Ondieki The Fisherman - A Kenyan Opera

Bu haftasonu Kenya Opera ile tanıştı. 40 yıl önce Limuru Kız Lisesi'nin İngilizce hocası Francais Chandler tarafından okulun 50 yılını kutlamak adına yazılan ve sahnelenen "Ondieki The Fisherman" yeni düzenlemesiyle Opera severlerle buluştu.

Hikayeye göre; Ondieki Kisumu Gölü kıyısında balıkçılıkla hayatını kazanmaktadır. Ancak alkole düşkünlüğü ve eşini dövmesi neticesinde köy halkı tarafından dışlanır. Bu pervasız davranışları Ondieki'nin sonunu hazırlar.

Koro ve orkestra üyelerinin bazıları uzun yolları katedip İsveç ve Norveç'ten bu opera için gelmişlerdi.

 

Linda Muthama, storyteller...

Benim Sevgili piyano öğretmenim Winnie Muriithi de operada cadı doktor rolündeydi. Herşey için çok teşekkürler Winnie. Seni özleyeceğim...

Bu Kenya'nın şarkı söyleyebildiğinin kanıtıdır...

Opera ile ilgili daha fazla fotoğraf görmek için lütfen tık tık .

Siyah & Beyaz Dostluğu

Facebook'da "Figen Letaconnoux Photography" adı altında fotoğraf sayfası yaptığımdan beri Afrika'da çekmiş olduğum fotoğraflarımla biraz nostalji yapıyorum. Çoğunu unutmuş gitmişim, halbuki ne de güzel fotoğraflar varmış içlerinde.

Angola'da çektiğim şu ekli iki foto eşliğinde sizi Nazım Hikmet'in 22/01/1962 tarihli "Asya-Afrika Yazarlarına" şiiriyle bırakıyorum.  

Cabo Ledo Plajı, Angola

Ilya Plajı, Luanda, Angola

Asya-Afrika Yazarlarına

Kardeşlerim

... bakmayın sarı saçlı olduğuma

ben Asyalıyım

bakmayın mavi gözlü olduğuma

ben Afrikalıyım

ağaçlar kendi dibine gölge vermez benim orda

sizin ordakiler gibi tıpkı

benim orda arslanın ağzındadır ekmek

ejderler yatar başında çeşmelerin

ve ölünür benim orda ellisine basılmadan

sizin ordaki gibi tıpkı

bakmayın sarı saçlı olduğuma

ben Asyalıyım

bakmayın mavi gözlü olduğuma

ben Afrikalıyım

okuyup yazma bilmez yüzde sekseni benimkilerin

şiirler gezer ağızdan ağıza türküleşerek

şiirler bayraklaşabilir benim orda

sizin ordaki gibi

kardeşlerim

sıska öküzün yanına koşulup şiirlerimiz

toprağı sürebilmeli

pirinç tarlalarında bataklığa girebilmeli

dizlerine kadar

bütün soruları sorabilmeli

bütün ışıkları derebilmeli

yol başlarında durabilmeli

kilometre taşları gibi şiirlerimiz

yaklaşan düşmanı herkesten önce görebilmeli

cengelde tamtamlara vurabilmeli

ve yeryüzünde tek esir yurt tek esir insan

gökyüzünde atomlu tek bulut kalmayıncaya kadar

malı mülkü aklı fikri canı neyi varsa verebilmeli

büyük hürriyete şiirlerimiz



Addis Ababa ile ilgili anılarım aslında ta çocukluğa dayanır

Hayır, benim çocukluğum düşündüğünüz gibi Afrika Kıtası'nda, Etiyopya'nın başşehri Addis Ababa'da geçmedi. Doğma büyüme İstanbulluyum. 6 sene önce Angola'ya taşınana kadar da Kara Afrika ile ilişkim gezi dergilerindeki yazıları imrenerek okumaktan, fotoğraflara göz gezdirmekten ileriye gitmemişti.

Çocukluğumdan tanıdığım, hatta müptelası olduğum, uğruna anneme zaman zaman göz yaşı döktüğüm addisababanın harita üstündeki Addis Ababa ile uzaktan yakından hiç bir alakası yok. Benim kasdettiğim hani o her aklıma düştüğünde ağzımı sulandıran, ne zaman Bağdat Caddesi'ne yürüyüşe çıksak anneme Divan Pastanesi'nde biraz soluklanmak, biraz da o canımın çektiği tatlıdan yemek için ağladığım addisababadır ta kendisi. Anneme bu tutturmalar, ağlamalar hiç sökmezdi gerçi, ama yine de çocukluk işte ya tutarsa diye o haleti ruhiye ile ısrar ederdim. Sanırım bazı günler annemin de canı çekerdi. İşte o günler büyük bir zafer kazanmış edasıyla pastanedeki masalardan birine kurulup, tatlımın her lokmasının tadını çıkarırdım. O anda benden daha mutlusu yoktu.

Addis Ababa'ya tayinimiz çıktığını öğrendiğimde addisababa tatlısı yine düştü aklıma, canım da yine çekmedi değil hani.

Evet, çocukken çok severek yediğim tatlıya adını veren, yaklaşık bir ay sonra taşınıp kendimize yepyeni bir hayat kuracağımız Addis Ababa'da bizi bekleyen hayat tatlıdaki çikolata tadında geçer inşallah....

Figen Letaconnoux Photography

Facebook'da Figen Letaconnoux Photography adı altında 6 yıllık Afrika maceramızda köşe bucak çektiğim ilginç fotoğrafları yayınlıyorum. Ziyaret etmek isteyenler için sadece bir "tık" yeterli.

Durun daha Afrika maceramız bitmedi.

Hatta etnik kabileleri barındıran, Afrika'nın en ilginç kültürlerinden Etiyopya'daki hayatımız daha yeni başlıyor. Bu da demek oluyor ki; zaman daha nice ilginç fotoğraflara gebe.

Zaman içinde ekleyeceğim fotoğraflarımdan da haberdar olmak isterseniz eğer sayfamı "like", yani beğenebilir, hatta daha da ileri gidip kendi sayfanızda paylaşabilirsiniz.
Şimdiden hepinize çok teşekkürler... 

Bizim bahçeye bahar gelmiş bile...

Uzun zamandır yazmayınca işte böyle peşi sıra geliyor postlar.
Evet, dünden beri Dinard'dayız ve bu durumdan hayli memnunuz. Ağaçlar çiçeğe durmuşlar, sanırım 1 ay içinde bahçedeki tüm ağaçların üstü rengarenk çiçeklerle kaplanacak. Çiçekler açıp ta, bahçemizi şölene boğduğunda biz çoktan Nairobi'de taşınma detaylarıyla ilgileniyor olacağız.
C'est la vie! İşta hayat böyle bir şey!
Her istediğinizde, istediğiniz yerde olamıyorsunuz. Neyse biz gezmeyi, seyahat etmeyi seviyoruz. Eh, bu durumda şikayet etmeye ne gerek?Şikayet eden mi var? Yo, valla ben şikayet etmedim.

-

-

-

Tam da bu yazıyı yazarken TV'de hava durumu var. Ah. bu çok normal. Fransızlar için o gün, ertesi gün, daha daha ertesi gün, hatta bir hafta sonrasının hava durumunun nasıl olacağı çok ama çok önemli. Fransa'da biriyle karşılaştığınızda konuştuğunuz konuların başında havanın nasıl olduğu ya da yarın nasıl olacağıdır. Bu konu bulmakta zorluk çektiklerinden olmasa gerek. Bu durumun Fransızların güneşe hasret bir millet olmalarından kaynaklandığına inanıyorum. Neyse, hava durumu Fransa'da bu haftanın, özellikle de Alpler'de affınıza sığınarak söylüyorum "pek boktan" geçeceğinin habercisi. Ben hava durumunun yalancısıyım, terbiyemi bozmaya zorlayan da o hava durumu zaten :-). Bu durumda geçen hafta biz şanslı azınlık arasındaydık sanırım.
Eh, şanslı azınlık olarak güzel geçen bir kayak haftasının ardından evimizde deniz mahsüllerinin tadına varırken şömineyi yakıp keyif de çattık.

Şimdi yine yola düşme zamanı...

Nairobi'de tekrar buluşmak üzere...

İstanbul üstü Les Arcs geleneksel kayak tatilimiz....

18 Şubat'tan beri Nairobi dışındayım. Bu sürenin ilk 3 haftasını geçirdiğim İstanbul bacağı harikaydı. Sanırım güneşli, güzel havayı beraberimde getirmiştim. Ancak 2. ve 3. hafta kara kış yüzünü gösterdi, hatta bana azıcık da olsa kar keyfini yaşattı. Eh, ne de olsa benim İstanbul üstü 1 haftalık kayak planım olduğunu bilmiyordu. Ailemle birlikte sımsıcak 3 hafta nasıl geçti hiç anlamadım. Türkiye tatillerimi yazın 1 kere Alaçatı, kışın 1 kere İstanbul olarak ikiye böldüm ama sanırım yetmiyor. Ya kalış sürelerimi biraz daha uzatmalıyım ya da bir üçüncü ziyaret planlamalıyım. İstanbul bol bol ailemle hasret gidererek, bol bol alış veriş yaparak ve senede bir benim İstanbul'a gelmemi bekleyen, buluşmamızı benim gelişime denk getiren arkadaşlarımla hasret gidererek geçti. Tatilimin ortasında Yves Nairobi'den Paris'e geçerken sürpriz yapıp 2 günlüğüne İstanbul'a uğradı. Onunla birlikte İlaç firması Abdi İbrahim'in 100’üncü kuruluş yıldönümünü şerefine düzenlediği Van Gogh Alive Dijital Sanat Sergisi 'ne gittik. Antrepo 3'de 15 Mayıs'a kadar açık olan bu başarılı sergiyi kaçırmayın , mutlaka ziyaret edin derim. O gün hava yağışlı soğuk da olsa sergi akabinde Beyoğlu'na çıktık. Ne de olsa çok özlemişiz , iyi geldi.

İki gün İstanbul kaçamağı akabinde Yves'i Paris'e, bir haftalık toplantısına yolcu edip ben kaldığım yerden devam ettim. Ha bu arada canım anneme bir laptop satın aldık. Artık onun da bir internet, skype adresi ve çektiği digital fotolarını yükleyebileceği harici belleği var. Annem ve babam artık bir "tık" uzağımdalar. Çok sevinçliyim.
Eh, sayılı gün çabucak geçti. Geçen hafta Yves ile Paris'te buluşup, benim 2 valizimi, 1 sırt çantamı, 1 laptop çantamı, onun 2 valizini, 1 laptop çantasını, içinde kayak malzemelerimizin olduğu 3 spor çantasını ve 1 snowboardu ite kaka kiraladığımız arabaya yerleştirip Alplere, Les Arcs'a, geleneksel kayak tatilimize doğru yola çıktık. Yola çıkan sadece biz değildik. Yves'in ağabeyi ve eşi St. Malo'dan, Yves'in oğlu Rennes'den, Kenya'dan arkadaşlarımız Nihan, Erkan ve oğulları Doruk da Nairobi'den yola çıktılar. Uzun yolları tepip orta nokta Les Arcs 1800'de buluştuk nihayet.

Senelerdir her kış bir haftamızı kayağa ayırırız mutlaka. Şimdiye kadarki kayak tatillerimizde ben 1 hafta boyunca günlük güneşlik havada, o kadar güneşe rağmen kaliteli karda kayak yaptığımızı hiç hatırlamıyorum. Bu sefer kayağın ve snowboardun gözünü çıkarttık diyebilirim. Sabahtan hazırladığımız sandviçlerimizi sırtçantalarımıza atıp her öğlen güneşli masmavi gökyüzünün altında, açık havada piknik yaptık. Kısacası gün boyu pistleri depdepdebedebepdepdep deptik. Muhteşemdi.

Dün öğleden sonra kayak akabinde yine çantalarımızı arabaya zar zor, ite kaka yükleyip yola koyulduk. Les Arcs ile Dinard'daki evimiz arası yaklaşık 1000 km. Mesafe İstanbul-Antalya'dan daha uzak. Saat sabaha karşı 1:00 sularında Bourges'da bir otelde konakladık. Bu sabah tekrar düştük yollara. Öğlen 1:00'de Dinard'a vardık. Burada hava serince ve yağışlı. Gerçi havanın nasıl olduğu pek de fark etmiyor, önemli olan bizimz havamızın güzel olması :-). Keşke vaktimiz olsa da daha uzun süre kalabilsek. Zira ben bu evi çok seviyorum. Ancak Salı günü yine düşüyoruz yollara Nairobi'ye doğru. Tatil boyunca hiç düşünmedim ama Nairobi'de büyük işler silsilesi bizi bekliyor. Zira Etiyopya'ya taşınmayla ilgili geri sayım çoktan başladı bile. Ancak biz devinmekten taşınma işleriyle henüz pek ilgilenemedik. Detaylı bir "to do list" yapıp uygulamaya başlama zamanıdır.
Şimdilik benden haberler böyle.

Hoşçakalın...

Gazella 3 Kıta 1 Blogger...

Gazella Turizm'im düzenlediği "Gazella ile 3 Kıta 1 blogger" yarışmasında ben de varım.

Ne hoş! Yarışmaya katılanlar arasında halk oylamasına katılmaya hak kazanmışım.

Yarışmanın detayını yandaki broşürden öğrenebilirsiniz.

Eğer bana oy vermek isterseniz şuraya tık tık yaparak listedeki blog adresim "figoltx.blogspot.com"u bulup yanındaki sarı yıldıza girip EVET'i işaretlemeniz yeterli olacaktır.

Not: Her bilgisayardan 3 oy peşpeşe verilebiliyor.

Şimdiden çok teşekkürler...