikisina bisiklet kiralama sistemlerini monte ettiler. Hava kirliligini önlemede ve büyük sehirlerde her geçen gün artan tasit trafigini azaltmada önemli bir adim. Paris'in cesitli bölgelerindeki 1451 duraktan, sehirde yasayanlar veya turistler istedikleri zaman abonman kartlariyla bisiklet kiralayabiliyorlar. Bisikleti kiralayan kisi, manyetik kart sayesinde bisikletini istedigi saatte baska duraga birakabiliyor. Bisikletleri kullanmak için saatine 1 Euro, haftaligina 5 Euro, yillik abonmanlik içinse 29 Euro ödeniyor.

Darisi Istanbul ve benzeri trafik problemini derinden hisseden büyük sehirlerin basina.

Not: 2003 yilinda, 60 yasinda emekli olup bundan sonraki hayatinda erkek kardesinin düzenledigi Tour de France'da aktif görev almayi planlayan, ancak evinde kalp krizi geçirerek hayata veda eden Nicole Nicole'ü düsündüm bu yaziyi yazarken. Ve, çok duygulandim. Mezarda emeklilik bosuna demiyorlar. O gülen yüzün halen gözümün önünde, o sen kahkahalarin halen kulaklarimda çinliyor Nicole. Huzur içinde yat...

SESAN Katalogu...

2011-07-15T02:53:00.000-07:00

2010 senesi SESAN, Serbest Sanatçilar Katalogu'nda ben de bir sayfa ile yer almistim. Bu sene de aradilar 2011 katalogu için. Kendilerine tesekkür edip bu sene sanatsal anlamda pek fazla aktif olamadigimi belirttim. Yeni çalismalarimla yer alamadiktan sonra katalogda ne anlami var ki? Neyse 2012 senesi katalogu için simdiden sözlestik. 2010 katalogunda Afrika'dan esintili bir agaç baskim (Afrikali Kadinlar), bir akrilik çalismam (Manyok Ögüten Kadinlar) ve yagli boya resmettigim (Afrikali genç kiz) çalismam yer aliyor. Ortadaki Manyok Ögüten Kadinlar çalismam 2009 senesinde SESAN'in düzenledigi bir yarismada 400 çalisma içinden ilk 100'e seçilmis ve sergilenmeye hak kazanmisti. Nairobi'de oldugum için sergiye gitme sansim olmadi, ama çalismam sergide endam etti.

Daha önce hiç bahsetmemistim. Aklima geldi de...

14 Temmuz ve "Özgürlük, Eşitlik, Kardeşlik"

2011-07-13T01:55:00.000-07:00

Her sene 14 Temmuz'da Fransiz Devrimi veya diger adiyla Fransız İhtilali Fransa'da tüm sehirlerde coskuyla kutlanir. Paris'de 14 Temmuz'da ünlü magazalari ve sIk Fransiz kafeleriyle ünlü Champs Elysees geçit töreni için trafige kapatilir. Hükümet ve Fransiz Ordu ileri gelenler bu yolda defile yaparlar. Aksam havai fisekler Paris semalarini aydinlatir. Görülmege degerdir bu kutlamalar. Bizim Dinard'da da her sene 14 Temmuz civarinda bir aksam Mans Denizi kiyisinda klasik müzik esliginde havai fisek gösterisi yapilir. Cevre illerden insan seli Dinard'a akar. Her sene sahilin nasil kalabalik oldugunu bildigimizden ve park problemi yasamamak için esimle motosiklete atlar bu gösterilere gideriz. Dinard ile korsanlarin sehri St. Malo birbirlerine çephe olduklari için asla ayni günde yapmazlar kutlamayi. Birini kaçirdiniz mi ertesi gün ötekine gidebilirsiniz. Ya da Dinard sahilde hiç trafige girmeden St.Malo'nun essiz silüeti üzerindeki havai fisek gösterisini seyredebilirsiniz. Bu sene maalesef ne Paris, ne Dinard ne de St.Malo kutlamalarina katilabiliyoruz. Zira henüz bizim için yaz tatili baslamadi, halen Nairobi'deyiz. Fransa'ya ilk gidisim 1999 senesine rastliyor. Coca-Cola'da çalisiyorum ve Irlanda'da bir toplantiya gidiyorum. Irlanda'ya THY'in direkt uçusu olmadigindan ya Londra üstünden ya da daha önce görmedigim Paris üstünden uçmak durumundayim. Tarih tam 14 Temmuz'a denk geliyor. Hiç düsünmeden tabi ki Paris'den yana kullaniyorum seçimimi ve haftasonu Paris'deyim. Iki günlük bunaltici Irlanda toplantisindan sonra Paris çok güzel geliyor. Champs Elysees'nin hemen yan sokaklarindan birinde minik bir otele yerlesiyorum. Benim sansima 14 Temmuz hayatinin en soguk gününü yasiyor. Isi yaklasik 12 derece civarinda. Yaz oldugu için fazla donanimli degilim. Valizde ne bulduysam üstüme kat kat geçiriyorum ve kendimi Paris sokaklarina atiyorum. O zaman nereden bilebilirdim ki neredeyse hayatimin bir kisminin Afrika'da, bir kisminin Fransa'da, bir kisminin da Türkiye'de geçecegini. Paris ve kutlamalari çok etkileyiciydi.

Genellikle Afrika ile ilgili, arada sirada da Fransa ile ilgili yaziyorum. Aslinda uzun zamandir da pek yazmiyorum. Hazir Sarkozy beni Fransiz vatandasligina kabul etmisken 14 Temmuz'un Fransizlar için önemiyle ilgili bir yazi yazayim dedim.

Avrupa ve Batı dünyası tarihinde bir dönüm noktası Fransiz Devrimi'nin tarihçesine bir göz atalim.
(1789-1792) Fransız Devrimi veya diger adiyla Fransız İhtilâli sirasinda Fransa'da mutlak monarşinin devrilip, yerine cumhuriyet kuruluyor. Roma Katolik Kilisesi ciddi reformlara gitmeye zorlanıyor. Uzun zamandır güçlenen burjuvazi bu devrimle iktidarı mutlak bir biçimde ele geçiriyor. Fransiz Ihtilali ayni zamanda milliyetçilik akımını başlatan en büyük etken.

Bu dönemde bir evrim geçiren Fransiz halki bilinçlenerek sarayın, kralın, seçkinlerin denetiminden çıkmaya başliyor. Şehirlerde yaşayan pek çok burjuva büyük bir atılım içine giriyor. Kitaplar yaygınlaşiyor. Bağımsız yayıncıların çıkarttıkları gazete, bildiri ve broşürler, kitlesel bilinçlenmeye yol açıyor. Bu koşullar da beraberinde toplumsal değişim taleplerini olgunlaştiriyor.

Toprak sahipleri ve soylular, ayrıcalıklarını korumaya çalışmakta; bu sebepte burjuvaların soylu tabakasına geçmesini engellemeye çalismaktalar. Soylular statülerini koruma hevesindeyken, burjuvalar da ekonomik olarak güçlenmelerine rağmen toplumsal halklarda söz sahibi olamamaktan şikayetçiydi. Kırsal nüfus ise üzerindeki vergi yükünün hafiflemesini istemekteydi.

Devrimci düşünce, ülkede köklü yapısal değişikliklere gitmek gerektiğine inanan katmanlar arasında yayılmaya başladı. Merkezi otorite ülkenin içinde bulunduğu evrimsel süreci kavrayamamış ve eski yöntemlerle sorunları halletme yoluna yönelmişti. Oysa özellikle burjuva İngiliz devriminin etkisiyle geçici çözümler yerine kitlesel olarak İngiliz modelindeki gibi ‘parlamenter monarşi rejimi’ altında yönetime katılmayı arzulamaktaydı.

Bu aydınlanma döneminde filozoflarının etkisi de büyüktü. Aydınlanmacılar özgürlüğün tüm alanda olması gerektiği fikrini savunmaktaydilar. Mesela, Descartes, daha XVII yüzyilda aklın ve eleştirel zihniyetin üstünlüğünün altini çizmisti. Montesquieu ise, halkın kendi seçecegi vekiller aracılığı ile yönetilmesi gerekligini vurgulamisti. Voltaire'e göre kral, filozoflardan kurulu danışmanlar örgütüne uyarak topumu aydınlatmayı hedeflemeli, İngiliz modelini benimseyerek, parlamenter bir sistemin kapılarını açmalıydı. Rousseau ise, insanların doğuştan eşit olduğuna inanmaktaydi. Diderot ile d’Alambert ise yasa önünde eşitlik, düşünce ve ifade özgürlüğü gibi talepleri savunmaktaydi.

Aydınlanma filozoflarının etkileri yanında İngiliz Halklar bildirgesi gibi metinler ve Amerikan Bağımsızlık Bildirgesindeki dile getirilen demokratik ilkeler ve liberal ekonomi fikirleri burjuvaları hareketlendirmişti. Fansızlar dışarıdan gelen fikir ve hareketleri içselleştirerek ihtilale zemin hazırlamışlardı.

Devrimden önceki yıllarda Fransız ekonomisi pek de parlak bir dönem yasamiyordu. Gelişen ticaret, savaşlar sebebiyle ekonomi gittikçe bozuldu. Köylü mahsulünden beklenen verimi alamamaya basladi ve buna bagli olarak büyük sehirlere göç basladi. Fakat şehirlerde de onları parlak bir yaşam beklememekteydi. Artan nüfusun ihtiyacını şehirler karşılayamaz duruma gelmişti. Gelenlerin işsizlik sorunuyla karşılaşması, istihdam olanağı bulamamaları dolayisiyla toplumsal sorularda artıs görüldü. Aslında Fransa’nın ekonomisi pek çok çağdaş devlete göre ileri sayılmaktaydı; fakat önceki dönemlerle karşılaştırıldığında görülen fark edilir gerileme halkı panige itmisti. Halkın içinde bulunduğu ekonomik sorunlar dolayisiyla devletin en önemli gelir kaynagi vergilerin sekteye ugramasi hazineyi büyük bir bunalima sürükledi. Uzayan savaş maliyetlerinin da buna eklenmesi, bir de saray masraflarının aşırılığı sebebi ile devlet iflasın eşiğine gelmişti. Bu sebepten kral vergilerin arttırılması ve yeni vergilerin konmasına karar verdi. Halktan hem önceki vergileri toplayamayip hem de yeni vergiler koymak hiç de akil kari degilmis hani.

Orta sınıftan halk, özellikle varlıklı sınıflar, monarşiye karşı savaş açtılar. Bir anayasayla monarşinin yetkilerinin sınırlandırılmasını, iç gümrük duvarlarının kaldırılarak iç ticaretin serbestleştirilmesi, vergilerin yeniden düzenlenmesi ve yönetimde daha fazla hak elde etme talebinde bulundular.

Bu talepleri o dönemin krali Louis XVI kabul etmedi. Orta sınıf, peşine halktan diğerlerini de katarak 14 Temmuz 1789 günü Bastille hapishanesine saldırdı. Hapishane ele geçirilen mahkumlar serbest birakildi. Bu genel ayaklanmanın ardından (1791) yılında bir kurucu meclis toplandı ve İnsan ve Yurtdaş Hakları Bildirisi yayınladı. Ardından da ulusal egemenliğe dayanan bir anayasa hazırlayarak monarşinin yetkilerini sınırlandırdı. Bu anayasa, halk tarafından seçilecek bir parlamentonun yasama ve yürütme yetkilerini kralla paylaşmasını öngörmekteydi. Kanunları hazırlamak, bütçeyi tasdik etmek ve hükümetin icraatını kontrol etmek görevleri meclise verildi. Ayrıca İnsan ve Yurttaş Hakları Bildirisi'nin esasları uygulamaya konuldu.

Fransa’da ortaya çıkan, insan haklarından, eşitlikten ve özgürlükten yana bu düşünce hareketinin tüm Avrupa’ya yayılması ve mevcut monarşilerin geleceğini tehdit etmesi kaçınılmazdı.

XVI. Louis, yetkilerinin sınırlanmasına razı olmakta direndi. Ayrıca o tarihlerde Fransa’da liberal aristokratlar yoktu, hepsi tutucuydu ve eski düzenin geri gelmesini istiyorlardı.

Bu durumda hem kral hem de soylular, Habsburg hanedanından imparator II. Leopold’e güveniyorlardı. II. Leopold, 1791 yılında, diğer Avrupa devletlerince de desteklenecek olursa, Fransız Devrimi'ne karşı askeri güç kullanılabileceğini duyurdu. II. Leopold, aynı zamanda Fransa kraliçesi Mari Antoniette’nin de kardeşiydi.

Kralın mutlakıyet idaresini yeniden kurmak için içerde isyan çıkartması, dışarıda ise Fransa'nın düşmanlarıyla işbirliğine gitmesi sonucu, 1792'de cumhuriyet ilan edildi.

Fransız Devrimi cumhuriyeti ilan etmek isteyen bir çok ülkeye örnek oldu.

21 Ocak 1793'te dış güçlerle ittifak yaptığı için bir süredir tutuklu bulunan kral XVI. Louis idam edildi. Fransa Kraliçesi ve Avusturya arşidüşesi Kutsal Roma İmparatoru I. Franz ve eşi Avusturya İmparatoriçesi Maria Theresa'nın kizi Marie Antoinette de 16 Ekim 1793'te vatan hainliği suçundan giyotinle idam edildi.

Paris'de Île de la Cité'nin batisinda, Notre-Dame Katedrali'nin yakininda yer alan, binanin disindaki kocaman duvar saatine hayran oldugum eski saray Conciergerie Ihtilal döneminde soylular için hapishane olarak kullanilmis. O dönemde Marie Antoinette de dahil yüzlerce mahkum Conciergerie'den alinip giyotinle infaza götürülmüs. Conciergerie'nin duvarlarinda mahkumlarin isimleri panolara yazili. Hücreleri de aslina sadik kalinarak korunmus. Marie Antoinette'in hücresi yazi masasi, özel yatagi ve muhafiziyla en konforlulardan biriymis anlasilan.

Yazima "Özgürlük, Eşitlik, Kardeşlik" anlamına gelen 1789 Fransız İhtilali'nin simgelerinden "Liberté, Egalité et Fraternité" sözleriyle son veriyorum.

Son günlerin özeti...

2011-07-12T07:20:00.000-07:00

Bir önceki postumdaki resmim "Reclining Lady" gibi yan gelip yattigimi sanmayin sakin . Sadece vakit bulup da iki kelime yazamadim.

Neler mi yapiyorum?

7 Agustos'da Fransa'nin kuzey batisi, Dinard'in en eski mahallesi St.Enogat'da günübirlik bir sokak sergisi olacak. Ben de katiliyorum. Geçen sene Agustos basi Dinard'dayken denk gelmis ve seneye buralardaysak neden ben de bir kösede çalismalarimla yer almayayim diye düsünmüstüm. Dinard Belediye'sine basvurdum, kabul ettiler ve bu sene ben de oradayim. Iste yogunlugumun bir kismi bu sergiden geliyor. Buradaki çalismalarimin sergiye hazir hale getirilmesi ve nasil nakledileceklerinin planlanmasi. Sergide "Reclining Lady" dahil 5 resmim, 20 baskim ve yaklasik 50 adet fotografim yer alacak. Heyecanliyim, minik de olsa Fransa'da ilk sergim için.

Bunun disinda ABRSM Grade 8 piyano sinavina hazirlik çalismalarim sürüyor. Son seviye hayli zorlu ama zorlanmadan da hiçbir sey olmuyor. Clara Shumann'in "Prelude ve Fugue"ü fena seviyeye gelmedi. Mozart'in Allegro'su da yolda, biraz hizlandirmam gerekiyor. Hanon teknik kitabimla yatip, onunla kalkmaliyim sanirim :-(. Bugüne kadar üçüncü parçama bir türlü karar verememistim. Önce Debussy'nin "Valse Romantique"i ile flört ettim. Ardindan Albeniz'in "Sous le Palmier"si ilgimi çekti. Ama son karar ikisi de i-ih. Nihayet bugün Dave Brubeck'in jazz parçasi "King for a Day"de karar kildim. Seçme nedenlerimin basinda jazz parçasi olmasi, digeri ise sadece 3 sayfalik bir parça olmasi. 8 sayfalik Mozart'dan sonra hal kalmadi. Ben de kisa bir sey tercih edeyim dedim. Böylelikle piyanoda jazz çalmaya da adim atmis olacagim, yuppi...

You Tube'de "King for a Day" ile ilgili basarili bir performans buldum, sizler için ekledim.

Keyifli dinlemeler.

Reclining African / Uzanmis Afrikali

2011-06-19T04:24:00.000-07:00

Yaklasik bir sene önce yapmaya baslayip bir kenara attigim akrilik çalismami nihayet bitirdim. Gerçi fotografini çekince yine bir kaç yerine rötus yapmam gerekliligi gözüme takildi. Neyse bilahare rötusunu tamamlarim. 3 mm'lik mdf üzerine akrilik ile yaptigim, 45 x 70 cm boyutundaki çalimamin adi "Reclining African / Uzanmis Afrikali".

Reunion'da köpekbaligi saldirisi...

2011-06-16T04:51:00.001-07:00

Fransa'nin Hint Okyanusu'ndaki adasi Reunion'da Eddy Auber isimli sörfçü dün köpek baliklarina yem oldu.

Adanin batisinda Saint-Gilles sahiline çarpan dalgalar Avustralya ve Kaliforniya sahillerinde yapilan dalga sörfünü aratmiyor. Ancak köpek baliklari ada civarinde hep tehlike olusturuyor. Her ne kadar adanin batisi mercan bariyerleriyle koruma altinda da olsa ya köpek baliklari ya da sörfçüler bu bariyerleri bir sekilde asiyorlar. Kiyidan yaklasik 200 metre kadar uzakta birkaç köpek baliginin ayni anda saldirisina ugrayan Auber tüm çabalara ragmen kurtulamadi. Bu sene 19 Subat'taki diger bir saldirida da baska bir sörfçü bacagini kaybetmisti.

Reunion Adasi kiyilarinda 1980 yilindan beri 30 köpekbaligi saldirisi sonucunda 17 kisinin hayatini katbettigi kayitlara geçmis.

ULM (Ultra Light Motor) uçusumuz sirasinda çektigim su yukaridaki foto mercan bariyerlerinin sahili köpekbaliklarindan tamamen koruyamadiginin açik kaniti.

Kiyiya paralel denizde gördügünüz beyaz köpükler mercan adalarinin bulundugu yerler...
Saint Gilles'deki en popüler sörf yerlerinden biri. ULM uçusu sirasinda tarafimdan çekilmistir.

Adanin bati kiyisi mercan adaciklariyla çevrili oldugu için köpekbaligi tehlikesi olmadigi, gönül rahatligiyla yüzecegimiz söylense de 2011 yilina girerken kaldigimiz Reunion Adasi'da denize girdigimde dizkapak adalarini geçmemistim tedbiri elden birakmayarak. Ancak ben adadan Türkiye'ye dogru yola çikar çikmaz rüzgar sörfü fanatigi esim bir de dalga sörfünü deneyeyim diyerek solugu Saint Gilles kiyilarinda almisti. Oradaki egitmenlere köpekbaligi tehlikesi olup olmadigini sordugunda "Hiçbir tehlike yok. Bugüne kadar herhangi bir saldiriyla hiç karsilasmadik." cevabini alinca gönül rahatligiyla dalga sörfünü denemisti. Ekmek parasi tabi ki dogruyu söylerler mi hiç. Sansliyiz Auber'in basina gelenler bizim basimiza gelmedi. Bir dalga sörfü kalmisti denemedigi, onu da denedi rahatladi. Ha bir de Kite surf/Uçurtma sörfü var sirada. Sörfle bir uçmadigi kalmisti. Bak ama ona ambargo yok, bu yaz Alaçati'da istedigin kadar uçabilirsin Yves'cim, hatta neden olmasin belki ben de sana katilirim.

Aslinda Reunion böyle de keyifli bir ada. Köpekbaliklarindan korkup da sakin gezilecekler listenizden silmeyin Reunion'u, hele bir de dogayla içiçe olmayi seviyorsaniz. Gidin, gezin, dünyanin en aktif volkani etrafinda trekking yapin, bisiklet kiralayip adayi dolasin, yamaç parasütüyle kiyilarina yumusak inis yapin (aman köpek baliklarina DIKKAT, denize inmek yok :-), tüplü dalis yapin, ULM ya da helikopterle kusbakisi ada turu yapin. Kisacasi doga ile iyice hasir nesir olun.

Not: Reunion, Saint Gilles'de çekilmis bu iki fotografi internetten yürüttüm :-).

Dubbi Volkani güzellik uykusundan uyandi...

2011-06-15T08:05:00.000-07:00

Ethiyopya sirindaki bölgede dün gerçeklesen en yükseği 5,7 büyüklüğünde bir dizi deprem akabinde Eritre'de 1861 yilindan beri sessizligini koruyan Dubbi Volkani dün gece yarisi faaliyete geçti.

Dubbi yanardağından çıkan küllerin 13-14 kilometre yüksekliğe çıkmasının ardından, Türk Hava Yolları Nairobi, Entebbe ve Addis Ababa seferlerini karşılıklı olarak iptal etti. Seferlerin iptal edilmesi nedeniyle Atatürk Havalimanı'ndan bu kentlere gidecek yolcular otellere yerleştirildi.

Geçen sene 15 Nisan'da Izlanda'da hani su telaffuzu hayli zor Eyjafjallajokull Volkanı faaliyete geçtiginde hava trafigini uzun süre felce ugratmis, insanlar havaalanlarinda sefil olmuslardi.

Yine yaz basi, insanlar ülkelerine dönmek üzereler ve bu sefer Dubbi hareketlendi. Dubbi Volkani aktivitesine tam gaz devam ederse eger Dogu Afrika hava trafigi ciddi sekilde etkilenecege benziyor. Simdiden Kenya Havayollari Londra, Cibuti, Addis Ababa, Amsterdam uçuslarini iptal etti bile. Yolcularin havaalanlarinda sürünmelerinden mada bu iptallerin ekonominin belini nasil bükecegi da ayri bir konu. Afrika'nin en karli havayolu Ethiyopya Havayollari yetkilileri Addis Ababa Havaalani'nin trafige kapanmasi durumunda büyük bir darbe yiyeceklerini ifade ediyorlar.

Doga sel, tsunami, hortum, deprem ve volkanik aktiviteler gibi kendi yöntemleriyle öc almaya devam ediyor. Eh, normal...

Kazuri Yaz Koleksiyonumuz

2011-06-09T07:28:00.001-07:00

Ürünlerimizden seçmeler sizlerle...

Laico Regency Hotel'de Agaç Baski Sergim

2011-06-08T07:14:00.000-07:00

Bugün itibariyle Laico Regency Hotel Nairobi'de agaç baski çalismalarimdan 19'u bir ayligina sergilenmeye basladi. Sabahtan çalismalarimla otelin yolunu tuttum. Daha otele varmamistim ki otelin yiyecek ve içecek müdürü beni cebimden aradi. Ben de balik tutmaya yarayan misinadan olup olmadigini sordu. Hoppala ben balik tutmaya mi gidiyorum ki, sabah sabah bende misina ne arasin? Yok dedim, tabi ki. Calismalarimin sergilenecegi restoranin girisindeki bölümde duvarla tavanin kesistigi yere raylar monte edilmisti bu sergi için. Tablolari tavandan misinayla asacaklar ama stoklarini daha önce kontrol etmemisler. Sabah sabah etekleri tutusmus tabi. Ben otele varmadan birini yollamislar misina satin alsin diye. Ben tablolarin hepsinin yerlerini belirledim ve beklemeye basladim. Ögle yemegi vakti geldi çatti bizim misinaci sirra kadem basmis ortalarda yok. Adim adim takip ediyoruz misinayi ve misinaciyi. Misinanin misinaci ile birlikte otele giris yaptiklarini ögrendik ama neredeler? Nairobi de deniz kenari degil ki misinayi alan balik tutmaya kiyiya kaçti diye düsünelim. Neyse burasi Afrika ve Afrika zamani isliyor. Derin derin nefes alip, sinirlenmemek için kendime telkinde bulundum. Toplam 4 saat sonunda 19 çalismam nihayet duvarlara asilmisti.

Nairobi'deki 2. kisisel sergim hayirli olsun efendim...

Calismalarimi daha yakinda görmek için web-sitemi ziyaret edebilirsiniz...

Not : Bana sabretmeyi çesitli örneklerinle ögrettigin için sana çok tesekkürler Afrika...

UNESCO - 2011, Evliya Çelebi Yılı...

2011-05-24T05:14:00.000-07:00

Dünyanın Türk seyyahı Evliya Çelebi'nin 400. dogum yili kapsaminda Birleşmiş Milletler Eğitim Bilim ve Kültür Örgütü (UNESCO) 2011 yılını ''Evliya Çelebi Yılı'' ilan etti.

Evliya Celebi'nin hayatin kisaca bir göz atalim:
17. yüzyılın önde gelen gezginlerinden Evliya Çelebi 25 Mart 1611'de İstanbul'un Unkapani semtinde dogdu. 1682 yilinda Mısır'da hayata gözlerini yumana kadar, elli yılı aşkın süreyle Osmanlı topraklarını gezen Celebi gördüklerini Türk Kültür tarihi ve gezi edebiyatı açısından önemli bir yere sahip "Seyahatnâme" adlı eserinde topladi.
Daha küçük yaşlarından itibaren içinde müthiş gezi arzusu olan Celebi yeni yerler görmek, yeni insanlar tanımak istegiyle yollara koyuldu. Meşhur gezilerine gördügü bir rüya üzerine basladigi söyleniyor.

Evliya Celebi'nin rüyasi söyle;

"Rüyasında İstanbul'da Yemiş İskelesi civarında Ahi Çelebi Camii'ndedir. Orada muazzam bir cemaat vardır. Dikkat eder, Hz.Muhammed'i baş tarafta görür. Dört sadık halifesi ve diğer ashabı da hep oradadır. Hz.Muhammed'in yanına gidip ondan şefaat dilemek arzusundadır. Ama bir türlü cesaret edip de gidemez. En sonunda bir cesaretle gidip "Şefaat ya Resulallah" diyeceğine, "Seyahat ya Resulallah" der. Böylece, 70 yaşına kadar sürecek ve çeşitli tehlike, sıkıntı ve hadiseler geçirmesine rağmen vazgeçmeyeceği seyahati başlar."

İlk gezisi, İstanbul ve çevresini o zamanki Osmanlı İmparatorluğu sınırları içerisinde yer alan hemen hemen bütün sehirler takip etti.
Evliya Çelebi, bu gezileri sırasında çok ilginç yerler gördü, yeni insanlarla tanıştı, degisik olaylarla karşılaştı. Zaten gezi yazilarini renkli kilan gezi sirasinda yasanan ilginç olaylar, karsilasilan ilginç insanlar degil midir? Celebi de karşılaştığı bu ilginç olayları okuyucuya anlatarak kitabına renk kattı. Gerçekçi bir gözle izlenen olaylar, yalın ve duru, zaman zaman da fantastik bir anlatım içinde, halkın anlayacağı deyimler kullanilarak yazılmıştir.

Gezileri sırasında birçok kez ölümle burun buruna geldi. Savaşlara katılarak hem savaşları hem de o yerleri anlattı. Gezmek için gittiği son yer Mısır'da 1682 yilinda hayata gözlerini yumdu.

Evliya Çelebi'nin bugün bile önemini taşıyan 17. yüzyilda kaleme aldigi 10 ciltlik gezi kitabi "Seyahatname" işte bu gezilerin ürünüdür.

Gezginlerin Atasi Evliya Celebi'nin adimlarinda geziyor ve gezilerimi kelimelere döküyordum, ama bir süredir sadece geziyor, gezi esnasinda notlarimi aliyor, fotograflar çekiyorum ama bunlari kelimelere dökemiyorum. Vakit mi yok, organize mi olamiyorum? Her neyse ne?

En kisa süre içinde gezi yazilarimla sizlerle birlikte olmak dilegiyle hosçakalin.

Hidrellez...

2011-05-05T08:34:00.000-07:00

İşte rivayetlere göre Hıdrellez Hikayesi;

Denizlerin ermişi İlyas ile karaların ermişi Hızır'ın buluşacağı gecedir.Her yıl vakti geldiğinde buluşurlar. Şayet buluşmazlarsa deniz denizlikten çıkar toprak topraklığını yitirir. Tek bir canlı doğmaz, üremez, uçmaz, konmaz. Yani kıyametin habercileri Hızır ve İlyas olacaktır...

Yine rivayetlere göre;

Her yıl Mayıs'ın 5'ni 6'ya bağlayan gece dünyanın bir yerinde buluşurlar.Onların buluştukları yerde bahar farklıdır. Çiçekler daha bol, daha büyük olurlar. Gökyüzü daha başka bir mavi olur. İnekler bol süt verir. İnsanlar ölmez. Kurt kuş ölmez..

O gece buluşmanın olduğu gece biri mağrıptan biri maşrıktan iki yıldız doğar. Hızır ile İlyas'ın buluştuğu yerin tepesine kayarak gelirler, birleşirler. Hızır ile İlyas'ın üzerine ışık olup yağarlar. Hızır'la İlyas'ın el ele tutuştuğu, yıldızların gökte birleştiği anda dünyada herşey durur. Akarsular donar, akmazlar. Rüzgar esmez, yapraklar kımıldamaz. Damarlardaki kan bile akmaz. Herşey durur, hiçbir şey kımıldamaz. Dünya bir anda ölür.

Sonra herşey yeniden uyanır. Bir yaşam patlar orada. İşte bu yüzden insanlar bu birleşen yıldızları görmek için evlerinden yüksek tepelere giderler. Dam başlarında dururlar, akarsu dibinde dururlar. Dururlar ki o herşeyin donduğu anda dileklerini söyleyebilmek için. O anda o suların durduğu zamanda, o yıldızların birleştiği anda kim ne dilekte bulunursa o olur. O herşeyin durduğu anda ama. Öncesinde ya da sonrasında değil.

Hatta Kul Hüseyin adında çiftçi bu anda aklına isteği gelemeyince şöyle demiş: "Ya Allah, Ya Hızır, Ya İlyas.. Şu tepeyi ırmağın karşısına geçir" demiş tabi sonra kendi isteği aklına gelmiş ama iş işten geçmiş. Ve sonrasında uyuya kalmış. Sabah uyandığında ise ırmağın karşısındalarmış.

İşte Hıdırellez'in dillerde dolaşıp anlatılan hikayesi budur.

-ALINTI-

Ben her sene 5 Mayis'i 6 Mayis'a baglayan gece dileklerimi bir kagida yazarim, çizerim, boyarim. Tam 5 Mayis'i 6'sina baglayan gece yarisi hazirladigim kagidi eger bir gül agaci bulursam ne ala hemen altina yerlestiririm. Yok, bulamazsam buldugum herhangi bir agacin altina, mesela Nairobi begonvil cenneti oldugundan bol bol çiçege durmus agaçvari gökyüzüne yükselen bir begonvilin altina koyarim.

Önemli olan zaten niyet etmek degil mi? Hidrellezi siz de kaçirmayin derim...

KAZURI - Kenya'dan el yapimi seramik takilar...

2011-04-27T22:05:00.000-07:00

Degerli Blogdaslar ve Blogseverler,

Bir süredir blogumdaki sessizligimin nedenini sizlerle paylasmak istiyorum.

Kenya’da yasayan iki Türk arkadaş el ele verip, el yapimi seramik taki üreten

firmasinin
Türkiye temsilciligini aldik.

Ürünlerimizi bu hafta ilk satıs noktamiz
Mina Antik’de
el emegine önem veren, spor veya abiye her daim sIk olmayi kendine yasam stili edinmis Türk hanimlarinin begenisine sunuyoruz.

Mina Antik:
Sakayık sokak No 28/A Tesvikiye Sisli Istanbul

facebook sayfamiz

Figen Gündüz Letaconnoux & Nihan Konak

Dinard'da 1 hafta...

2011-04-01T09:03:00.000-07:00

Annecigimin 2006 Ekim'inde kendi elleriyle bahçeye diktigi lavantalar arkasindan Dinard evimiz.

Kayak tatili akabinde 1 hafta Dinard'daki evimizdeydik. Nairobi'ye dogru yola çikacagimiz son güne kadar tam bir bahar havasi hakimdi Dinard'da. Fransa'ya bahar bu sene bizimle geldi. Bahar dallari cosmus, doga rengarenk çiçeklerle bezenmisti. 27 Mart günü Paris'e dogru yol alirken firtina da bizi takip etti. Bizim yurdu terk etmemizle o güzel bahar havasi da terk eyledi Fransa'yi. Umarim hava dona çekmez ve bahar dallari donmaz, bu yaz bol bol, lezzetli eriklerin, kirazlarin ve diger meyvelerin tadina varabiliriz.

Dinard sahil, satovari evlerden biri fonda...

Dinard sahil ve bendeniz...

Neler neler mi yaptik bu 1 haftada?

* Gelir gelmez ilk is bahçede genel bir temizlige kalkisip, ayrik otlarini temizledik. Sümbülleri ve sarmasiklari budadik, baharla birlikte uzamaya baslamis çimleri biçtik. Kirmizi, pembe renkli kamelyalarin hemen fotograflarini çektik. Güzel havada bahçede çalismak ayri bir keyifti.

* Agustos ayindan beri ilk defa Fransa'ya ayak bastigimiz için bol bol aile yemeklerine katildik.

* Bretanya'ya gidince deniz mahsülü yemeyeni dövüyorlar. Biz de dayak yerine bol bol deniz mahsulü yedik. Evde yemek yedigimiz yegane geceyi kendimize 'Deniz Mahsulleri Gecesi' ilan ettik. Genellikle pisirilmeden, üzerine limon sIkilarak yenen Huître/Istiridye ile açilisi yaptik.

Mayonezle yenen karides ardindan takip eden ana yemek Coquille Saint-Jacques, Türkçesi Tarak, ya da Istiridyeyi Fransiz usulü taze krema ve pirasayla pisirip afiyetle yedik.

* 5. Evlilik Yildönümümüzde korsanlarin sehri St. Malo'da sehri çepeçevre çevreleyen surlarin üzerinde yürüyüs yapip, Fransizlarin vazgeçilmezi cafélerden birinde aferatiflerimizi alirken günesi batirdik. Ardindan St. Servan'daki deniz mahsülleri restorani L'Atre'de St. Malo'nun essiz manzarasina nazir mum isiginda leziz bir aksam yemegi yedik. Niceleri diger 5'in katlarina...

* Yazlari Rance Baraj sularinda ve St. Malo sahillerinde su kayagi yaptigimiz deniz motorumuzun motoru arizaliydi. Nairobi'deyken Yves internet üzerinden arizali parçanin aynisini bulmus ancak parça ikmali için Normandiya kiyilarina gitmemiz gerekiyordu. Simdiye kadar Normandiya'da sadece Bretanya ile sinir Mt. Saint Michel'e kadar gitmistim. Normandiya'nin daha ilerilerine gidecek olmak beni hayli heyecanlandirdi. Kayakta fotograf makinamizi çaldirdigimiz, ya da çalindigi için çekim yapamadim ama bu kisa gezi önümüzdeki yaz bir kaç günlügüne motosikletle Normandiya turu yapmaya bizi ikna edecek güzellikteydi. Yedek parçayi alip Normandiya kiyilarinda bir restorana attik kendimizi. Sormaya gerek yok, tabi ki deniz mahsülleri restorani. Hem sunumuyla, hem lezzetiyle çok basarili bulduk o restorani da ve "Bir daha gidilesiler" listesine notumuzu aldik.

* Bretanya Bölgesi'nin bassehri Rennes'e de gitmeyi ihmal etmedik. Gündüz alis veris akabinde orada okumakta olan çocuklarla hasret giderdik.

Iste bir haftalik keyifli Fransa bilançosu böyle. 7 ay uzak kalmanin acisini herseyden birazcik yapmaya çalisarak çikartmaya çalistik. Eh, 1 haftaya ne kadarini sigdirabildiysek???

Geleneksel Les Arcs kayak tatilimiz...

2011-03-24T04:55:00.001-07:00

11 Mart'dan beri Fransa'dayiz. Swiss Airlines ile önce Zürih'e ardindan da Paris'e vasil olur olmaz St. Malo'ya dogru trenle yola koyulduk. Evimiz bir gün öncesinden kaloriferleri yanmis oldugundan sicacikti. Eve yerlesip iki gün sonra baslayacak kayak tatilimiz için gerekli ekipmanlarimizi hazirlamaya basladik. Ardindan da kayakta ilk aksam ve ertesi sabah gerekli olacak elzemler alis verisi için yakindaki bir süpermarketin yolunu tuttuk. Gün bitmedi, esimin annesi, yani kayinvalidem bizi o aksam yemege davet etmisti. Fransa'ya 7 aydir ugramadigimiz için biz de özlemistik anneyi ve Yves babayi ama bu özlem masa basinda uyuklamamiza engel olamadi. Ertesi gün ögleden sonra geleneksellesen kayak tatilimize dogru yol aliyorduk. Yol uzun, yaklasik 1000 km. Arabadaki GPS'in radar uyarilariyla 10, 11 saat direksiyon sallamak anlamina geliyor bu 1000 km. Cuma ögleden sona yola çikmamizin nedeni bir gece daga yakin bir yerde konaklamak ve ertesi gün kayak merkezinde vakitlice ve dinlenmis olarak bulunabilmekti. Cuma aksami Grenoble yakinlarindaki minik sehir Chambery'de konakladik. Ertesi gün Les Arcs'da yan yana iki dairemizi teslim alip yerlestik ve ikinci daireye yerlesecek Nairobi'den yola çikan arkadaslarimizi beklemeye basladik. Les Arcs'a varana kadar Nihan ile benim aramda hayli yogun bir SMS trafigi yasandi. Onlarin yolu bizimkinden daha zorluydu. Nairobi-Amsterdam-Lyon ve Lyon'dan Bourg St. Maurice'e tren, oradan da finükülerle Les Arcs'a varis. Sanirim Nairobi Les Arcs arasi tam tamina bir günlerini aldi. Yorgun argin vardilar. Aksam yemeginden sonra herkes evlerine çekildi dinlenmek üzere. Ertesi gün büyük gün, Nihan ile Erkan'in oglu Doruk'un kayakta ilk günü. Hepimiz onun adina heyecanliyiz. Kahvaltida bu heyecan hissediliyor. Cümbür cemaat kayak okulunun yolunu tutuyoruz. Hava hayli soguk ve bir o kadar da rüzgarli. Öyle erken gelmisiz ki ESF kayak okulunda (Ecole du Ski Français) in cin kar topu oynuyor. Neyse Doruk'un arkadaslari ve egitmenler görünüyor ufukta. Doruk ortama hiç yabancilik çekmiyor, hemen kaynasiyor Fransiz çocuklari ve egitmenlerle. Eh, Nairobi'de her milletten çocugun gittigi okulda degisik ülkelerden, siyahi, beyazi, melezi çocuklarla kaynasmis çocuk Fransizlarla mi kaynasmayacak. Kendine bir de Ingilizce konusan arkadas bile yapmis. Egitmenler önce Fransizca, sonra da ardindan Ingilizce anlatiyorlar. Bizimkini ögretmenlere eti sizin kemigi bizim deyip gönlümüz rahat teslim ediyoruz, zira velilerin egitim alaninda beklemelerine izin vermiyorlar. Birakmadan önce de birkaç hatira fotosu çekiyoruz tabi ki.

Ve bizim için kayak haftasi basladi. Persembe gününe kadar kah bulutlu, kah günesli, sabahlari güzel kar kaliteli, günese bagli olarak ögleden sonralari yumusayan, hatta benim deyisimle helvalasan karda bol bol kaydik. Bu sene kayak sezonu Alplerde pek de keyifli geçmemis. Sezon geç baslamis, bir de yeterli kar yagmamasi, buna ilave bir de havalarin sicak gitmesi üstüne tüy dikmis. Bu sene Mart ayinin 3. haftasi kayaga gidecegimizden nispeten daha yüksek olan Les Arcs'i seçtik kayak için. Sagolsun bizi mahçup etmedi.

Sali günüydü sanirim. Telesiege'in üzerinde inerken dalginlikla sirt çantamizi unuttuk. Hemen fark edip pistten asagiya kayip inene kadar telesiege'in üzerindeki çantamizi biri iç etti. Cantanin icinde sualtinda, 10 metre derinlige kadar çekim yapabilen yeni aldigimiz, içinde Les Arcs'da ve Dinard bahçede çektigim fotolarla Canon fotograf makinamiz, benim iki berem, Elif Safak'in Firarperest kitabi ve 180 Euro degerindeki kayak merkezindeki dairenin anahtarlari vardi. Biz herkesi kendimiz gibi bildigimiz için çantayi bulanin bize getirecegini düsündük ama iih, kimse gelmedi, kimse getirmedi. Neyse biz de çanta ve içindekilerin üzerine bir bardak soguk su içtik. Persembe sabahinin üzerine adeta perde inmisti. Tipi ve sisden göz gözü görmüyordu. Pistleri göremedigimde hiç bir zevk almadigim kayagimi o sabah tatile çikarttim. Ögleden sonra kosullar sabaha göre pek de parlak olmasa da esimin aklimi çelmesi üzerine tekrar pistlere döndüm ama, nafile. Ilk deneme sonucu eve geri dönüs. Bu arada snowboard yapmaya devam eden Yves, sisten iyi göremedigi bir tümsegin üzerinden ziplayip kötü düsüs yaparak bacagindaki bir kasi incitmis. Erkan ile Yves snowboard yaparken ben ile Nihan kayagimiza devam ettik. Nihan yarim gün aldigi grup dersi ve üzerine iki yarim günlük özel dersle kayagini hayli ilerletti.

Sabahlari okul servisiyle diger arkadaslariyla birlikte okula gidiyor dönüste de yine servisiyle eve dönüyordu Doruk. Bu sene kayaga ilk baslayan çocuklarin PiuPiu sinifinda teleski ile çikmayi ve ardindan da meyilden asagiya kaymayi ögrendi. Seneye okul akabinde Doruk ile kaymanin keyfine varabilecegiz sanirim. Ögleden sonrasi güzellik uykusu akabinde Doruk'umuzun bir de kizak keyfi vardi ki onu seyretmesi de bir o kadar keyifliydi. Doruk kizak yaparken sayesinde Erkan da hayli kol kasi yapti :-). Yazik ki Doruk kizak yaparken çektigim tüm fotolar sirtçantasi ile birlikte mefta oldu. Neyse bu sene bizden foto yok, ben de yazima Nihan ile Erkan'in çektigi fotolardan ve geçen senelerde bizim çektigimiz fotolardan birkaç tanesini ekledim.

Kayak, sarküteri ve sarabin sicak, soguk her türünün limitlerini zorladigimiz keyifli bir kayak haftasi daha sona ererken hepimiz gelecek senenin planlarini yapmaya baslamistik bile.

Nairobi Railway Museum / Nairobi Trenyolu Müzesi

2011-03-09T05:07:00.000-08:00

Nairobi Tren Müzesini gezeli belki 1.5 sene, belki de 2 sene oluyor. Dedim su kagit kalemi ele alip yazmaya baslayayim, böylelikle yazilacaklar listesinden bir konu daha eksilsin. Nairobi sehir merkezinin güneyinde, Nairobi Tren Istasyonu'nun Kuzey Batisinda yer alan Nairobi Tren Müzesi'ni benimle gezmeye hazir misiniz? Haydi o zaman yola çikalim... 1971 yilinda kurulan müze Dogu Afrika'nin kullanim disi eski trenlerini, o dönemde trenle ilgili kullanilan materyalleri meraklilariyla paylasmakta. Bu kolleksiyona ilaveten buharli lokomotifler ve bir dönem kullanimda olan o eski trenlerin minik mokaplari da müzede sergilenmekte. Kenya Trenyollari'nin özellestirilmesinin akabinde müze Kenya Ulusal Müzecilik tarafindan yönetilmeye baslamis. Tren Yolu Müzesi'nin tarihine biraz göz atalim. Kenya'nin kiyi sehri Mombasa'dan tasimacilikta kullanilan sadece 11 km kadar uzunlugundaki Dogu Afrika'nin ilk tren yolu yetersiz kaliyordu. 1896 yilinda Mombasa ile Viktorya Gölü'nü birbirine baglayacak tren yolu insaati basladi. Ancak 1893 yilinda Tanga'dan yine Viktorya kiyilarina ulasmasi hedeflenen Alman Dogu Afrika trenyolu sirketinin sorumlulugundaki trenyolu insaati bugünkü Tanzanya topraklarinda çoktan baslamisti bile. Insaat 40km'ye ulasmisti ki sirket iflasini ilan etti. Kenya'daki insaatta çalisacak isçiler Hindistan'dan getirildiler. Günümüzde Kenya ticaretini ellerinde tutan Kenyali olduklarini iddia eden ve birçogu Hindistan'a hiç ayagini basmamis Hintliler tren insaatinda çalisan bu isçilerin 3. kusak akrabalari oluyorlar. Insaat ana karaya dogru yol aldikça, daha dogrusu kiyi sehri Mombasa'dan uzaklasildikça kurak Taru Ovasi'na yaklasiliyor ve susuzluk isçilerin çalismasini iyice güçlestiriyordu. Yeni dösenen raylar vasitasiyla Mombasa'dan su ve yiyecek tasindi. 1898'de hat Tsavo Nehri'ne ulasti. Nehir üzerinde trenyolu için bir köprü insaa edildi. Tsavo civarinda isçilerden birçogu iki aslanin saldirisi sonucu hayatlarini kaybetti. Insaatta görevli Patterson tarafindan aslanlar öldürülene kadar da bu ölümler devam etti. Günümüzde bu insan yiyen aslanlar Chicago'da "Field Museum"da içleri doldurulmus olarak sergilenmekte. Bu iki aslanin öldürülmesinden sonra da insaat esnasinda ölümler devam etti. 1899'da bir yol mühendisi Voi yakinlarinda çadirinin önünden bir aslan tarafindan sürüklenerek götürüldü ve tabi ki öldürüldü. 1 sene sonra, 1900'da Kima Istasyonu'nda, Polis Memuru C. H. Ryall gözlem salonunda uyuklarken bir aslan salona girip Ryall'i pencereden disariya sürükledi, çaliliklara tasiyip onu da öldürdü. O aslan da yakalandi ve öldürüldü, ama nafile. Vay gidene. 1899'da ancak 500 km uzunlugunda ray dösenmisti. Kenya'nin yüksek rakimli bölgesine ulasildiginda zaman zaman bataklik bölgeler, zaman zaman arazinin meyili insaati hayli zorlastirdi ve yavasladi. Uganda'nin bassehri Kampala ile Kenya'nin sahil sehri Mombasa'yi birlestirmeyi hedefleyen trenyolu insaati Ingiliz Hükümeti'nin zaman zaman daha ucuz ve daha çabuk insaa edilebilecek bir ulasim yolu -mesala oto yol insaati-bulunmasi konusundaki fikirleriyle de sekteye ugradi. 19 Aralik 1901 günü nihayet 930 km'lik trenyolu Viktorya Gölü'ne ulasti. 1931 senesinde de trenyolu vastasiyla Kampala'ya ulasildi. Bu ana trenyoluna daha sonraki senelerde diger, tali hatlar da eklendi. Liman sehri, Kenya ekonomisinin nabzi Mombasa ile Kara Afrika'yi, Uganda'nin bassehri Kampala'yi birbirine baglayan bu trenyolunda bir dönem kullanilmis envai çesit trenler, insaat sirasinda yol mühendisinin penceresinden aslan tarafindan sürüklenerek çikartildigi tren ve digerleri müzenin bahçesinde sergilenmekte. Eger Nairobi'ye yolunuz düserse, eger tarihe ve de ilaveten trenlere merakliysaniz, aman kaçirmayin, gezin bu müzeyi derim.

Cekirdek Sanat Galerisi

2011-03-08T06:07:00.000-08:00

Cekirdek Sanat Galerisi'nde yarin bir sergi kapilarini sanat severlere açiyor. Blogdasim Mualla Soganci'nin da aralarinda bulundugu 52 ressam hanimin eserlerinden olusan karma sergi 9 Mart ile 18 Mart arasi açik kalacak. Ben maalesef kaçiriyorum, ama siz kaçirmayin derim. Hatta asagidaki davetiyeyle açilisa gidiverin.

Seneye bakarsiniz bana da kismet olur bir iki çalismamla bu sergiye katilmak, kim bilir???

Bloguma Dokunma

2011-03-02T10:59:00.000-08:00

BLOGCULARDAN SANSÜR KARŞITI BİLDİRİ
02.03.2011 17:54:00

Blogspot platformunun, telif hakkı ihlali gerekçesiyle Digiturk'un şikayeti sonucu erişime kapatılmasına blogcular ortak bir bildiriyle tepki gösterdi...

Dünden itibaren pek çok blogta yayınlanan 'Bloguma Dokunma' başlıklı bildiri şöyle:

"Bir ülkenin internet deneyimi ve tarihinin sansürlerle anılması çok trajikomik bir durumdur. İnternetin özü olan birey haklarının ve bireysel özgürlüklerin kısıtlanması, sosyal medya dünyasının özüne tamamen aykırıdır.

Bizler; Türkiye'nin dört bir yanından profesyonel veya amatör olarak blog tutanlar, internette günlük yaşantılarını ve birikimlerini ve deneyimlerini diğer insanlarla paylaşma hevesiyle tutuşan herkes, gelişmeleri endişe içinde izlemekteyiz. 5651'nci no'lu kanunun esnekliğinden mütevellit, 1 Mart 2011 günü, Google'a ait olan ücretsiz blog servisi Blogspot, Digiturk grubunun açmış olduğu dava sebebiyle erişime kapatılmıştır. Süper Toto Süper Lig'in yayın haklarının sahibi olan Digiturk bu davada, korsan olarak LigTV yayını yapan kişilere karşı kendi haklarını savunmak amacıyla hukuki süreç başlatmıştır. Ancak ilgili kanun gereği yasaklamaların, sitelerin adresleri ve alt-domainleri üzerinden değil; IP adresleri üzerinden yapılması sebebiyle Blogspot'a ait birçok ilişkili IP aralığı erişime kapatılmıştır. Böylelikle de binlerce blogger'ın kişisel sitesi sansür kurbanı olmuştur. Bazı bloglara bazı anlarda girilmesinin sebebi ise aynı IP üzerinde birçok blogun yer alması ve aslında her IP'nin yasaklanmamış olmasıdır.

İlgili kanunun esnekliğini ve nelere yol açtığını geçmişte birçok kez görmüşken, devlet sansüründen dolayı binlerce site yasaklanıyorken, Digiturk ve Google'dan daha duyarlı davranmalarını beklemek tüm blogger'ların hakkıdır. YouTube'daki korsan maç yayınlarını kaldırmak için yapılan özel yetki anlaşmasının bir benzerinin de Blogspot için yapılması ihtimal dışı değildir. Bugüne dek Digiturk ve Google bu konuda masaya niçin oturmamışlardır? Google kendi kullanıcılarının hakkını neden savunmamaktadır? Digiturk böyle bir topyekün sansürün yaşanacağını bile bile neden hâlâ, tek amaçları düşüncelerini diğer insanlarla paylaşmak olan bloggerları mağdur etmektedir? Öte yandan, Türkiye Cumhuriyeti'nin yasa koyucuları, vatandaşlarının ifade özgürlüğü hakkının gasp edilmesine neden hâlâ göz yummaktadır?

Kaldı ki bu korsan yayınları yapan kişiler, teknik bilgileri yüksek olduğundan bu yasaktan etkilenmemektedir. Tam tersine bu sansür, tek amacı blog tutmak olan internet kullanıcılarını etkilemektedir.

Digiturk, Google ve Türkiye Cumhuriyeti devletini artık bu sansür ayıbına karşı duyarlı olmaya, tüm sansür karşıtı internet kullanıcılarını bu harekete katılmaya ve tüm basın mensuplarını ifade özgürlüğüne destek vermeye davet ediyoruz."

Joseph Thomson'in ayak izlerinde, Baringo ve Bogoria...

2011-02-20T07:19:00.000-08:00

Kenya'da henüz kesfetmedigimiz yerleri kesfetmek niyetiyle bu sefer de Joseph Thomson'in pesine takiliyoruz. Rotamiz Büyük Rift Vadisi'nin göbegindeki, Kenya'nin ikinci büyük gölü 130 km2 yüzölçümlü Baringo'ya ve Rift Vadisi'nin mücevheri diye adlandirilan Boringo Gölü'ne çevrili. Kenya'nin birinci büyük gölü mü hangisi? Insanligin atalari hominidlerin milyonlarca yil önce kiyilarinda yasadigi, Kenya'in kuzeyindeki insanligin besigi diye de adlandirilan bölgedeki Turkana Gölü.

Tahmin etmeye çalisiyorsunuz sanki bu J. Thomson da kimdir diye. Hayir bilemediniz, J.Thomson bu turdaki rehberimiz degil. J.Thomson 1883 yilinda Baringo ve güneyindeki Bogoria Göllerini ilk kesfeden muzungu, yani beyaz insan. O dönemde zaten her su birikintisini, gayzeri, selaleyi bir beyaz insan kesfetmis ve o mekanlar halen bu beyazlarin isimleriyle anilmaya devam etmekte günümüzde. Ilk kesfedileli üzerinden yaklasik 130 sene geçmis olan bu bölgeyi bir de biz kesfedelim deyip yola koyuluyoruz. Nairobi Baringo arasi yaklasik 280 km kadar. Nakuru'ya vardiktan sonra Marigat yönünde ilerliyorsunuz. Zaten panolar sizi Baringo Gölü kiyisina kadar götürüyor. Yolda sasirtici ama, bir deve sürüsüyle karsilasiyoruz.

Göl kiyisina yakin minik Baringo köyünde birkaç fotograf çekiyoruz. Yol kenarina sagli sollu kurulu teneke binalar. Kimisi bakkal, kimisi üzerinde otel oldugu yazan tenekeden konservevari tek katli binalar, kimisi manav, kimisi terzihane, kimisi Coca-Cola deposu. Bushman N! xau'nun bir coca-cola sisesi yüzünden medeniyetle basinin nasil derde girdigini anlatan "God must be crazy" filmi geliyor aklima. Cocuklar arabaya yanasip seker, kalem istiyorlar. Digerleri ise ellerini açip para istiyor, adeta dileniyorlar. Buralari ziyaret eden beyaz insanin onlara yaptigi kötülüklerin en büyügü onlari bir çaba sarfetmeden para kazanmaya alistirmalari. Neyse biz gezimize dönelim. Kenya yol sartlarinda 3 saat 45 dakika sürüyor göl kiyisina ulasmamiz. Bir deniz motoru bizi bekliyor. Arabamizi park edip, haftasonluk esyalarimizi yanimiza alip Baringo Gölü'nün ortasindaki minik adaya dogru yola çikiyoruz. Adalar beni hep heyecanlandirmistir. Sanki anakaradan insanin ayagi kesildiginde, hele bir de uzakta bir adaya ayak basildiginda hersey uzakta kalacak ve anakaradaki problemlerden sanki insan soyutlanacakmis gibi hissederim. Bu hissiyatimda Thomas More'un Utopia adli eserinin büyük payi olsa gerek diye düsünüyorum. Gölde 13 adet irili, ufakli ada var. Haftasonumuzu gölün ortasindaki en büyük adada, adanin ortasindaki 1972 yilinda kullanima açilmis olan "Island Camp Baringo" da geçirecegiz. 15 dakika sürüyor adaya ulasmamiz. Adada bitki örtüsü akasya agaci, bol bol kaktüs ve çöl gülü adini verdikleri bir agaçtan olusuyor. Cöl gülü agacinin gövdesi ve dallari Afrika'nin meshur agaci baobabi andiriyor, ama onun minyatürü ve çiçek açani.
Koyu yesil renkli sahra çadirimiza esyalarimizi atar atmaz hemen yemege kosuyoruz. Sazdan neredeyse yerlere kadar uzanan, pirinç tarlasinda çalisan bir Cinli'nin sapkasini animsatan çatili restoranin göl manzarali masalarindan birine yerlesiyoruz. Hava çok sicak ve nemli. Catinin da hayli alçak olmasinin payi büyük restoranda buram buram terlememizde. Göl manzarasi ile masamiz arasindaki agaçlarin dallari envai çesit, rengarenk minik kusla dolu. Duvarin üzerine ekmek parçalari koyuyoruz, korkmuyor, bize hayli yaklasiyorlar. Hatta bir ara biraz abartip masanin kenarlarina ufaliyorum ekmekleri. Masamiza da misafir oluyorlar. Onlar karinlarini doyuruyor, biz de bol bol kus fotografi çekiyoruz. Yolda turist rehberi routard'dan Baringo ve Bogoria Gölleri çevresi ile ilgili okuduklarim geliyor aklima. Kitapta 1883 senesinde J.Thomson Baringo ve civarini kesfettiginde 24 saat içinde o civarda bulunan 450 kus cinsinden 300'ünü gördügü yaziyordu. Üzerinden geçen 1 yy'dan fazla zaman içinde günümüzde halen 450 kus cinsinin buralarda barindigini hiç sanmiyorum dolayisiyla J.Thomson ile bir yaris içine girme niyetinde hiç degiliz. Ama, yine de çevrede gördügümüz kus çesitliligi karsisinda sasiriyoruz. Megerse kusbilimcilerin ugrak yeriymis Baringo. "Yemek sonrasi ya 40 adim atmali ya da sirt üstü yatmali" demis atalarimiz. Bize ilk öneri daha cazip geliyor ve kampin disina kus gözlem yürüyüsüne çikiyoruz aklimizin bir kösesinde J.Thomson'un rekorunu acaba yine de kirabilir miyiz düsüncesiyle. Kampin disinda Masai ve Samburu'lularin akrabalarinin köyü var. Köyden genç bir Masai bize yol boyunca hem eslik ediyor hem de ada, çevresi, adali Masailer ile ilgili bilgiler veriyor. Masailer aslinda göçebe bir kavim, hayvancilikla ugrasiyor ve asla balik yemiyorlar. Adali Masailer ise yerlesik düzen yasiyor, balikçilikla ugrasiyor ve asla et yemiyorlar. Keçiler görüyorum etrafta, "Madem et yemiyorsunuz, neden keçi besliyorsunuz?" diye soruyorum. Keçinin eti disinda sütünden, kilindan, derisinden, vs yararlaniyorlarmis megerse. Gölde Masaili genç erkekler minik kayiklariyla kiyiya yanasiyorlar. Etiyopya, Tana Gölü'nde gördügümüz papirüsden yapilma kayiklari animsatiyor bize balikçi Masailerin kayiklari. Masaili genç kiyida duran bir kayigi alip tek eliyle havaya kaldiriyor. Bizim Masai öyle güçlü, kasli falan da degil, üflesen uçacak. Gözlerimize inanamiyoruz. Megerse kayiklarini bizim maket yapiminda kullandigimiz tropik iklimde, su kenarinda yetisen balsa agacindan yapiyorlarmis. Balsa agaci görünüste agir, ama realitede o kadar hafif ki dolayisiyla kayiklari tek elle havaya kaldirmak mümkünmüs. Bunu ögrenir ögrenmez ben de kayikla birlikte bir hatira fotografi çektiriyorum. Bir kayik insa etmeden önce kestikleri agaç dallarini uzun süre suda tutuyorlar ardindan da gerekli formu verip dallari biraraya getirip sabitliyorlar. Kayik o kadar küçük ki kürek koyacak yer yok. Onlarda çareyi ellerine palet takip, kollarini kürek olarak kullanmakta bulmuslar. Tek kisilik kayiklarla hem baliga çikiyorlar, hem ufak tefek seyleri tasiyorlar. Rehberimiz balsa kayiklarinin hizini "Öyle hizli gider ki, suaygirlarindan bile hizlidir" diyerek tanimliyor. Bu arada köye variyoruz. Köy bizim alisik oldugumuz Masai köylerinden biraz farkli. Arada tek tük saz çatili, silindir evler var, diger evler ise dikdörtgen. Ileride tenekeden yapilma kocaman konservevari bir ev var. Okul mu bu bina diyorum? Megerse 5 esli, 21 çocuklu bir 80'lik bir Masai'nin eviymis. Kamp ile Masai köyü arasinda bir insaat gözümüze çarpiyor. Bizim kaldigimiz kampin ve bu insaatin sahibi ayni Ingilizmis. Insaat bitiminde Baringo Adasi kocaman bir balik üretim çiftligine kavusacak, Ingiliz de daha bol paraya.

"Beyazlar geldiginde onlarin elinde Incil, bizimse topraklarimiz vardi. Zamanla bize gözlerimizi kapatip dua etmeyi ögrettiler. Bir süre sonra gözlerimizi açtigimizda Incil bizim elimizdeydi. Topraklarimizsa beyazlarin olmustu." diye yazmis Jomo Kenyatta, 1. Kenya Devlet Baskani kitabi Kenya Dagi'nda.

Ilk baslarda Avrupalilar (Ingilizler) Kenyalilardan maksimum 1300 hektar büyüklügünde topraklari sadece 99 yilligina kiraliyorlardi. Özünde satisti, ama adi kiralamaydi. Avrupali toprak sahipleri bununla da yetinmediler, 1915'te 99 yili 999 yila çikarttilar. Sanirim Kenyalilar o dönemde Incil ellerinde gözleri kapali dua okuyorlardi. Yerliler çiplak bölgelere sürüldüler, verimli Orta Kenya topraklari ise Avrupalilarin oldu.

Gerek Baringo Kamp, gerekse balik üretim çiftligi insaatini görünce bu tarihi detaya deyinmeden geçemedim.

Ögleden sonra 5.00'de 5 kisilik bir grup bir deniz motoruyla ada etrafinda tura çikiyoruz. Daha yeni yola cikmisken kiyida bir timsahla burun buruna geliyoruz. Bir tasin üzerinde miskin, miskin uzanmis, agzini da rüzgar yönünde açmis keyif yapiyor. Az ilerliyoruz, suaygiri grubu suya batip, batip çikiyor. Gözleri ve minik kulaklari disinda pek bir sey göremiyoruz. Halen günes hayli kizgin. Hassas derilerini suyun içinde korumaya almislar. Hele bir günes batsin mutlaka karaya çikacaklar karinlarini doyurmak üzere. Envai çesit kus görüyoruz papirüs sazliklarinin üzerine tünemis. Bol bol kus fotografi çekiyoruz. Ingilizce, Latince isimlerini söylüyor motordaki rehber ama isimlerin biri bir kulagimdan giriyor, ötekinden çikiveriyor. Arada akilimda kalanlar söyle; cormorant/karabatak, heron/balikçil, fish-eagle/balikçi kartal, vs. Balikçi kartal kiyida agacin tepesinde duruyordu. Rehberimiz bir kaç kere islik çaldi ve hemen ardindan yaninda getirdigi baligi göle firlatti. Balik denize düser düsmez agacin tepesinden süzülen balikçi kartal baliga dogru pike yapti, yakaladi ve agacina geri döndü. Bir ara bizim sahra çadirinin önünden geçiyoruz. Yanimizdan ellerinde paletler minik balsa kayiklarinda çocuklar adeta birbirleriyle yaris yaparak geçiyorlar. Kiyida fokur fokur kaynayan bir su kaynagi (kaynaç/gayzer) görüyoruz. Kaynaç (veya gayzer), düzenli veya düzensiz aralıklarla, suları yukarı doğru fışkırarak patlama yapan bir sıcak su kaynagi. Fay kaynakları volkanik ve kırıklı bölgelerde görülüyor gayzerler. Kaynak su belirli bir yerde kaynayinca (suyun isisi genelde 100 dereceyi buluyor), bir patlama yaparak disari fiskiriyor.

Kampa dönerken bakiyoruz bizim timsah pozisyon degistirmis ama halen ayni kayanin üstünde hareketsiz yatiyor. Tek gözüyle bize bakiyor, istifini hiç bozmuyor.

Sabah kahvalti akabinde komsu göl Bogoria'ya dogru yola çikiyoruz. Bogoria Gölü Bogoria Reservi'nin içinde. Kenya oturma iznimiz oldugundan kisi basi 750 Kes x 2, 250 Kes'de araba için, toplam 1.750 Kes (yaklasik 17 Euro) ödeyip reserve giris yapiyoruz. Bogoria Gölü alkali düzeyi yüksek oldugundan pembe flamingolarin favori mekani. Buna ilaveten 2 metre yükseklige kadar fiskiran gayzerleriyle de ünlü Bogoria. Yagisli sezon olmamasina ragmen bu sene Subat ayinda göl ve çevresi hayli yagis aldigindan gölün seviyesi hayli yüksekti. Buna bagli olarak da tahmin ettigimizden daha fazla pembe filamingo bizi bekliyordu. Gölün kiyilari sanki pembe renge boyanmisti. Yine bol bol fotograf çektik. Gayzerlerin etrafinda toplanmislar filamingolar isisi 100 dereceye kadar yükselen su sicakliginda nasil haslanmiyorlar acaba diye düsündük.

Basrollerini Kim Basinger ve Vincent Perez'in paylasiklari, Kuki Gallmann'in kendi gerçek yasamöyüsünü kaleme aldigi, ayni adli romanindan Columbia Pictures tarafindan sinemaya aktarilan I Dreamed of Africa filmini sanirim hepiniz duymussunuzdur. Kuki Gallmann halen Kenya'da, Bogoria civarinda Ol Ari Nyiro'da Kara Afrika ile ilgili kitaplar yazarak ve esi ile oglunun hatirasina kurdugu Gallmann Memorial Foundation'da dogal ve vahsi hayati korumak için yapilan çalismalara destek vererek yasamani sürdürmekte. Kuki su siralar National Geographic ile ortak bir kitap projesi üzerinde çalismakta.

Bu sefer vaktimiz kisitliydi, Kuki'yi ziyaret edemedik. Kuki'nin de orada oldugundan emin oldugumuz bir haftasonu sohbet amaçli Baringo ve Bogoria civarina, Ol Ari Nyiro'ya gitmek için bir bahanemiz daha var.

ABRSM 3. parçam - Prelude and Fugue Op.16, No.2, Clara Schumann

2011-02-17T07:54:00.000-08:00

19. yüzyil Romantik Dönem'in önde gelen piyanist ve bestecilerinden biri Clara Joseph Wieck Schumann.

Leipzig dogumlu Clara müzige piyanist babasi Friedrich Wieck'den aldigi derslerle ilk adimini atiyor. Clara 61 yıllık konser kariyeri boyunca piyano konserlerinin format ve repertuvarında önemli değişikliklere imzasini atmis bir müzisyen. Romantik Alman besteci Robert Schumann ile 1840 tarihli evliliğinden sonra Clara Schumann adını kullanmaya basliyor, ancak evliliğinden önce Clara Wieck olarak da kayda değer bir üne sahip olan Clara'nin söhret için aslinda Robert Schumann'in soyadina hiç de ihtiyaci yok. Asik oldugu için mi evlendi Schumann ile, yoksa kariyerini mi düsündü açikçasi bilemiyor ve maalesef bu konuya açiklik getiremiyorum.

On yıl sonra besteci Schumann akıl hastalığına yakalanarak ölüyor. (Nedir bu sanatçilarin basina gelenler? Normal olsalardi, hayatlari firtinalar içinde geçmeseydi o mükemmel eserleri nasil yaratabilirlerdi ki?). Bir yandan konserler veren Clara, 1878'den 1892'ye, son nefesini verinceye kadar kadar Frankfurt yüksek konservatuvarında piyano profesörlüğü yapiyor.

ABRSM 2. parçam - Valse Romantique, Debussy

2011-02-14T23:21:00.000-08:00

ABRSM ikinci sinav parçami Claude Debussy'den seçtim.

Debussy, en önemli eserlerini piyano için besteledi. Eserleriyle ve piyano çalma teknikleriyle bir devrim yaratan Debussy 20. yüzyılın en önemli Fransız bestecilerinden birisi, hatta Frederic Chopin’den bu yana piyano müziğinin en önemli bestecisi sayılıyor.

Ben elimden geleni yapacagim, umarim kemiklerin sizlamaz Debussy.

ABRSM 1. parçam - Piano Sonata in D major, K. 284 - 1st mov. Allegro, Mozart

2011-02-14T03:59:00.000-08:00

2009 Ekim'de 5. seviye Thames University'nin LCM (London College of Music) piyano sinavina,

2010 Ekim'de de 6. seviye yine ayni okulun sinavina ve ayrica yine Ekim 2010'da ABRSM'in (The Associated Board of the Royal Schools of Music) 5. seviye teori sinavina girmistim. Simdiye kadar girdigim bu sinavlari geçtim.

Ancak bu sefer çitayi hayli yükselttik.

Önümde iki zorlu sinav daha var. Niyetim 7. seviye sinavini "S" geçip, Mayis 2012 Nairobi'deki ABRSM'in son seviyesi 8'e hazirlanmak. Vakit var gerçi ama yine de zorlu olacaga benzer.

Ha, bir de 2012 Mart'taki son seviye teori sinavini da unutmamaliyim. O da hayli zamanimi alacak.

7. seviye sinavini "S" geçiyorum sadece, 7 seviyenin teknik kismina sanki sinava girecekmis gibi hazirlanmaya basladim ile.

Geçen hafta sinav parçalarini seçtik benim Kenyali piyano ögretmeni, Andrew ile.

3 parçadan ilkini youtube'dan sizler için buldum. Digerleri de sirada...

Bakalim begenecek miniz?

Offffffff, çooookkkkk çalismam lazim, çooookkkkk.

Arabanin lambasi deyip geçmeyin ...

2011-02-08T06:28:00.000-08:00

Dün araba kullanirken polis durdurdu. Arabanin dokümanlarini, benim Kenya ehliyetimi, vs kontrol ettikten sonra arabanin sag arka stop lambasinin yanmadigini söyledi. Haberim vardi aslinda da, bir süredir tembellikten degistirememistim.

"Aaaa, öyle mi? Haberim yoktu!" dedim.

Arabaya her binisimde arabanin her kösesini kontrol etmem gerekiyormus, arabaya binerken bu sefer etmemis miyim? vs gibi bir sürü sey siraladi polis ardi ardina.

"Her sefer mutlaka kontrol ederim ama bu sefer acelem vardi, kontrol etmeden çiktim yola." dedim.

"Sizi maalesef mahkemeye göndermek zorundayim, mahkemeye çikarsaniz lambayi degistirmeyi ve her sefer yola çikmadan önce aracinizi kontrol etmeyi atlamazsiniz." demez mi?

"Eyvah!" dedim.

Merakli bir insanim ama Kenya Mahkemeleriyle tanismasam da olur.

Ilk firsatta lambayi degistirecegimi söylesem de polis nuh diyor peygamber demedi. Belli ki bir seyler istiyo ama ben öyle kayit disi para vermeyi de beceremem.

"Cattik!" dedim.

Neyse sinirlerimi germeden, olanca sirinligimle ilk firsatta lambayi degistirecegimi yineledim.

"Pek kibarsiniz! Bu seferlik sizi mahkemeye yollamiyorum. Acilen lambayi degistirin." dedi ve beni serbest birakti. Kibarlik ise yaradi. Höt, zöt etsem demek yakayi kurtaramayacaktim.

Lamba mi, tabi ki bugün degistirdim :-).

Kenya gazetelerinden kisa, kisa....

31 adet bos bira sisesi çalan bir kisi 2 seneligine hapis cezasi aldi.

Etiyopya'da üretilen chat isimli, çignediginizde kafa yapan bitki üzerinde yakalanan bir kisi ise 3 seneligine hapis cezasi aldi.

Ben mi? Ben bu seferlik yirttim :-).

"Piton de la Fournaise" eli kulaginda, patladi patlayacak...

2011-02-05T23:44:00.001-08:00

27 Aralik 2010 - 7 Ocak 2011 arasi günleri Reunion Adasi'nda geçirdigimizi bir önceki yazilarimda detayli yazmistim. Reunion'un hemen ardindan 3 günlük Mauritius Adasi keyif gezisi

akabinde Türkiye'ye geçmistim. Esim ben Türkiye'deyken is amaçli Reunion, Mauritius ve Madagaskar Adalarinda dolasti durdu. 30 Ocak günü Nairobi'de tekrar bulustuk. Reunion'dayken benim ilgimi çekecegini düsündügü gazete kupürlerini kesip beraberinde Nairobi'ye getirmis.

Sizinle paylasmak istedigim gazete haberi su meshur, dünyanin en aktif volkanlarindan biri olan "Piton de la Fournaise" ile ilgili. "Piton de la Fournaise"in yaklasik tercümesi "Cok sicak firinin dorugu".
Piton de la Fournaise 2631 metre yüksekliginde ve 500.000 yildir aktif. 2010’da Piton de la Fournaise Ocak, Agustos, Ekim ve Aralik olmak üzere 4 kere püskürmüs. Arada sarsintilar hissedildiginden Biz oradayken Piton de la Fournaise’nin en son püskürdügü kraterine güvenlik nedeniyle trekking parkuru kapaliydi. Biz de 600 basamakla volkanin uzunca yillar boyunca sekillendirdigi ve sekillendirmeye de devam ettigi, minik kraterinin de bulundugu sirke indik. Görüntü muhtesemdi. Fonda Piton de la Fournaise, biz onun eseri üst üste lav katmanlarinin olusturdugu sirkde yürüdük. Taslasmis lavlarin üzerinde yürürken isi degisimi dolayisiyla olusmus çatlaklarin arasindan boy gösteren ciliz bitkilerin fotograflarini çektik. Piton de la Fournaise dünyadaki en aktif volkanlardan. Normalde senede 1 kere aktif hale geçerken, bu sene az önce de bahsettigim gibi 4 kere püskürmüs. Sirkdeki minik kraterin tepesine çikip etrafinda yürüyüs yaptik. Eger izin verilse Piton de la Fournaise’in tepesine yürümeyi isterdik ama ekipman olarak da hazirlikli degildik. Zira her yerde "Sayet volkanin tepesine yürüyecekseniz yaniniza kalin kiyafet, su, yiyecek, vs alin." diye yazili tabelalar vardi. Her yil tedbirsiz bir kaç doga yürüyüsçüsü sis basmasi neticesinde yolunu kaybedip, geri dönemiyor ve yanlarinda da kalin kiyafetleri ve sulari olmadigindan hayatlarini kaybediyormus. Ekipmanlarimiz da olsa güvenlik açisindan Piton de la Fournaise'e yaklasilmasina izin verilmiyordu. Cevrede konustugumuz kisiler o günlerde aktivitelerin hayli sIklastigini, bunun volkanin yeniden aktiflesecegine dair bir gösterge oldugunu belirttiler. Biz de sirkteki minik volkan kraterinin etrafinda tur atip, 600 basamagi geri tirmandik.

Simdi biraz da 22/01/2011 tarihli "Le Quitidien de la Réunion" gazetesinin "L'éruption se prépare" isimli makalesinden bahsedelim.

Makalede Piton dela Fournaise'in bilimsel açidan gözlemcisi Andrea di Muro'nun konu ile ilgili görüslerine yer verilmis. Ocak ikinci yarida volkanik bölgede sismik aktivitede artis gözlenmis. Bir hafta içinde sarsinti sayisi 60'a kadar ulasmis. Hatta bir sarsintinin siddeti Richter ölçegine göre 2.4 olarak kayitlara geçmis. Volkan bir ay içinde heran sessizligini bozabilirmis. Aktivite yine son iki aktivitenin oldugu tarafta bekleniyor. Bu da lav akisinin yine ayni yolu takip edecegi anlamina geliyor. Piton de la Fournaise 17 ve 18.yylar arasinda tam 1 yüzyil boyunca aktif kalmis ve o dönemde krater bölümünde sarimtirak renkli sürekli lavlarla beslenen dogal bir lav havuzu olusmus. Bu seferki aktivitenin bu kadar güçlü ve uzun süreli olmasi tabi ki beklenmiyor. Geçen seneki yerden lavlar kendine yol bulursa görüntü kraterin kenarindan akan kizil lavlar seklinde olacak. Lavlarin kendine yeni bir çikis yolu bulmasi durumunda ise, lavlar yillardir görülmedik bir sölenle gökyüzüne püskürecek ve sari, kirmizi renkli konferi ve sepantin edasinda yeryüzüne dogru düsecek.

Cok istiyordum Piton de la Fournaise aktifken Reunion Adsin'da bulunmayi ve helikopterle volkanin yakinlarinda uçup, lavlar havaya püskürürken Piton de la Fournaise'i fotograflamayi. Kismet degilis diyemiyorum, zira orada da olsam volkan aktifken gerek helikopterle gerek bizim minik uçak ULM ile uçusa izin verilmiyormus... Sadece özel izinle volkan aktifken civarinda uçulabiliyor. Eh, ben de profesyonellerin çekmis oldugu fotograflara bakmakla yetinirim...

Hold on, get down, left forward, right backward...

2011-02-03T05:58:00.000-08:00

Nedir bu komutlar diye düsünüyorsunuz. Bu yazima baslamadan önce ben de hayli düsündüm su rafting yapmadan önce bize ögretilen komutlar neydi diye. Eh, normal hemen hatirlayamamak, rafting yapali üzerinden tam tamina 11 ay geçmis. Kenya'da senede 2 kere, yagisli sezona denk gelen Kasim, Aralik ile Mart, Nisan aylarinda rafting yapmak mümkün. Öncelikle "rafting" kelimesinin Türkçemize tercümesini kontrol ederek yazima baslamak istiyorum. Sasirtici ama "rafting" kelimesi Türkçelestirilmemis halen. Aslinda Türk Dil Kurumu'muzdan hani "Sallanan sandalye" için "Sallangaçli oturgaç" ya da "Avize" için belirledikleri "Isiltili sarkangaç" vari afilli bir sözcük veya sözcük birikintisi uydurmalarini beklerdim. Ne mesela? Sanirim "Kaydirgaçli adrenalin" uygun kaçabilirdi. Neyse belki TDK'ya önerebilirim bu Türkçelestirilmis rafting söz dizisini.

Geçen Kasim ayini kaçirdik, aslinda geçen sezon yine kurak geçti, belki de pek bir sey kaçirmadik. Umarim Mart ayi yagisi bol olur da bir kez daha kaydirgaçli adrenalin zevkine nail oluruz.

Kenya'da rafting aktiviteleri Whitewaters isimli bir firmanin elinde. Firmanin sahibi Ingilizler. Aktivite sabahi erken bir saatte bizi Nairobi'den alip Nairobi'nin kuzeyine, Tana Nehri kiyisina getirdiler. Biz mi kimleriz? Ben, esim ve Nairobi'de yasayan bir baska Türk çift. Öncelikle nehir kiyisinda kahve ve çaylarimizi yudumlarken ayilmaya çalisiyoruz. Bizden mada baska gruplar da gelmisler bu kaydirakli adrenalin aktivitesi için. Dolayisiyla üç ayri grup olusturuyoruz. Her grubun basinda whitewaters sirketinden görevli bir grup lideri var. Bu liderlerden bir tanesi hepimizi basina toplayip rafting ne menem seydir, nasil yapilir, komutlari nelerdir, neler yapilmali, neler yapilmamalidir bunlari bir bir siralarken arkadasim Nihan ile gözgöze geliyoruz. Ikimizin suratinda da kocaman bir soru isareti "Acaba vaz mi geçsek?" Hele bir de Tana nehrinde uzun yillardir suaygiri ve timsahlara rastlanmadigini, eger rastlarsak onlara hemen haber vermemiz gerektigini duyunca iyice panigimiz artiyor. Ikimizde birbirimizden sinyal bekliyoruz vazgeçmek için. Buraya kadar gelmisiz, "Pilavdan dönenin kasigi kirilsin" diyoruz ve yolumuza devam ediyoruz.

Üç ayri ekip, basimizda liderlerizle minibüse biniyor, Tana Nehri rafting baslangiç mahaline dogru yol aliyoruz. Aklimizda "hold on/tutun, get down/asagi in, left forward/sol taraf ileri, right backward/sag taraf geri, hold on, get down, vs" komutlari ve araya serpistirilmis dualarla nehir kiyisina ulasiyoruz. Bir kaç gün önce buralara hayli yagmur yagmis, yer civik civik çamur. Botlarimizi bizzat nehir kiyisina bizim tasimamiz gerekiyor. Diger gruplar kalabalik, dolayisiyla kolayca tasiyabiliyorlar botlarini. Biz iki hanim, iki bey söylene söylene, vizir vizir kaya kaya, zar zor tasiyabiliyoruz botumuzu. Aklimizda komutlar, botumuz nehir kiyisinda hazir gibiyiz. Nehir pek bir sakin görünüyor gözümüze. Ellerimizde kürekler bota biniyoruz. Nehir cosmadan önce liderimiz komutlari pesi sira siraliyor. Evet, sanirim artik pekisti komutlar. Nehirin hele o ilk azgin sulariyla basbasa kalinca can havliyle öyle de bir pekisiyor ki komutlar, artik raftingde bizim sirtimiz yere gelmez. Diger botlardan bir iki kisi azgin dalgalarla bogusurken suya düsüyor. Bizden halen suya düsen olmadi. Tam nehrin sakin bir bölümüne geliyoruz. O durumda kürek çekmeye gerek yok, nehri sagli sollu çevreleyen agaçlari ve üzerlerindeki kuslari gözlemliyoruz. Su geçirmez fotograf makinasina bol bol poz veriyoruz. Farkinda degilim diger bot bize arkamizdan sinsice yaklasmis. Birisi yelegime küregini takip beni asagiya çekiyor. Eh, Tana Nehri'nde de yüzmedim diyemem artik. Suaygirlari ve timsahlar aklima geliyor. Can havliyle bota tirmaniyorum. Liderimiz komut veriyor "hold on/tutunun". Eyvah, bu seferki düsüs hayli zorluymus. "Hold on" ardindan sagli sollu küreklere asil ve "get down/asagi in" komutunu duyar duymaz botun içine sigismaya çalisiyoruz. Tam inis ani. Dengeyi kaybetmemeliyiz. Oh, nihayet bu badireyi de atlattik. Nehir yeniden süt liman. Bir kaç basarili inisten sonra hayli tecrübe kazaniyor ve hatta biraz da havalaniyoruz. Liderimize "Aaaa, en zoru bu muydu edasiyla" bakiyoruz.

Bir ara nehrin kiyisina yanasiyoruz. Az ileride bir köprü var. Amaç o köprüye tirmanmak ve 10 metreden nehre atlamak. Köprüye çamur yamaçtan kaya kaya zor bela çikiyoruz. Köprü üstünde kiliseden dönen iki dirhem bir çekirdek Kenyalilar bizim sirilsiklam, çamur içindeki halimize bakip gülüyorlar. Eslerimiz hiç arkalarina bakmadan "cup" diye suya atliyorlar. Ben köprünün kenarina kadar çikiyorum. Ha atladim, ha atliyacagim. Yok, diyorum bir güne bu kadar adrenalin yeter. Mars mars gerisin geri nehir kiyisina iniyorum. Tekrar bottayiz. Bir kaç basarili inis daha yapiyoruz. Bitise yaklasirken eslerimiz suya atliyor ve suyun akintisiyla yola devam ediyorlar. Evet, artik karaya ayak basiyoruz. Ödülü bol salata esliginde tavuk ve et izgaralar. Öyle bir enerji sarfetmis, kurt gibi acikmisiz ki, aslinda menünün hiç de önemi yok deyip daliyoruz yemeklere.

"Hold on, get down, left forward, right backward" hazir yagisli sezona girerken acaba yine denesek mi, ne dersiniz Turkish Team?

Hem tropikal rüyanizi gerçeklestirmek hem de farkili kültürlerin ahenkli sentezine sahit olmak için haydi Mauritius’a...

2011-02-01T01:06:00.000-08:00

Hint Okyanusu’ndaki adalar arasında en gelişmiş ve sanayileşmiş, dünyanın önde gelen şeker üreticilerinden biri olan Mauritius’dayiz (Moris Adasi). 2010 Haziran ayinda Mauritius’da kisa bir süre kalmis, krater gölü, bassehri Port Louis ve Pamplemousse Botanik bahçesi basta olmak üzere gezmis ve bu gezimizi Haritada minicik bir nokta - Mauritius Adasi yazimda yazmistim.

Benim hayallerimin Mauritius’u bembeyaz kum sahilli, palmiye agaçlarinin gölgesinde elimde tropikal meyve kokteylini yudumlayacagim, ayni zamanda turkuaz renkli denizin sahile vuran dalga sesleri esliginde bambaska, belki de bir sonraki seyahatimizle ilgili hayallere dalacagim tropik bir adaydi. Gölgede hayal kurmaktan bunaldigimda günesten faydalanacak, mercan kayaliklarinda denizin dibini kesfedecektim utopik ada Mauritius’da.

Havaalanindan çikar çikmaz hayalimdeki o toz pembe Mauritius’dan adanin gerçeklerine hizli bir geçis yapiyoruz. Bir taksiye binip, adanin bati yakasina, otelimizin bulundugu Flic en Flac sahiline dogru yola koyuluyoruz. Yol boyunca sagli sollu seker kamisi tarlalarinin arasindan geçiyoruz. Deniz bu seker kamisi püzküllerinin arasindan arada yüzünü gösteriyor. Mauritius’da insanlar geçimini seker ihracati, tekstil ve turizmden sagliyorlar. Seker kamisi tarlalari bitiminde yerlesim alanlari basliyor. Ilk olarak çarpik yapilasma insanin gözüne çarpiyor. Hele bir de bu binalara genis otobanlar, fabrikalar ve çesitli sanayi kuruluslari eklendiginde insan “Ne hayal ettim, ne buldum?” diye düsünmeden edemiyor. Havaalani ile otel arasi adeta hayal kirikligi. “Bu muydu benim hayalimde yasattigim tropik ada?” diye düsünüyorsunuz bizim laz mütahitlerin elinden çikmis gibi görünen binalar karsinizda boy gösterince. Yogun trafik ve çarpik yapilasma bizi hayal kirikligina ugratsa da yüzümüze çarpan o tropikal iklimin sicakligi halen bize hos, hayallerimize yakin bir tatil yapacagimizi kulagimiza fisildiyor. Halen umutluyuz. Otobandan ayrilip tali yollara sapiyor ve Mauritius’un degisik yüzüyle karsilasiyoruz. O bahsettigim laz mütahitlerin elinden çikmis izlenimi veren minik evlerin önünde sarili Hintli kadinlar, evlerin aralarinda minik bakkallar, Hintçe yazili tabelalar. Adeta Hindistan’dayiz. Hindistan da en çok görmeyi arzuladigim ülkelerden biri. Hindistan'a gitmeden Hindistan'i yasamak, hatta bir tasla iki kus vurmak. Neden olmasin?

Ada kültürel açidan çok renkli. Fransiz koloni zamaninda Fransiz ve Afrika kültürlerinin harmanlanmasiyla olusan “creole” dili, kültürü ve mutfagi halen geçerli. Bu renkli kültüre esir ticareti sirasinda adaya gelmis ve yerlesmis Hintliler, Cinliler ve Ingiliz kolonizasyon zamanindan adada kalmis insanlarin mükemmel uyumu ekleniyor.

Ada özgürlügüne kavustugu 1968 yilina kadar sirasiyla Portekizliler, Hollandalilar, Fransizlar ve son olarak da Ingilizlerin sömürgesi olmus. 1.2 milyonluk nüfusun % 68′ini Hintli, % 27′si creole, % 3′ü Çinli ve %2′sini ekonomiyi elinde tutan Fransız ve İngilizler oluşturuyor. Koloni zamanindan en çok iz birakan ise Fransizlar. Günümüzde gerek televizyon programlari, gerek gazeteleri Fransizca olarak nesrediliyor. Egitim Fransizca, dolayisiyla sokaktaki insanla rahatça Fransizca konusabiliyorsunuz.

Mauritius, Hint Okyanusu’ndaki diger adalara, Madagaskar, Reunion ve Seychelles adalarina göre turistlere sundugu en lüksünden en mütevazisina, her keseye uygun genis konaklama yelpazesi ile farkli konumunu koruyor.

Adanın doğu kısmı rüzgarlara maruz oldugundan, tatilimiz için bu sefer bati kismini, Flic en Flac sahilini tercih ediyoruz. Deniz tatili ve adayi çepeçevre çevreleyen mercan adaciklarina tüplü dalis yapmak için Flic en Flac disinda adanin bati ve kuzey kisminda Trou aux Biches, ve Grand Baie diger tercih edilen koylar.

Biz bu arada Flic en Flac koyundaki otelimize yerlesiyoruz. Odamiz düz ayak. Terasimizin önünde beyaz pudravari uzanan bir kumsal ve fonda uçsuz bucaksiz Hint Okyanusu. Bu manzara havaalani ile otel arasi ada ile ilgili edindigimiz tüm negatif izlenimleri silip süpürüyor. Adayi iliklerimizde hissetmek için hemen mayolarimizi giyip denize kosuyoruz. Iste rüyalarimizdaki tatil basladi.

Otel tanitim kilavuzunda degisik aktiviteler gözümüze çarpiyor. Bunlardan biri «Deniz dibinde yürüyüş» Bu aktivitede kafanıza geçireceginiz dev bir “kavanoz” ile mercan kayalıklarında rehber eşliğinde yürüyebilir, akvaryumvari denizin dibinde belgesellerde seyrettiginiz balıklara tanık olabilirsiniz. Diger bir aktivite ise «Yunus balıklarıyla yüzmek». Insan dostu yunus baliklari sahile o kadar yakin yüzüyorlar ki eger denk gelebilirseniz onlarla yüzüp, fotograflarini çekebilirsiniz. Biz denk gelemedik, o ayri konu.

Biz ne kafamiza kavanoz takip mercan kayaliklarina gidiyoruz ne de yunuslara denk geliyoruz. Yok hayir tabiki kendimizi kizgin günese birakip, sahilde tembel tembel yatmiyoruz. Ikimizin de “Padi Open Water Diver Certificate” / Padi Açik Deniz Dalis Sertifikasi var. Gerçi en son dalisimi 8 sene önce Izmir'imin güzel beldesi Cesme’de yaptigimi hatirlayip biraz ürperiyorum. Esimin de en son dalis tecrübesi 7 sene önce Güney Kibris’da. Dalis okulunda önce ekipmanlarla basa çikmayi hatirliyoruz. Ekipmanlari hazirladiktan sonra deniz dibinde maske takip çikartma, tüpteki hava tükenirse body’nin regülatöründen çimlenme, tüple birlikte yelegi deniz dibinde çikartip tekrar giyme, deniz yüzünde onca agirlikla yüzer hale gelmeyi yillar sonra tekrar tecrübe edip, unuttuklarimizi hatirliyoruz. Haziriz ve teknede dalis mekanina dogru yol aliyoruz. Esimin de benim de ayri bodysi var. Ikisinin de kolunda dalis bilgisayarini görüp huzurla dalisa geçiyoruz. Hint Okyanusu’nun dibi adayi çepeçevre saran mercan kayaliklari ve o kayaliklari mesken edinmis rengarenk baliklariyla yüzeyinden çok daha güzel. Deniz dibi fotograf makinamizi yanimiza almiyoruz, zira makinanin dalis kapasitesi max 10 metre. Eh, biz de snorkelle bir kez daha dalar ve o zaman çekeriz deniz dibi fotolarimizi diye karar veriyoruz. Derine dalarken sürekli tikanan kulaklarimizi gerek burnumuzdan hava vererek gerekse yutkunarak esitliyoruz. Dalisin ilk 10 dakikasinda biran önce su yüzüne çikmak istiyorum. Sanki ufak bir klostrofobi yasiyorum. Kendi kendimi « Geçecek, biraz daha sabredersen rahatlayacak, alisacaksin. Hatirlamiyor musun 8 sene evvel nasil da rahattin dalis esnasinda ? Biraz sabir, biraz sabir ! diyerek ve de sürüler halinde önümden geçit yapan rengarenk balıklara dikkatimi vererek rahatlatiyorum. Mauritius'un deniz dibi envai çesit baliklari, mercan adaciklariyla öyle büyüleyici ki klostrofobimi kisa sürede unutup 47 dakika kadar, tüpteki havam elverdigince keyfini sürüyorum bu güzelliklerin.

Eğer dalmaktan hoşlanmıyorsanız bu işi şnorkelle de yapabilirsiniz. Ertesi gün bir de snorkelle daliyoruz. Deniz dibinde ilk karsimiza çikanlar Hinduizm dininin koruyucusu ve bekçisi Ganeşa. Seremoniyle denize biraktiklari Ganesa heykellerine dalan Hindular Ganesa’ya bagliliklarini ve samimiyetlerini gösteriyorlar. Ganeşa'ya ibadet etmeden onun "dostlugunu" kazanmadan Hindu olmak mümkün degilmis megerse. Biz de Ganesa’yi selamliyor, fotografalarini çekip mercan adaciklarina dogru yolumuza devam ediyoruz. Sabah kahvaltisi sirasinda cebimize attigimiz ekmek dilimleri sayesinde baliklarla samimiyeti hayli ilerletiyoruz.

Aksam yemegi sonrasi aktivitemiz Séga.

Séga tipik yerli adalı danslarının Mauritius versiyonu. Esirlerin akşam eğlenmek ve aralarındaki dil engelini aşmak için başlattıkları bu dans zaman içinde geleneksellesmis. Adada bu dansla her yerde karsilasabiliyorsunuz. Günümüzde daha çok turistik amaç ile sergilenen dans, güneş batımında ya da yemek sonrasi kumsalda yakılan ateş etrafında yapılıyor. İyi bir sega dansçısı olmak hayli zor. Vücudunuzun üst kismini hiç oynatmadan bel ve kalçanizi müzigin kivrak ritmine bırakmaniz ve “plus bas, plus bas” diye bagirdiklarinda yavas yavas egilmeniz gerekiyor. Deniyorum ama nafile…

Mauritius mutfagi da insani gibi bir çok kültürün güzel bir sentezi. Capatiler (dürüm benzeri Hint ekmegi) esliginde yenen bol curryli Hint yemekleri adanin sembollerinden biri palmiye agaçlarinin kalbi ile birlesince ortaya enteresan bir karisim çikiyor. Sahilde turistleri günes isinlarindan koruyan bol fonksiyonlu palmiyelerin dallarini kesip beyaz kismina kadar soyuyorlar. Salatasi yapilan palmiye kalbi yemeklere de ayri lezzet katiyor. Ayni tabakta bir çok kültürün lezzetini bir arada tadabiliyorsunuz. Creole usulü pisirilen deniz mahsulleri ile Hint usulu mercimek ve Cin usulü pisirilmis sebzeli pilav ada halki gibi birbiriyle uyum içinde.

Mauritius, kafanizi dinlemek, deniz tatili yapmak ve değişik mutfakları keşfetmek için çok uygun. Ancak adanin en cazip tarafi sahilleri ve dalmayi seviyorsaniz deniz dibi. Eğer tatul için tercihiniz el değmemiş bir doğa ve bakir bir ada ise o zaman komşu ada Seychelles’e gitmeniz daha uygun olabilir.

Ben hepsinden biraz istiyorum, hem tüple dalis yapayim, helikopter ya da ULM ile ada üstünde uçayim, paratante da ilginç, denizden bunaldigimda volkanik daglar etrafinda trekking yapmak da ilginizi çekiyorsa o zaman da tercihinizi komsu ada Reunion’dan yana kullanmanızı tavsiye ederim. Detay bilgi için Kusbakisi Reunion ve Reunion Adasi yazilarima bakiniz.

Ingiliz yazar Thomas More’un 16. yy baslarinda kaleme aldigi ütopik ada Utopia ile her ne kadar yakindan ve uzaktan ilintisi olmasa da hem tropikal rüyanizi gerçeklestirmek hem de farkli kültürlerin mükemmel sentezine sahit olmak için haydi Mauritius’a...

Kusbakisi Reunion

2011-01-20T11:59:00.000-08:00

Madagaskar’a 690 km uzakliktaki, Hint Okyanusu’nun kalbinde yer alan, yaklasik 3 milyon yasindaki volkanik ada Reunion’dayiz. Yolculugumuzun ilk günü 27 Aralik’ta Nairobi’den bir geceligine Moris Adasi’na (Mauritius) ve hemen ertesi gün 13 günlügüne Reunion Adasi’na geçiyoruz. Reunion’a bir önceki gelisimizde bassehri St. Denis’de sadece iki gün kalmis, bu kisitli zaman içinde St. Denis’i gezebilmis ve deneyimlerimi 15/07/10 tarihinde blogumda ve binrota’da yazmistim.
Kesif turlarimizi anlatmaya baslamadan önce kisaca adanin tarihçesine bir göz atalim;
Reunion Adasi Amerikan Koloni savasinda Ingiliz Kraliyet donanmasinin yenilgisinden hemen sonra Ingilizler tarafindan fethedilmis. Ingiliz donanmasinin tekrar bir araya gelisini ve yeni bir dönemin baslangicini simgeleyen « Reunion » adi verilmis adaya. Ancak I. Dünya Savasi sirasinda Ilgilizlerin Süveys Kanalini almasina karsilik bölgedeki güvenligi korumak isteyen, daha dogrusu o bölgeyi de kontrolü altinda tutmak isteyen Fransizlara verilmis ada. Su an halen Fransizlarin deniz asiri departmani olan ada Avrupa Birligi’ne bagli en uzak kara parçasi.

Komsu ada Moris’den (Mauritius) Reunion’a uçusumuz 50 dakika sürüyor. Geçen sefer basima gelenden sonra hazirlikliyim. Reunion vizemi Nairobi’de alip yola çiktim bu sefer. Havaalaninda polis kontrolden herkes vizir vizir geçerken benim kaydim yaklasik 15 dakika sürüyor vizem olmasina ragmen. Niyahet Reunion topraklarindayiz. Araba kiralamamiz da hayli uzun sürüyor. Burada da Güney Afrika’daki gibi arabayi teslim ederken her kösesini kontrol ediyor, en ufak bir çizigi bile not ediyorlar. St. Denis’in tepesindeki otelimize nihayet yerlesiyoruz.

Ögleden sonra arabamiza atlayip adanin batisina, St.Gilles’e gidiyoruz. Adanin bati kiyisi mercan adaciklariyla çevrili, dolayisiyla da yüzmek için güvenli. Adanin mercan adaciklariyla çevrili olmayan diger kiyilarinda her sene bir, iki kisi köpek baliklarina yem oluyormus. Dogal korumali St. Gilles sahilinde denizi kalabalik görünce biz de gönül rahatligiyla kendimizi Hint Okyanusu’na birakiyoruz. Ardindan minik sehirde tura çikiyoruz. Kiyida insanlar balik tutuyorlar. Dalistan dönen tekneler ekipmanlarini bosaltiyorlar. Ikimizin de Padi 1 yildiz brövemiz var. Hemen dalis okullarinin brosürlerini aliyoruz belki bir günü dalisa ayiririz düsüncesiyle. Limanda tekneler pesi sira. Kimileri hiz motoru, kimileri yelkenli, kimileri ise alti cam, akvaryum gezisi amaciyla kullaniliyor. Eger deniz dibini dalmadan, islanmadan görmek istiyorsaniz bu teknelerle gezi de cazip olabilir. Az ileride insanlar balik tutuyorlar. Arabamizi tam da Kuzey Afrika mutfaginin lezzetlerinden couscous restoraninin önüne park ettigimizi görüyoruz. Birçok Fransiz gibi couscous müptelasi olan esim hemen ertesi aksam için rezervasyon yaptiriyor.

Ertesi gün ögleden sonra mayolarimizi giyip, aksam kiyafetlerimizi de yanimiza alip önce denize girmek için St. Leu, ardindan da St. Gilles’in yolunu tutuyoruz. St. Leu sahilinde bizden baska birkaç kisi daha var. Bu sahil de yine mercan adaciklariyla koruma altinda. Dalgalar kiyiya paralel mercan adaciklarinin üzerinden köpük köpük asiyor. Bu sahil yüzmek için güvenli ama yine de biz sahilden pek açilmiyoruz. Denizde keyif yaparken ilerideki tepeden rengarenk parapantelar gökyüzünde bizim sahile dogru süzülüyorlar. Günes batmak üzere, havadaki kizilligin içinde rengarenk parapantelar üzerimizde bir tur atip birer birer sahile inis yapiyorlar. Bu güzellikleri fotograflayabilmek için hemen fotograf makinami kapiyorum. Günes batti batacak, aklimizda bir gün parapante da denemeliyiz düsüncesiyle St. Gilles’deki couscous restoranina dogru yola çikiyoruz.

30 Aralik sabahi kahvalti akabinde St. Denis’e iniyorum turizm ofisinden adada yapilabilecek aktivitelerle ilgili detay bilgi almak üzere. Reunion adrenalin müptelalari için dogru adres. Helikopter veya ULM (Ultralight aircraft) ile ada üzerinde tur, parapante, tüplü dalis, trekking, rüzgar veya dalga sörfü bu aktivitelerden sadece birkaçi. Aktivitelerle ilgili brosürleri çantama atip sehirdeki Grande Marché, büyük pazara dogru yöneliyorum. Carsiya girer girmez üzerlerinde Gaugain’in Tahitili Kadinlar tablosunu animsatan figürlerin oldugu pareolar, çiçekli saç tokalari, islemeli masa örtüleri, rengarenk hasir sapkalar, çantalar, sIk ambalajli baharatlar ve vanilya paketleriyle egzotik bir adada oldugumu hissediyorum. Karsi koyamadigim birkaç seyi satin alip otele dönüyorum. Ögleden sonra Reunion’a gelirken yanimda getirdigim pastel boyalarimla iki resim denemesi yapiyorum. Aksam St. Denis merkeze iniyoruz. Nerede yemek yiyelim diye bakinirken bu sefer de arabamizi bir Türk restoraninin önüne park ettigimizi fark ediyoruz. Bu firsat kaçar mi? Tabi ki hemen daliyoruz içeri. Sahipleri Urfali. Önce Paris’e ardindan 2003 senesinde Reunion’a yerlesmisler. Keyifleri pek yerinde. Nasil olmasin? Harika bir hava, stressiz bir hayat, eh, iyi de kazaniyorlar. Kebaplarimizi bitirip bir daha görüsmek üzere sözlesip ayriliyoruz.

31 Aralik sabahi birkaç gündür adet haline getirdigim yüzme antremanim için havuz kenarina iniyorum. Yves odada bilgisayarinin basinda odayi home office olarak kullaniyor. Cantami hazirlarken bu sefer içine piyano notalarimi da koyuyorum. Daha önceki kalisimizdan otelin lobisindeki kuyruklu beyaz piyanoyu hatirlayip Nairobi’den notalarimi da beraberimde getirmistim. Lobiye indigimde çevrede pek fazla kisinin bulunmadigini görünce resepsiyon görevlisinden piyanoyu çalmak için izin istiyorum. Amacim Yves’e bir Yeni Yil sürprizi yapmak. Calmaya basladiktan yaklasik 3 dakika sonra Yves piyanonun basinda bitiyor. Ben sadece lobi ve civarinda duyuldugunu sandigim konserimin megerse tüm otele yayildigini ögreniyorum böylelikle.

Senenin son günü ve hayatimizda ilk defa bu aksam ne yapacagimizi, nerede yemek yiyecegimizi bilmiyoruz. Bundan da hayli keyif aliyoruz. Bakalim rüzgar bizi nereye götürecek? Adanin batisina, St. Gilles’e gitmeye karar veriyoruz. Saat 20.00 civari St. Gilles’e variyoruz. Insanlar halen üzerlerinde sort ve t-shirtler, parmak arasi terlikleriyle sokaklardalar. Birkaç saat sonra bir yil bitip, digeri mi baslayacak kimsenin umurunda degil. Allahtan kiyafetlerimizde abartiya kaçmadik. Üzerimde geçen yaz sonu Alaçati’da bir butikten aldigim uçus uçus bir bubuvari (bati Afrikali kadinlarin giydigi bir kiyafet) elbise, tek falsom biraz topuklu abiye ayakkabilarim. Eh, o kadar kusur kadi kizinda da bulunur. Restoranlari gözden geçiriyoruz. Fransiz menüsüyle Noel’e en uygun, samimi görüntülü birinde karar kiliyoruz. Saat 21.00’e kadar aperitif almak için bir baska bar/restorana gidiyoruz. Hiçbir sey hazir degil orada da. Restoranda o gecenin temasi Ruslar ve Rusya. Restoranin terasina kocaman bir buz getirmisler, üstünü votka siseleriyle süslüyorlar. Ardindan genç bir kiz etrafa yapay kar serpistiriyor, bizim de üstümüz basimiz dahil olmak üzere. Bize kirmizi seritli beyaz sapkalar ve yanip sönen bilezikler veriyorlar. Açilisi gecenin temasina uygun vokta ile yapiyoruz. Üzerine diger restoranda güzel bir kirmizi sarap esliginde yemegimizi yiyip, sampanyamizi da içtikten sonra St. Gilles’in sahiline iniyoruz ve kiyida yerimizi aliyoruz. Bizim gibi bir çok çift de inmis sahile. Tam gece yarisi havaifisekler gögü aydinlatiyor. Fransa’daki 14 Temmuz kutlamalarina benzemese de yine de fena hazirlanmamislar. Otelimize dönüyoruz. Sabaha karsi 4.30 civarlarinda Fransa’dan yeni yil kutlama telefonlari geliyor. Bilmiyorlar ki 3 saat farkimiz var ve biz uyuyoruz. Üstüne üstlük de yarin erkenden uyanip trekking yapmak gibi ulvi bir planimiz var.

Senenin ilk günü genelde bir gece önce geç yatildigindan ve de hayli içildiginden sagdan kalkip sola, soldan kalkip saga yattigimiz, bosa geçen bir gündür. Bizim için Afrika’ya yerlestigimizden beri bu durum degisti. Keyifli içip, dozunda birakip fazla geçe kalmadan uyuyup ertesi gün mutlaka bir aktivite yapiyoruz. Dolayisiyla senenin ilk günlerini pek sevmeyen ben artik pek bir müptelasi oldum.

Adada 3069 metre yüksekligindeki sönmüs volkan “Piton des Neiges” etrafinda yüzyillar içinde volkanik patlamalar neticesinde sekillenmis Cilaos, Mafate ve Salazie isimli 3 sirk ve bu üç sirkin de ertafinda trekking parkurlari var. Bu sene, senenin ilk günü aktivitesi olarak Sirk Mafate bölgesini seçiyoruz. Parkur 2 saat gidis, 2 saat dönüs olmak üzere toplam 4 saat sürüyor. Mafate’a gidis yolu sagli sollu yemyesil doga örtüsüyle kapli. Agaçlar o kadar sIk ki adeta bir bütünmüs gibi görünüyorlar. Daglarin tepesinden, agaçlarin arasindan beyaz kurdele seklinde akan sulara nedendir bilinmez ‘pisse en l'air’ yani ‘havaya iseyen’ adini vermisler. Sirk Salazie bölgesinde 100 adet “pisse en l’air’in bütün bir sene boyunca hiç durmadan aktigini ögrenince pek sasiriyoruz.

Sirk Mafate’a varinca parka arabamizi birakiyoruz. En yakindaki köy La Nouvelle’e iki saatlik yürüyüs mesafesindeyiz. Tiranmaya basliyoruz. Dagin tepesindeki bulutlar dagin eteklerine dogru iniyor, bizi adeta selamliyorlar. Bir süre bulutlarin içinden yürüyoruz. En tepeye geldigimizde tam o noktaya düsen bir helikopterde hayatini yitiren biri adina yapilmis bir anit mezarla karsilastigimizda ben biraz ürküyorum. Ürkme sebebim iki gün sonra ULM (Ultralight aircraft) ile ada üzerinde kus misali uçamayi planliyor olmamiz. La Nouvelle’e varisimiz dendigi gibi yaklasik 2 saat sürüyor. Gidis yönü basta tirmanma parkuru sonrasi genelde hep yokus asagi inisle rahatça geçiyor ama dönüs yolu acisini çikartacaga benziyor. Yol kenarinda piknik yapanlarla karsilasiyoruz. Gençler, çocuklu çiftler bu parkuru tercih etmisler. Hepsiyle selamlasip, iyi seneler diliyoruz. Kendimi Alplerdeki dag köyüne, çocukları sevmeyen büyük babasının yanına gitmekte olan Heidi gibi hissediyorum. Evler aynen Heidi’deki tasvir edildigi gibi. Köye vardigimizda yiyecek bir seyler bulmayi umuyoruz ama kapi duvar, kimse senenin ilk günü çalismiyor. Hatta açik buldugumuz bakkal bile ayin 10’una kadar her yerin kapali oldugunu söylüyor ve bize satis yapmiyor. Problem yok, tedarikliyiz nasil olsa. Sabahtan hazirladigimiz nevalemizi çikartip yiyor ve vakit kaybetmeden dönüs yoluna geçiyoruz. Parkurun baslangici hayli zorlu, tirman tirman bitecek gibi degil. En son 12 Aralik’ta Naivasha’da trekking yapmistik. Toplam 2 saatlik bir parkurdu ve bu kadar zorlayici degildi. Neyse, daha sIk trekking yapmamiz gerektigine karar veriyoruz. Toplam gidis dönüs 4 saat 15 dakikada arabamizin yanindayiz. Sis basmis, hava isisi hayli düsmüs, biraz üsüyoruz.
Ertesi gün kahvalti akabinde yine yola koyuluyoruz. Ilk duragimiz havaalani. Amacimiz yarin sönmüs volkan etrafindaki sirklerin ve halen aktif olan volkanin üzerinde uçus yapacagimiz ULM’leri görmek, eger yetkililer oradaysa konusup uçuklarla ve uçusla ilgili bilgi almak. ULM’lerin sahibi ve bir pilotla tanisiyoruz. Uçaklar iki kisilik, pilot disinda sadece bir yolcu kapasitesi var. Içine disina alici gözüyle bakiyor, hadi hayirlisi deyip oradan ayriliyoruz.

Hangarda uçagi ve hangari olan bir hanim araniyor yazili ilan gözümüze takiliyor.

Bu sefer amaç adanin güney dogusundaki dünyanin en aktif volkanlarindan biri olan, 2631 metre yüksekligindeki 500.000 yildir aktif “Piton de la Fournaise” civarinda trekking yapmak. 2010’da Piton de la Fournaise Ocak, Ekim ve Aralik basi olmak üzere 3 kere püskürmüs. Arada sarsintilar hissedildiginden Piton de la Fournaise’nin en son püskürdügü kraterine güvenlik nedeniyle trekking parkuru kapaliydi. Biz de 600 basamakla volkanin uzunca yillar boyunca sekillendirdigi ve sekillendirmeye de devam ettigi minik kraterinin de bulundugu sirke iniyoruz. Görüntü muhtesem. Ileride Piton de la Fournaise vakur bir sekilde sahnede yerini almis, biz onun eseri üst üste lav katmanlarinin olusturdugu sirkdeyiz. Taslasmis lavlarin üzerinde yürürken isi degisimi dolayisiyla olusmus çatlaklarin arasindan boy gösteren ciliz bitkilerin fotograflarini çekiyoruz. Volkanin bir sonraki aktivitesine kadar sürecek kisa hayatinizin tadini çikartin diyorum bitkilere. Piton de la Fournaise dünyadaki en aktif volkanlardan. Normalde senede 1 kere aktif hale geçiyor. Ama bu sene az önce de bahsettigim gibi 3 kere püskürmüs. Minik kraterin tepesine çikip etrafinda yürüyüs yapiyoruz. Eger izin verilse Piton de la Fournaise’in tepesine yürümeyi isterdik ama ekipman olarak da hazirlikli degiliz. Zira her yerde eger volkanin tepesine yürüyecekseniz yaniniza kalin kiyafet, su, yiyecek, vs alin diye yazili tabelalar var. Her yil tedbirsiz bir kaç doga yürüyüsçüsü sis basmasi neticesinde yolunu kaybedip, geri dönemiyor ve yanlarinda da kalin kiyafetleri ve sulari olmadigindan hayatlarini kaybediyorlarmis. 600 basamagi geri çikmak bizi biraz zorluyor. Volkani yakindan gördük, fotografladik, kraterlerinden birinin etrafinda yürüdük, simdi sira her püskürdügünde adanin güney dogu kisminin haritasi degisen sahiline inip volkanin yillar içinde dogaya nasil sekil verdigini görmekte. Lavlar kalin seritler halinde denize dogru akmis ve taslasmislar. Öncelikle 2007’deki aktivitesinin lav kalintilarini görüp duruyoruz. Taslarin arasindan sicak hava adeta yüzümüze üflüyor. Taslara dokunamiyoruz bile. Oradaki bir bey bu sicakligin volkanin yakinda püsküreceginin bir göstergesi oldugunu söylüyor. Denize dogru uzanan taslasmis kapkara lav seritlerinin akabinde birden yemyesil doga örtüsü basliyor. Ardindan yine taslasmis lav seritleri ve ardindan yine yemyesil agaçlar. 1977 senesinde Piton de la Fournaise püskürmeye basladiginda lavlar çevredeki köyün kilisesinin sagindan ve solundan geçmis, kiliseye hiç hasar vermemis. O günden sonra yanmayan kilise 'L’église Notre-Dame-des-Laves / Notre Damme Lavlarin Kilisesi' olarak anilir olmus. Adanin güney dogusunda lavlarin denize ulastigi bu bölgede yagmur yagdiginda buharlasma ve yogunlasma yüksek oldugundan sis iniyor ve kiyiya paralel geçen yoldan arabayla geçise izin vermiyorlar. Lav hatlarinin çok da uzaginda olmayan yerlesim yerlerini görünce sasiriyoruz. Burada insanlar nasil huzurla uyuyabilir ha püskürdü, ha püskürecek bir volkan tepelerindeyken?
3 Ocak sabahi erken bir kahvalti ardindan havaalanina geliyoruz saat 8.30’a rezerve ettigimiz iki ULM (Ultralight aircraft) ile ada üzerinde uçus yapmak için. Mekanizmasinin büyük uçaklarla ayni, ama minik bir kopyasi oldugunu ögrendigimiz uçaklarin bir tehlike aninda kullanilmak üzere parasütleri de var. Minicik, oyuncagimsi uçaklardan ben birine, Yves digerine pilotlarla birlikte biniyoruz. Türkiye’de kimseye söylemiyorum ULM ile uçus yapacagimizi. Anneme bahsetsem ertesi gün benden “Anne hayattayim” diye telefon gelene kadar uyumaz. Biz küçükken benim her gereksiz adrenalin denememde, mesela her agaç tepesine çikigimda türlü numaralarla beni asagiya indirmeye çalistigini hatirlayip, buna da su koyar düsüncesiyle ablama da bahsetmiyorum ULM projemizden. Bahsetsem basima gelecekleri biliyorum. Internete girilecek ve ULM ile ilgili tüm bilgiler taranacak. Ardindan excelde ULM kazalariyla ilgili bir tablo hazirlanip tarafima gönderilecek. Neme lazim? Kararimizi vermisiz, kafamizi bulandirmanin alemi yok deyip kaza aninda kolay teshis edilebilmek için hüviyetlerimizi deyanimiza alip havaalanina dogru yola çikiyoruz. Ne olur ne olmaz? Havaalaninin uçus kulesi uçus iznini veriyor ve Yves’in uçagi benimkinden önce ayriliyor pistten. Biz de pesinden. Ben ilk basta biraz tedirginim. Ancak manzaranin mükemmelligi karsisinda kisa bir süre sonra tedirginligimi atip bol bol bu güzellikleri fotograflamaya basliyorum. ULM çok gürültülü oldugu için kafamizda kasklar ve kaslarimizdaki mikrofonlarla konusuyoruzpilotla. Pilot Madagaskar dogumlu uzun bir süredir Reunion’da yasayan bir Fransiz. Fransizcasinda o agir Madagaskar aksaninin olmamasi hayli sasirtici. Ilk olarak Sirk Salazie’nin üzerinden geçiyoruz. Salazie ve bölgesi adanin en çok yagis alan bölgesiymis. Eh agaçlarin sikligi ve yesilin renginden bu kolayca anlasiliyor. Sirk Salazie’de hani o daha önce bahsettigim havaya iseyen daglarin tepesinden beyaz kurdelalari çagristirarak akan sulari görüyoruz. Ardindan adanin güney dogusuna, aktif volkan Piton de la Fournaise’e dogru yöneliyoruz. Kraterin tam da üzerini bulutlar kaplamis. Biz de civarini görüyor ve fotografliyoruz. Bir sonraki etap adanin bati yakasi. ULM ile yan yatip iki kere kendi ekseni etrafinda daireler çiziyoruz. Pilot uçagin kontrolünü kisa bir süreligine bana birakiyor. ULM’i biraz yukariya, biraz asagiya, biraz saga, biraz sola kaydiriyorum. Az sonra Yves’in içinde bulundugu ULM bizimkinin yanina geliyor. Onlardan daha zayif olmanin avantajiyla daha yüksekten uçabiliyoruz. Birbirimizin fotograflarini çekiyoruz. Bu turu görüs açikken, ada bulutlarla kaplanmadan önece, yani sadece sabahlari yapiyorlar. Ögleden sonra adanin daglik bölgeleri tamamen bulutlaniyor. Sirk ve volkan görülemeyecekse de uçmanin bir anlami olmuyor. Hem bulutlarin içinden de uçus izni vermiyorlar ULM’lere. Mercan bariyerlerinin kiyiya paralel oldugu adanin bati yakasindan geçiyoruz. Kiyida insanlar dalga sörfü yapiyorlar. Digerleri günesleniyor. Bir kaç yelkenli kiyiya paralel seyir ediyor. Dün ve bir önceki gün trekking yaptigimiz yerlerin kus bakisi fotolarini çekiyoruz. Bu fotograflari çekerken kuslar ne kadar da sanslilar, böylesine doga harikalarinin üzerinde özgürce uçabildikleri için diye düsünüyorum. St. Denis’e Roland Garos Havaalani’na tam yaklastigimizda yagmur basliyor. Yalitimimsiz oldugunu böylelikle ögrendigim ULM’imizin camindan yagmur sulari giriyor. Havaalanina dönüyoruz suratimizda kocaman bir gülümsemeyle. Yemyesil bir peyzaj, aralardan akan sular, sönmüs volkan Piton des Neiges’in yüzyillar içinde olusturdugu sirkler ve rüzgarin ahengine kendini birakmis, sekilden sekile giren bulutlarin üzerinde uçmak insana ayri bir özgürlük duygusu veriyormus. Bu keyifli yolculugu bir daha denemeli, ama ne zaman diye düsünüyorum.

St, Paul’de Cuma ve Cumartesileri kurulan pazarin methini duyup son gün otobüse atlayip pazara gidiyorum. Ne Alaçati pazari, ne Dinard pazari yarisabilir bu pazarla. Olsa olsa yillar öncesinin Sali Pazariyla boy ölçüsebilir boyutta St. Paul pazari. Pazarin nerede kuruldugunu sormaya gerek görmeden otobüsten inen diger kadinlarin pesine takiliyorum. Pazar rengarenk. Bir tarafta litchi, tamarin gibi adini hiç duymadigim ilginç tropik meyve ve sebzelerin satildigi tezgahlar. Az ileride tiril tiril elbise ve pareolar. Kösede yine çiçekli tokalarin sergilendigi ayri bir tezgah. Capcanli renkli hasir sapka ve çantalar. Sapka ve çantalarda aklim kaliyor. Eh, St. Denis’deki büyük pazardan bir hasir çanta aldim ama tasiyamam düsüncesiyle sapka alamamistim. Yine karsima cazip renk ve sekilleriyle sapkalar çikinca bir kaçini deniyorum ama almadan ilerliyorum aklim o tezgahta kalarak. Pazarda daha fazla oyalanmadan St.Denis’e giden bir otobüse atliyorum. Ögleden sonra haftasonunu geçirmek üzere komsu ada Moris’e (Mauritius) geçiyoruz. Haziran 2010 gezimizde Moris Adasi’na da ugramis, gezdigim kadarini blogumda yazmistim. Moris Adasi anilarimla bir sonraki yazimda bulusmak üzere simdilik hosçakalin...

Adrenalin tutkunu musunuz? O zaman dogru Viktorya Selaleleri'ne...

2010-12-22T00:25:00.000-08:00

23 Temmuz 2010, Zambiya özel havayollarinin Proflight Jetstream 31/2 sabah uçagiyla Lusaka’dan Livingstone’a, dolayisiyla da Livingstone’a 12 km uzakliktaki Viktorya Selaleleri’ne dogru yola çikiyoruz. 18 kisi kapasiteli, minik uçagimizda pilot kabini ile yolcu bölümü sadece bir perde ile ayriliyor. Uçus süremiz 1 saat 10 dakika. Yolculuk biraz sarsintili, bunun uzantisi olarak da bol duali geçiyor. Uçak inise geçmeden önce Viktorya Selaleleri’ni görmeye çabaliyoruz. Uzaklarda bir beyazlik, dumanimsi bir görüntü var. Orasi olsa gerek. Livingstone’a indigimizde turizm sirketinin transfer elemani ile Zambezi Havayollari’nin teknik direktörünün bizi karsilamasi için gönderdigi bir bey arasinda kaliyoruz. Turizm sirketinin elemanina tesekkür edip Zambezi Havayollari’nin personeli ile yolumuza devam ediyoruz. Zambezi Havayollari’nin elemaninin hanimi Livingstonelu bir prensesmis. Evet, biz de sasiriyoruz. Megerse prensesimiz Livingstonelu bir kabile reisinin kiziymis ve reisin kizlari prenses olarak anilirmis. Prensesin esinden Livingstone ve Viktorya Selaleleriyle ilgili bilgileri aliyoruz yol boyunca. Routard ve internetten hayli bilgi edinip geldik ama bir de ondan dinleyelim.

Viktorya Selaleleri Zambezi Nehri üzerinde, Zambiya ve Zimbabve sınırlarının birleştiği noktada yer aliyor. 16 Ekim 1855'te Iskoç misyoner ve kasif David Livingstone tarafından keşfedilmiş ve o dönemde Ingiltere Viktorya dönemini yasadigindan, Kraliçe Viktorya’nin onuruna selalelere Viktorya Selaleleri adini vermis. Keşiften sonra 1904 yılında şelalenin altına demir ve karayolu köprüleri yapılmış. Selalelerin yaklasik 12 km kuzeyinde kurulan kasabaya da Livingstone adi verilmis. Afrika’nin güney, orta ve doğu kesimlerinde 30 yıl boyunca yürüttüğü misyonerlik ve keşif çalışmalarıyla Batı'nın Afrika'ya yönelik yaklaşımlarını büyük ölçüde biçimlendiren bir kisilik Livingstone. Aslinda amacı köle ticareti yerine yasal ticaretin gelişmesini sağlamak için Atlas Okyanusu kıyısına ulaşan uygun bir yol bulmakmis, ama bu arada Viktorya Selaleleri’ni kesfetmis. Kendisini hem yasal ticareti gelistirmek adina verdigi savas ve bu arada da Viktorya Selaleleri’ni kesfettigi için yürekten kutluyorum. Livingstone 70li yaslarinda Zambiya’da sitma ve dizanteriden ölmüs. Ülkesi Livingstone’un bedenini geri isemis. Zambiya Hükümeti de Livingstone’un kalbini çikartip, bedenini Iskoçya’ya “Livingstone’un kalbi haricinde bedenini size iade ediyoruz, çünkü Livingstone’un kalbi zaten Afrika’ya aitti” yazili bir not esliginde iade etmisler.

Viktorya Selaleleri’ne yürüyüs mesafesindeki otelimiz Zambezi Sun’daki odamiza yerlesiyoruz. Balkona çiktigimda odamizin önünden zebralarin geçtigini görüp hayli keyifleniyoruz. Bavullarimizi birakir birakmaz selalelere yürüyoruz. Yolda sirilsiklam olmus, saçlarindan sular damlayarak geri dönen iki Japon turistle karsilasiyoruz. Selalelere ulasmadan önce kalabalik bir satici grubu bizi karsiliyor. Biri DVD, CD satmaya çabalarken digeri crocks terlikler ve yagmurluk kiralamaya çalisiyor. Yolda sirilsiklam geri dönen Japonlari hatirlayip crocks ve yagmurluklari kiraliyoruz. Evet, islanmaya haziriz artik. Bir de pesimize rehber takiliyor. Ona da hayir demiyoruz. Biraz ilerleyince derin bir yamacin yanina geliyoruz. Ileride Zambiya ile Zimbabve’yi birbirine baglayan demir köprü. Köprünün üzerinde adrenalin tutkunlari bungee jumping yapiyor. Köprünün arka kismi Zimbabve tarafinda da uzaktan bir otel gözümüze ilisiyor. Biraz daha ilerledigimizde gürüldeyen dumanin gürültüsü yükseliyor ve adeta sprey seklinde su zerrecikleriyle bizi selamliyor. Muhtesem bir görüntü. Viktorya Selaleleri veya yerel halkin konustugu Mokolulu dilinde « gürüldeyen duman » anlamindaki « Mosi-oa-Tunya » 1.7 km genisligi ve 128 m yüksekligiyle dünyanin en görkemli selalelerinden biri. Selalenin o kadar yükseklikten büyük bir gürültüyle aktigini duyunca ve o hizla akarken etrafa yayilan adeta güçlü bir spreyden püskürüyormus izlenimi veren su zerrecikleriyle islaninca “Mosi-oa-Tunya” isminin selalelere daha bir yakistigina karar veriyor insan. UNESCO Dünya Miraslarindan biri, ve dünyanin yedi harikasindan biri olan Selaleler Zambiya’daki Mosi-oa-Tunya Milli Parki ile Zimbabve’deki Viktorya Selaleleri Milli Parki’nin tam ortasinda adeta bir dogal sinir. Bulutlarin arasindan günes yüzünü gösterir göstermez köprü, selale, nehir ve doganin yesilligine bir de gökkusagi ekleniyor. Nehrin ötesinde, Zimbabve topraklarinda sari yagmurluklarinin içinde insanlar toplanmis selaleye bakiyorlar. Makinam yagmurlugumun içinde. Bozulacak diye içim gidiyor ama diger yandan da düsünüyorum bir daha buraya ne zaman gelebilirim ki, kaçirma fotografla su güzellikleri. Kaçamak bir kaç fotograf çekip yine sakliyorum makinayi yagmurlugumun altina. Eh artik su geçirmeyen bir makina almak sart oldu diye düsünüyorum. Tam karsimizda Livingstone’nun ilk olarak selaleleri gördügü ada, Livingstone Adasi. Bu adaya da ögle yemegi ya da 5 çayi için turlar düzenleniyor. Tepede helikopterler, motorlu parapanlar yerde gördükleriyle yetinmeyip bir de bu güzelligi havadan görmek isteyen macera severleri selalelerin üzerinde gezdiriyor.

Viktorya Selalelerini diger kitalardaki büyük selalelerle karsilastiralim. Kuzey Amerika'daki Niagara Şelaleleri'nin iki kati genislikte olan Viktorya Şelaleleri sadece Güney Amerika'nın Iguazu Şelaleleri ile boy ölçüsebilir durumda. Iguazu 270'den fazla 'küçük' şelaleye bölünmüşken Viktorya dünyadaki en büyük, 100 metreden yüksek ve 1,5 km'den genişlikte, tek su yatağından dökülüyor.

Victoria Şelalesi'nde iki doğal havuz var. Daha cesaretli olanlar devils (şeytanlar) havuzunu, korkaklar ise angels (melekler) havuzunda yüzüyor. Biz kategori disiyiz hiçbirinde yüzmedik. Seytanlar Havuzu’nda Eylül ayi ile Aralik ayi arasinda, yagissiz sezonda, su seviyesi düsükken selalenin döküldügü yere, kayalarin olusturdugu dogal bariyere kadar yüzmek mümkün. Temmuz ayinda biz oradayken su hayli hizli akiyor ve gürüldeyen dumanini etrafina yayiyordu. Dolayisiyla Seytan Havuzu’nda yüzmek mümkün degildi, gerçi mümkün olsa da ben yüzer miydim? Evet soru isareti???. Hele her sene bir kisinin Seytan Havuzu’nda yüzerken selaleden asagiya uçup hayatini kaybettigini duyduktan sonra???

Nehir suyunun en yüksek oldugu aylar Subat ile Mayis arasi. Bu aylarda su spreyinin yüksekligi 400 metreye kadar ulasiyor, ta 50 km uzaktan sudan bulut kümesi görülebiliyor. Biz sansliyiz, bizim orada oldugumuz zaman su hayli debili akiyor, sprey ve su bulutunu da uzaktan görebiliyoruz, hatta yakindan bol bol islaniyoruz. Ancak Subat ile Mayis arasi selalenin döküldügü bogazi görmek imkansizmis. Biz yer yer de olsa görebiliyoruz.

Selale dönüsü hediyelik esya pazarina ugruyoruz Fransa’daki maske kolleksiyonumuza buradan da birkaç parça ilave etmek üzere.

Ögle yemegi akabinde sabah bizi havaalanindan karsilayan bey bir de rehber esliginde bizi otelden aliyor. Istikamet Sef Mukuni’nin köyü. Köyün geçmisi 11.yy’a dayaniyor. Vakti zamaninda Livingstone köyü ziyaret etmis, büyük agacin altinda köyün sefi ve ileri gelenleriyle oturup sohbet etmisler. Köyün toplanma mekani olan o agaci simdi Livingstone agaci olarak aniyorlar. Köyün nüfusu 7000 kadar. Bir kadin bir de erkek sef var köyde. Sefin oglu yoksa erkek kardesi geçiyor basa. Kendi kanunlari ve 2 haneli, toplam 6 kisiyi ayni zamanda barindirabilecek kapasitede kendi hapishanesi var köyün. Arkadasiyla kavga eden bir kisi 3 günlügüne hapis cezasina çarptirilmisti biz oradayken. Evlerini termitlerin olusturdugu toprak birikintileriyle insa ediyorlar. 1 evin ömrü 20 yil kadar. 5 yilda bir yenilenen saz çatili kulubelerin hepsi yuvarlak. Nedeni eve yilan girdiginde çöreklenecek bir köse ararmis, yuvarlak mekanda, hele bir de içinde pek esya bulunmayan bu evlerde döner durur kendine uygun bir köse bulamayip çikar gidermis. Eski zamanlarda 5 km öteden su tasirlarmis. Bu görev tabi ki köyün hanimlarininmis. 4 sene evvel yabancilarin yardimiyla 40 metre derinliginde 5 kuyu açilmis, depolar yapilmis ve su ile doldurulmus. Hanimlar artik rahat. Evlerde elektrik yok. Her evin avlu seklinde minik bir bahçesi var. Hava güzelse yemeklerini disarida pisiriyorlar. Hava yagmurluysa çatisi olan yan kisimlari açik mutfak adini verdikleri bir kulubede pisiriyorlar. Toplanmis oyun oynayan köy çocuklarini görünce dayanamayip, Afrika çocuk fotograf arsivime yenilerini ekliyorum.

Köy akabinde Zambiya’yi Zimbabve’ye baglayan köprüye gidiyoruz. Zambiya tarafindaki gümrük polisinden köprü üzerinde yürümek için izin aliyoruz. Evet, Zimbabve’ye de ayak basiyoruz bu vesileyle. Victoria Şelaleleri dünyanın ne en uzun, ne de en geniş şelaleleri ama hiç kuşkusuz adrenalin tutkunlarınin cenneti ve dogru adresi. Zambiya ile Zimbabve’yi birbirine baglayan sinir köprüden 111 metrelik bir bungee jumpingle şelalerin tüm ihtişamını tepetaklak seyredip, anı olarak da bir video kaydı edinebilirsiniz. Yok, bungee jumping de bize göre degil derseniz. Diğer bir yandan, 5 rampalı bu nehirde –ki bu en güçlü ve zorlayıcı oluyor- rafting de hayli ilginç olabilir. Kenya’da Tana Nehri’nde rafting yaptik, hayli de zevkliydi ama burada açikçasi kaybedecek vaktimiz yok. Rafting yapmak istersek yine Kenya’da yapariz diye karar veriyoruz. Gün batimina az kalmis, dolayisiyla bungee jumping ekibinin yerinde yeller esiyor. Hayli heyecan verici olsa diye düsünüyorum burada bungee jumping yapmak. Ama, yok yok bana göre degil. Zambiya’dan Zambebzi’ye günlük vize ile geçis mümkün. Zambiya’daki Mosi-oa-Tunya Ulusal Parki 66 km2, Zimbabve tarafindaki Viktorya Selaleleri Ulusal Parki ise 23 km2 genisliginde. Ikisi de hayli minik parklar. Buralara kadar geldim bir safari yapmadan dönmek yazik olur diyorsaniz ve sayet uzunca bir süre kalacaksaniz önceden Bostvana vizenizi de temin edip günü birlik komsu ülke Bostvana’ya geçip komsu parkda safari bile yapabilirsiniz.

Ikinci günün sabahi yine selaleye gidiyoruz. Ilk basta hava kapali, günes bulutlarin arasinda nazlaniyor. Rüzgara bagli sanki sprey daha bir güçlü bugün. Rüzgarin da maharetiyle bulutlar dagiliyor. Günes yüzünü gösterir göstermez muhtem bir gökkusagi sovu bizi karsiliyor. Gökkusaginin fotograflarini çekiyorum, her ne kadar gerçegi kadar muhtesem görünmese de, yine de hatiradir. Selale akabinda Livingstone sehir merkezine iniyoruz. Ilk duragimiz Maramba yerel pazari. Burada insanlar pek suratsiz. Fotograf çekmek yasak. Ancak Angola’dan aliskanlik çalinti fotolar çekiyoruz. Nasil mi? Fotograf makinasi boynumuzda asili, sanki bizim makinayla hiç mi hiç alakamiz yok, tek parmak deklansörün üstünde ancak biz yürümeye devam edip, etrafa bakiyoruz sanki fotograf çekmiyormus gibi. Benim makine deklansöre bastikça klik klik ses çikartiyor. Neyse, pazar hayli gürültülü de karisip gidiyor gürültüye. Kurutulmus balik sergisi, evlerinin zeminini parlatmada kullandiklari kirmizi toz, meyve, sebze sergileri, dikis makinasinda haril haril is yetistirmeye çalisan terziler, kuaförler öyle güzel bir görsel sölen var ki içim gidiyor özgürce fotograf çekmek için ama yasak.

Pazar akabinde bir restoranda karnimizi doyurup hemen karsisindaki Livingstone Müzesi’ne gidiyoruz. Müzeyi gezmek için sadece 30 dakikamiz var. Müze pek büyük degil, biz de fazla detaya girmeden gezince 30 dakika sonunda kapidayiz. Acele ediyoruz otele dönmek için, zira 15.30’da Zambezi Nehri’ndeki sunset cruise/günbatimi tekne gezisi için yola çikmamiz gerekiyor. Zambezi Nehri kiyisindaki David Livingstone Hotel’e geliyoruz. Burada da herseyin adi Livingstone, hiç zorlanmiyorlar isim bulmakta sanirim. Yeni bir yer mi açilacak, tamam isim buldum Livingstone. Inanmayacaksiniz ama teknenin adi Lady Livingstone. Sagolsunlar esini de unutmamislar bu arada. Teknenin orta katina çikip hasir koltuklara kuruluyoruz. Diger turistleri beklerken kiyida çalan ksilofon nameleri geliyor kulagimiza. Tekne gezisi dönüsü ksilofon halen oradaysa çalmaya karar veriyorum. Nehir turunda bizimle birlikte irili ufakli bir dolu tekne var. Birbiriyle oynasan suaygirlari, kiyida bir gün önce gün batimi sonrasinda biraktiklari ayak izleri, aylak aylak uyuklayan timsahlar, kara bataklar ve gökyüzünü maviden yavas yavas kizila, hatta mora boyayarak batan günes hep birlikte bize yine harika bir görsel sölen hazirlamislar. Evet, Zambia Nehri’nde gün baska batiyormus. Ellerimizde sarap kadehlerimiz bu sölenin tadina doyasiya varmaya çalisiyoruz. Tekne turumuzun sonuna geldik. Ksilofon çalan iki yerliyi bizi beklerken bulunca pek seviniyor ve hemen yanlarina gidiyorum. Eh, piyano çalmaya pek benzemiyor ama bir seyler çalmaya, onlara eslik etmeye çalisiyorum en azindan.

Aksam oteldeyiz.Afrika dans sovu var. Uzun süredir Afrika’da yasamanin getirdigi bir sey olsa gerek turistik gösteriler hiç de ilgimizi çekmiyor.

Ertesi sabah fil safarisi yapmak için erkenden haziriz. Bizimle birlikte bir kisi daha var. Sürümüz 8 filden olusuyor. Hepimiz birer file, bakicilarin arkasina biniyoruz. Benim filin adi Mary, 16 yasinda. Toplam 80 yasina kadar yasiyorlarmis filler. 80 yas civari dislerini kaybettiklerinden beslenemedikleri için ölüyorlarmis. Kulaklari Asya iline göre daha büyük ve sasirticidir Afrika Kitasi seklinde. Kulaklarini yelpaze olarak ve birbirlerine mesaj vermek amaçli kullaniyorlar. O kadar akillilar ki verilen komutu yineletmeden hemen yerine getiriyorlar. Günde bir fil yaklasik 259 kg yesillik, agaç yapragi, dali, vs yiyor, 150 lt’de su içiyor. Ormanlik alanda fil safarimiz 1 saat kadar sürüyor. Filin üstünde ilerlerken ya da saga sola sallanir ve arada hoplarken fotograf çekmeye çabaliyorum ama hayli zorlaniyorum. Safari bitiminde filleri besleyip, seviyoruz.

Artik dönüs yoluna geçme zamani. Gerçi halen vaktimiz var otelden ayrilmaya. Biz de bu zamani degerlendirip bizim otelle ayni parktaki diger otele yürüyoruz . Otelin adini tahmin edin ne? Evet, bildiniz “Royal Livingstone Hotel”. Otel Ingiliz koloni devrinden kalma Ingiliz asillerinin oteli adeta. Park alanindaki bu yürüyüs sirasinda 3 zürafa (hani ilk gün bizim balkonun önünden geçenler) ve 6 zebrayla karsilasiyoruz. Simdiye kadar bir zebra ve zürafaya hiç bu kadar yaklasmamistim. Hayli evciller. Hayvanlarin bakicisi yanimiza geliyor. Bizi uyariyor zebranin kafasina dokunmamamiz ve arkasina geçmememiz için. Isirabilir veya tepebilirmis. Ben de ürkek ürkek yakasip bir kaç poz veriyorum zebrayla.

Afrika'nin yine ücra köseleriyle ilgili yazilarimda bulusmak üzere.....

Lusaka'ya bir iki, Zambia...

2010-12-19T02:03:00.000-08:00

Aylardan Temmuz, yillardan 2010. Her zaman oldugu gibi son anda ortaya çikan esimin is toplantilarindan birinin pesine haftasonunu katik yapmaya karar veriyoruz. Bu seferki rotamiz Zambiya’nin bassehri Lusaka’daki 2 gün akabinde Livingstone’daki Viktorya Selaleleri. Zambiya’daki turizm sirketleriyle baglantiya geçiyorum acilen. Fiyatlar hayli el yaksa da, eh artik karar verildi bir kere deyip Lusaka-Livingstone uçak biletleri ve Zambia Sun Hotel’deki yerimizi ayirtiyoruz.

21 Temmuz sabahi Kenya Havayollari’nin Nairobi-Lusaka uçagina biniyoruz. Uçak uçak degil adeta otobüs, hani su sehirlerarasi yollarda ördek toplayanlardan. Nairobi’den 30 dakika rötarla havalanan uçak Malawi’nin bassehri Lilongwe’de yolcu indirmek ve bindirmek için 1 saat durakliyor. Normal sartlarda 2 saat sürecek yolculuk toplam 3 buçuk saat kadar sürüyor. Eh, burasi Afrika. Zaman burada pole pole isliyor (Swahilice pole pole yavas yavas demek). Biz de haddinden fazla alistik Afrika’nin ritmine ne de olsa.

Yola çikmadan önce internetteki Zambiya ile ilgili dokumanlari tariyoruz . Zambiya Cumhuriyeti Afrika’nin güneyinde, Demokratik Kongo Cumhuriyeti, Tanzanya, Malavi, Zimbabve, Mozambik, Bostvana, Namibya ve bizim 2006-2008 senelerinde yasadigimiz Angola ile komsu. Eski adı Kuzey Rodezya olan Zambezi adini Zambezi Irmagi'ndan aliyor. Rodezya ismini 1889 da ülkede bulunan maden ruhsatlarının tamamını, değersiz hediyeler karşılığı, Kral Lobengula Lewanka' dan alan, De Beers Madencilik Şirketi'nin kurucusu Cecil Rhodes’dan almis. Her ne kadar Afrika’daki ülkeler bagimsizliklarina kavusmus olsalar da tarihte verilen tavizlerin neticesi pirlanta konusunda öncü firma De Beers yeralti zengini Afrika ülkelerinde halen pirlanta konusunda söz sahibi. Angola’nin bassehri Luanda’da De Beers’in gökdeleni Afrika’daki pirlantanin halen sahibi benim der gibi vakur bir edayla yükseliyor diger minik binalarin yaninda. Konumuza dünersek, o dönemde Zambia topraklari Kuzey Rodezya olarak, Zimbabve topraklari ise Güney Rodezya olarak anilirmis. Ilk Cumhurbaskani Kenneth Kaunda liderliginde 24 Ekim 1964 tarihinde Zambiya Cumhuriyeti kurularak Kuzey Rodezya sadece tarih kitaplarinda anilir olmus.

Bu arada biz Zambiya’ya çoktan vardik bile. Havaalani Afrika’daki digerleri gibi ufak, adeta otobüs terminali. Bagajlarimizi alir almaz otelimizin yolunu tutuyoruz. Taksi yolculugu sirasinda Lusaka ile ilgili ilk izlenimleri edinmeye çalisiyor, soföre sorular soruyoruz. Lusaka’da 2 milyon kadar insan yasiyormus. Gözümüze ilk çarpan yollar hayli düzenli ve temiz. Gelmeden önce edindigimiz bilgiye göre ülke hayli fakir ancak etrafta göze çarpan dilenci yok. Insanlar hayli sakin ve bir o kadar da güler yüzlü. Su anda 4. Hükümet is basinda. Vefat eden 3. Cumhurbaskani anisina anit mezar yapmislar. Hani iki paragraf önce bahsettigim, Zambiya Cumhuriyeti’nin kurucusu, 1. Cumhurbaskani Kenneth Kaunda halen hayatta (86 yasinda) ve hayli saglikli. Sagligini uzun yürüyüslere ve vejeteryan olmasina bagliyorlar. Kaunda’nin bagimsizlik hareketini baslattigi minik evini müzeye dönüstürmüsler. 9 çocugundan yedisi hayatta. Cocuklarindan biri AIDS’den ölmüs, digerini ise soyguncular öldürmüs. AIDS Zambiya’nin problemlerinin en basinda yer aliyor. Zambiya dünyada en yüksek AIDS vakasina sahip ülke. Her 7 yetiskinden 1 tanesi AIDSli. Zambiyalilar için yasam süresi 39lara kadar düsmüs durumda. Oglu AIDS’e yeni düsen Kaunda Zambia’nin genç jenerasyonunu AIDS’e karsi bilinçlerdirmek üzere yogun bir çalisma içine girmis. Zambiya her ne kadar zengin ülkelerden bu verdigi savas için yüklü miktarda yardim alsa da sehirde yasayan nüfusun %25lik bölümü halen AIDSli. Yetkililerin açiklamasi bu kadar çabaya ragmen AIDS su anda ancak duraklama evresinde, gerilemeye baslamadi bile. Kirk yildir barisi yasayan Zambiya gerek fakirlikle, gerekse AIDS ile daha uzun yillar savasmaya devam edecek gibi görünüyor.

Otele yerlesir yerlesmez bu bilgiler isiginda kendimi Lusaka sokaklarina atiyorum. Ilk durak Lusaka Ulusal Müzesi. Giristen aldigim brosüre hizlica bir göz atip dolasmaya basliyorum. Müzenin giris katinda Zambiyali çagdas sanatçilarin resim ve heykelleri var. Ikinci katta da fotograflar, dokümanlarla Zambiya’nin tarihi anlatiliyor, bir kisim yerli halkin hali hazirda nasil yasadiklarini kurduklari kulübeler ve insan heykelleriyle canlandiriyorlar. Ikinci katin bir bölümü büyücülere ayrilmis. Zambiyalilar dogaüstü güçlere ve bu güçlere sahip büyücülere inaniyorlar. Büyücüler onlar için tedavi eden iyileştiren, şifa veren insanlar. Zambiya’da insanlar büyücülük konusunda o kadar ileri gitmisler ki sonunda hükümet büyücülügü kisitlayan bir kanun çikartmakta bulmus çözümü. Hali hazirda gizli sakli büyücülük devam etmekte Zambiya’da. Müzede büyücülerin sifa vermek için törenlerde kullandiklari mateyaller de sergileniyor.

Yasak da olsa flassiz kaçamak birkaç fotograf çekip çikiyorum müzeden. Ikinci durak müzenin hemen yani basindaki “Freedom Statue/Özgürlük Heykeli”. Bronzdan yapilmis zincirlerini kiran Afrikali insan heykeli, Afrika’nin esaret dönemini çok güzel temsil ediyor. Içim aciyor yine o günlerde yasananlari düsündügümde.

Yola devam. Trafikte kimsenin acelesi yok. Sükunet hakim. Burada sinirlenmek hayli zor diye düsünüyorum. Insan bir süre sonra siyah adamin zaman kavramina alisip beyaz insanin o saatine bagimliligindan kurtuluyor. Bir sonraki durak Kaunda’nin müze evi. Eh, o kadar hikaye duyup da Kaunda’nin evini ziyaret etmemek olmazdi. Müze ev 2 minik oda, 1 minik salon ve mutfaktan olusuyor. Bu evde yasarlarken Kaunda’nin 6 çocugu o minik odalardan birinde hep beraber uyuyormus. Odada sadece tek kisilik, tek bir yatak var. Iki büyük oglan çocugu yatakta, diger çocuklar ise yere silteleri serip uyuyorlarmis. Evdeki kirik dökük esyalar Kaunda ve ailesi’nin kullanmis oldugu original esyalarmis. Bagimsizlik hareketlerinin bu minicik evde yapilan toplantilar esnasinda ortaya çikmasi beni sasirtiyor. Ne sartlar altinda olunursa olunsun insan istedikten sonra basarabiliyor diye düsünüyorum.

Kaunda Müzesi’nden sonra istikamet Village Market/Köy Pazari. Her gittigim ülkeden mutlaka hatira bir seyler aliyorum. Buradan da Fransa, Dinard’daki evimizdeki maske kolleksiyonuna bir yeni parça daha ekliyorum.

Internetten mutlaka görülmesi gerekenler arasinda yazili olan Lusaka’nin en eski mezarligina gidiyorum. Mezarliktaki rehberim dilsiz. Topraga çizerek, el kol hareketleriyle anlasiyoruz. Genelde Ingilizler yatiyor mezarlikta. Bir kisim yerlinin de mezari var ama özensiz. Hatta Ingilizlerin mezarlarindan çok uzakta bir alana gömülmüs yerliler. Su yaziyi yazarken bir Türk hanimla evlenip Bodrum’a yerlesen, bir süre sonra da hayata gözlerini yuman yabancinin ölüsünün düstügü durum geliyor aklima. Hani su Bodrum'un ileri gelen ailelerinden birinin mezarinin yanina defnedilen ve o Hristiyan diye mezari açilip da mezarligin en dip kösesine tekrardan gömülen yabancinin durumu. Zambiyalilar daha ihtiyatlilar. Onlar bastan ayirmislar mezarligi beyazlar ve siyahlar diye.

Otele dönüs zamani. Yarin sabah erken uçakla Lusaka’dan Livingstone’a geçecegiz.

Livingstone, Viktorya Selaleleri’nde görüsmek üzere…