Fransa Kraliyet Mezarlığı, St. Denis Manastırı...

Paris'in kuzey banliyölerinden birinde büyük bir gotik manastır kilise örneği, Saint-Denis Bazilikası'ndayım. Aslında oraları gezeli tam 4 yıl olmuş, ancak araya ülkeler arası taşınmalar, başka geziler ve o gezilerle ilintili yazılar, benim sonu gelmez (gelmesin de, ben böyle memnunum) hobilerim girince araya kağıdı kalemi elime yeni alabildim. Artık naftalinleyip de rafa kaldırdığım konuları kaleme almaya kararlıyım. Bu ilki...
Kral I. Dagobert tarafından 7. yüzyılda yaptırılan Saint-Denis'in naaşının bulunduğu bazilika çevresinde gelişen şehirde Fransız Kralı Louis VI ve Louis VII'nin sırdaşı, başkeşiş Abbot Suger (1136-47) St. Denis Manastır kilisesini tekrardan gotik üslupla inşaa eder. Koroyeri, apsisi ve nefi ise Kral IX. Louis (1214-1270) tarafından gotik üsluba uygun yeniden yaptırılır. Gotik manastırların ilki ve en önemlisi Saint Denis Manastırı gerek Kuzey Fransa, gerek İngiltere gerekse diğer Avrupa ülkelerine mimari özelliğiyle örnek teşkil etmekte. Orta çağda Fransa kralının nüfuz simgeleri olan savaş bayrağı ve kutsama töreni nesneleri de bazilikada. 10. yüzyıl ile 18. yüzyıl arasında tahta çıkmış hemen hemen tüm Fransız kralı ile yakın akrabaları ve sarayın önemli ileri gelenlerinin bu kiliseye gömülü olması dolayısıyla günümüzde St. Denis Manastır kilisesi "Fransa Kraliyet Mezarlığı" diye de anılmakta. Bu kilisenin batı cephesi ve başka bölümleri 19. yüzyılda Eugéne-Emmanuel Viollet-le-Duc tarafından onarılmış. Fransız Devrimi sırasında kaldırılan bu mezarlar sonradan yeniden kiliseye geri taşınmış.

Paris'in dışında yaralanan Jeanne D'Arc 13 Eylül 1429'da bağlılığının göstergesi olarak St. Denis Manastırı'na bütün silahlarını bağışlamış.

Ben kilisede Fransa krallarının ve sülalelerinin mezarlarının olduğunu duyar duymaz tarihi mezarlıklara karşı özel ilgim olduğundan Saint-Denis Bazilikası'na gitmem vacip olmuştu. Paris'de kaldığım aynı dönemde Le pere Lachaise mezarlığını saatlerce gezmiş, ünlülerin mezarlarını harita üstünde bulup, iz sürerek ziyaret etmiş ve fotoğraflamış, ardından da tabi ki konu ile ilgili ayrıntılı bir yazı yazmıştım.

Şimdi sıra Saint-Denis Bazilikası'nda.
İşçilikleriyle hayli göz dolduran Rönesans döneminden kalma mezarlardan bazilika içindeki en çarpıcıları, XII. Louis, Anne de Bretagne, I. François (1515-47), Claude de France, II. Henri (1547-59) ve Catherine de Médicis'ye ait olanlar.
Manastırın 18. yüzyılda inşa edilmiş olan yapıları, I. Napoléon'un emriyle Légion d'Honneur sahiplerinin kızlarının eğitim gördüğü bir okula dönüştürülmüş.
Kral ve kraliçelerin mermerden temsili büstleri, heykelleri mezarlar üzerine yerleştirilmiş. Ancak Fransız Devrimi sırasında yetkililer tarafından mezarlar açılmış. Mezarlardaki ölülerin kemikleri toplanıp yakındaki iki büyük çukura konulmuş. O dönemde arkeolog Alexandre Lenoir bir çok anıtı sanat eseri niteliği taşıdığı gerekçesiyle Fransız Anıt Müzesi'nde muhafaza etmek amacıyla devrim görevlilerinin elinden kurtarmış.
Napoleon Bonaparte 1806 yılında kiliseyi tekrardan açmış, ancak kraliyet ailelerinin toplu mezarlarda kalmasına karar vermiş. Napoleon'nun Elba'da sürgünde olduğu sırada toplu mezarlar açılmış, ancak kemiklerin tek tek kimlere ait olduğunun tespiti çok zor olduğundan toplu olarak kemikler kiliseye getirilip iki mermer plakanın arkasındaki hazneye konularak muhafazaya alınmış.
Kral XVIII Louis 1824'de hayatını kaybettiğinde Louis XVI ve Marie Antoinette'in yanındaki mezara gömülmüş. Mimar Viollet-le-Duc'ün direktifiyle kilise anıtları Fransız Anıt Müzesin'den kiliseye geri getirilmişler.
Kral XVI. Louis ile Kraliçe Marie Antoinette'nin ikinci oğlu XVII. Louis, (Normandiya Dükü Louis-Charles ya da diğer adıyla Veliaht Louis Charles) (1789-93) babası XVI. Louis'nin idam edilmesinin ardından kralcılar tarafından tahtın varisi olarak ilan edilerek 1793'ten ölümüne değin Fransa Kralı ünvanı taşır.
Ağabeyi Louis-Joseph'in devrimin başlamasından hemen sonra, Haziran 1789'da ölmesi üzerine veliaht oluncaya değin Normandiya Dükü ünvanını taşıyan Louis-Charles ya da XVII. Louis Fransa'da monarşi yönetiminin 10 Ağustos 1792'deki halk ayaklanması sonucunda yıkılmasının ardından kraliyet ailesinin öteki üyeleriyle birlikte Paris'teki Le Temple adlı hapishaneye kapatıldı. Babasının 21 Ocak 1793'de idam edilmesinden hemen sonra sürgündeki Fransız soyluları tarafından Fransa Kralı ilan edilir.
Annesi Marie Antoinette 16 Ekim 1793'te giyotinle idam edilmesinin akabinde Louis yeniden Le Temple'a hapsedilir. Hapishanedeki kötü koşullar nedeniyle sağlığı hızla bozulan Louis lenf bezleri vereminden hayatını kaybeder.
Louis'in yaşamının son dönemine ilişkin bilgilerin sınırlı olması çeşitli söylentilere yol açar. Kimileri kralın aslında ölmeyip hapisten kaçtığını, kimileriyse zehirlendiğini öne sürer. Bu iddialar sonraki yıllarda otuzu aşkın kişinin XVII. Louis oldukları iddiasıyla ortaya çıkmasına sebep olur. Bu arada XVII.Louis'nin kalbi bir Pelletan öğrencisi tarafından vücudundan çıkartılarak çalınır. Kristal vazo içinde muhafaza edilen kalp 1830 devrimine kadar Pari Başpiskoposu tarafından muhafaza edilir. 1975 senesinden itibaren de XVII.Louis'in kalbini ihtiva eden kristal vazo Fransız Devrimi sırasında idam edilen babası XVI. Louis ve annesi Marie Antoinette'in mezarlarının da bulunduğu St. Denis Bazilikası'nda korunur.
2000 senesinde XVII.Louis'nin kalbinden alınan örnekle ebeveynlerinin ve kızkardeşinin kemiklerine uygulanan karşılaştırılmalı DNA testinde kristal vazo içindeki kalp geçer notu alarak XVII.Louis'e aittir diye tescillenir. Küçücük çocuğu zindanlarda çürütüp, bu da yetmeyip kalbini çalarak türlü işkenceye maruz bıraktıktan yüzyıllar sonra nihayet XVII.Louis'in kalbi 8 Haziran 2004'de St. Denis Bazilikası'na gömülmeye hak kazanır. Buruk ama mutlu SON'...

Şövalesini kurmuş bir ressam mermer lahitleri kulaklığından dinlediği müzik eşliğinde resmediyordu. Ne keyif...

Bir Kitap da Sen Bağışla !

Hatay'ın Reyhanlı ilçesinin Karasüleymanlı Uzunköy İlköğretim Okulu'nda imkanların oldukça kısıtlı olması dolayısıyla henüz kurulu bir kütüphaneleri yok, öğrencilerin ailelerinin de maddi imkanları kısıtlı, dolayısıyla kitap satın alamıyorlar. Durum böyle olunca okullarında bir kütüphane kurma kararı almışlar. Ama bunun için desteğe ihtiyaçları var. Tek istedikleri hikaye, roman, dergi, ansiklopedi türü kitapların okullarına kargo olarak yollanması, hepsi bu. Benim buradaki kitaplığımda çocuklara yönelik kitap yok maalesef. Ancak diğer birçok blog sahibinin yaptığı gibi blogumdan duyuru yapıyorum evlerindeki kitaplıklarında çocukların ilgisini çekecek kitapları göndermek isteyenler olabilir düşüncesiyle. Eminim evlerinizde artık okumadığınız, sürekli tozunu almaktan da hayli sıkıldığınız kitap ve yayınlar vardır. Ayrıca blogları olanlar bu projeyi bloglarında paylaşabilirler. Ne kadar çok kişiye duyurabilirsek proje o ölçüde başarılı olacaktır.

Eğer bu projeye destek olmak isterseniz aşağıdaki linke tıklayarak daha detaylı bilgi sahibi olabilirsiniz.
http://www.kitapkolik.net/koy-okulu-icin-kutuphane-projesi

Sudan'da savaş çanları kimin için çalıyor...

"Sudan Devlet Başkanı Ömer Hasan El Beşir, petrol gerginliği nedeniyle geçen sene Sudan ve Güney Sudan olarak bölünen iki ülke arasında savaş çıkabileceğini söyledi.

Beşir verdiği röportajda "Sudan ile Güney Sudan arasında savaş çıkabilir mi?" sorusuna, savaşı başlatan taraf olmayacaklarını, ancak böyle bir ihtimalin olduğunu, barış istemelerine rağmen buna mecbur kalırlarsa savaşabilecekleri cevabını verdi.
Sudan'ı yüzlerce milyon dolar değerinde petrol çalmakla suçlayan Güney Sudan hükümeti, geçen ayın sonlarında ülkedeki 900'den fazla kuyuyu kapatarak petrol üretimini durdurmuştu."
Haber kaynağı: Dünyabülteni.net 04/02/2012

Biz Etiyopya'ya taşınıyoruz, ortalık toz duman haline geldi.

Etitopya'nın kuzeyinde, Eritre sınırında bir süre önce turistler saldırıya uğradılar. 5'i hayatını kaybederken, 4'ü yaralı kurtuldu, birkaçı da rehin alındı. Etiyopya hükümeti suçu kanlısı Eritre'ye atıyor. Eritre de aynen suçu Etiyopya'da buluyor.

Kenya zaten Somali ile bir süredir savaş halinde. Hele bir de 2012 Kenya'da seçim yılı. Umarım 2007 sonunda yaşanan etnik çatışmalar yine siyasetin en yüksek koltuğunu kapma uğruna yaşanmaz. Seçim süreci sakin geçer.

Ya Etiyopya'nın batı komşusu Sudan'a ne demeli şimdi? Bir o eksikti. O da kaynamaya başladı. Afrika ülkelerine bir çift sözüm var :

"BÜYÜK ULUSLARIN DOLDURUŞUNA LÜTFEN GELMEYİN!"

Eski anlamda sömürgecilik kavramı günümüzde OUT amaaaaaa, aması var, dış güçler Afrika'ya karşı sömürgecilik yaklaşımını değiştirdiler, sömürgeciliğe daha bir çağdaş görünüm kazandırdılar. Sizleri maşa olarak kullanıyorlar kendi çıkarları için.

LÜTFEN ALET OLMAYIN!!!

Hu beni duyan var mı acaba?

Winnie the POOH...

Benim piyano hocası Winnie meğerse beni jazz piyanisti Diana Krall'a benzetirmiş. Bu olağanüstü iltifat karşısında "Pöf, daha neler" diyeceğime ne desem beğenirsiniz? Ağzımdan aynen şu kelimeler çıktı "Winnie the POOH!". İkimiz de kahkahalarla gülmeye başladık. "Bu aynen hani bizim bütün Uzakdoğuluları birbirine benzetmemize, hangi milletten olduklarını anlamamamıza, Çinli'yi Japon, Japon'u Endonezyalı, Endonezyalıyı Malezyalı sanmamız gibi birşey sanırım. Bu Winnie'nin beni ne kadar çok sevdiğinin bir göstergesi olsa gerek. Bu durumda bana gönül gözüyle baktığı için sanırım o güzeller güzeli, gerek güzelliğine, gerek zerafetine, en çok da müziğine hayran olduğum Diana Krall ile aramda bir benzerlik kurmuş zaar. Bunu bana söylediğinde suratına anlamsızca bakıp "Winnie sana ne ısmarlayayım?" diyeceğime, müzik okulunda olduğumuz için "Winnie sana ne çalayım?" dedim. Zaten sınav parçaları üzerinde çalıştığımız için "O zaman, haydi bana jazz parçanı çalıver" dedi. Eh, başladım çalmaya da acucuk ucundan Diana Krall'a benzetiliyor olmak bana bu parçayı çalmada ekstra bir avantaj sağlamıyordu tabi ki. "Klasik bir parça ver, gözünün yağını yiyeyim Winnie" dedim. Bu sefer anlamsız bakma sırası ondaydı. Çok iğrencim, biliyorum. Ayrıca bu sözden de NEFRET EDERİM. Ancak, cümle içinde kullanmak istedim, ne yapayım? Pek çaktırmasam da klasik biriyim ben aslında, dolayısıyla da klasik parçalara yöneliyorum hemen. Of dedim Winnie'ye benim içimde Afrikalıların hani o doğasında olan jazz ritmi yok. Amerika'da da zaten "Jazz", "Blues" Afrika'dan hani zorla Yeni Dünya'ya şeker plantasyonlarında çalıştırılmak üzere götürülen zenciler sayesinde doğmadı mı? Adamların içinde gerçek ritm duygusu, (+) müzik kulağı, dolayısıyla bunlara ilaveten dans kabiliyeti, sporda yüksek yetileri, vesaire, vesaire, var da var işte. Sizi bilmem ne dersiniz, ama Ben Afrikalılara ÜSTÜN IRK diyorum. Neyse biz konumuza dönelim. "Bak Winnie!" dedim. "Ben bu parçanın içine ediyorum, gel yol yakınken dönelim, 3. parça olarak paşa paşa bir klasik partisyon seçelim". Winnie Nuh dedi Peygamber demedi. Dedim, Kenya'nın ileri gelen piyanistlerinden Winnie'nin zaar bir bildiği vardır. Hele bir de Winnie beni ilginç benzetmesiyle taltif etmiş, bu durumda ona asla karşı gelemezdim, tabi ki boyun eğdim.

Neredeyse sınava gireceğime bunalıma girmek üzereydim kiiiiiiiiiiii.

Merak ettiniz değil mi, şimdi ne aşamada olduğumuzu.

Söylemiyeceğim, işte, acucuk daha merak ediverin :-).

Tamam tamam, bugün ağzımda bakla ıslanmıyor.

Hayli kilolu Winnie sayemde bir taşla iki kuş vurup birkaç kilo verip form tuttu.

Ben mi?

Yuppi!!! Çabalar meyvelerini gayet güzel vermekte....

Teşekkürler Winnie...

3 vakte kadar bize yol göründü...

Bekleme süreçlerinden oldum olası nefret etmişimdir. Ne kadar sevimsiz bir dönem olsa da maalesef bizim hayatımızın bir parçası ve her 3, hadi bilemediniz 4 senede bir ülke değiştirdiğimiz için bunu yaşamak bizim kaderimiz. Kaçış yok.

Yaklaşık 4 senelik Kenya maceramızın da sonuna yaklaşmış bulunuyoruz.

Hangi ülkeye tayinimiz çıktığından bahsetmeden önce sizlere hangi ülkeler olabilirdi, bu süreç içinde ne kararlar çıktı, hangi kararların üzerine çizik atıldı ve nihai ülkeye karar kılınana kadar hangi ülkelere düşünce gücüyle gittiğimizi, o diyarlara ayak basmadan önce kendimizi o ülke koşullarına nasıl hazırladığımızı, ardından değişen kararla diğer ülkeye yine düşüncelerimizde adapte olmaya çalıştığımızı bahsedeyim biraz. Gidebileceğimiz ülkeler içinde Etiyopya, Umman, Kuveyt, Abu Dabi ve Rusya vardı. İlk karar Etiyopya'yı büyük bir sevinçle karşıladık. Kenya'nın kuzey komşusu Etiyopya'ya defalarca gitmiş ve hatta insanından, kültüründen, doğasından çok etkilendiğimiz Etiyopya ile ilgili "İnsanlığın Beşiğine Yolculuk" adı altında sanırım 8 bölümlük bir yazı dizisi yayınlamıştım blogumda. Ancak bu sevincimiz kısa sürdü, yani kursağımızda kaldı. Ani bir karar manevrasıyla bizim rota Rusya'nın başşehri Moskova'ya çevrildi. 1996 senesi Ağustosunda 3 hafta kaldığım ve tarihinden, kültüründen hayli etkilendiğim Moskova'da 3 seneliğine yaşamak hayli ilginç gelse de kararı duyduğum an Moskova'nın o kemiklere işleyen kış aylarının soğuğunu bizzat ruhumda hissettim. 6 senelik Afrika'nın o insanı sarıp sarmalayan sıcacık havasından sonra Moskova açıkçası bize hiç de cazip gelmedi. Gerçi insan herşeye alışıyor. Bu karara da kısa süre içinde alışıp kendimi soğan kubbeleri fotoğraflarken imgeledim. Bu düşünce beni hayli de mutlu etti. Hatta Moskova'nın o eşsiz, sanat eserinden farksız metrosunda dolaştım hayallerimde. Hele en güzel hayalim Kızıl Meydan ve hemen dibindeki tarihi alış veriş merkezi GUM ile ilgiliydi. Oradaki mağazaları gezip, hediyelik eşyalar satın alacaktım. Neyse karar resmi olarak açıklanmadığı için içimizde yine de sıcak diyarlarda kalacağımıza dair halen bir umut vardı. Bekle bekle, sıkıntılı bir süreç sonunda nihayi karar verildi veeeeeeeeee biz 1 Mayıs itibariyle ETİYOPYA'nın başşehri Addis Ababa'ya taşınıyoruz.

Etiyopya'nın güneyi Omo Vadisi gezimiz sırasında çekmiş olduğum birkaç fotoğrafı sizlerle paylaşmak istiyorum.

Yuppiiiiiii bu fotoğraf karelerime yenilerini ekleyebilirim artık.........
Karar resmileştikten sonra annemi arayıp, "Anne karar çıktı, Afganistan'a taşınıyoruz!" dediğimdeki şoku düşünebiliyor musunuz? Tamam, farkındayım tam bir eşek şakası, ama fazla uzatmadım, tadında bıraktım, tabi böyle bir şakanın tadı tuzu varsa eğer :-).

Kenya'daki son 3 ayımız hayli hareketli geçeceğe benziyor. Bu araya bir İstanbul ve Fransa seyahati sıkıştıracağım. Zaten yoğun bir dönemdeydim, bir de üzerine taşınma işleri :-(... Neyse Kenyalılar'ın dediği gibi hakuna matata/problem değil, pole pole/yavaş yavaş herşey yoluna girer, strese mahal yok. Yeter ki sağlık olsun!!!

Az empati, birazcık hümanist yaklaşımla başkalarının hayatlarına minik dokunuşlar...

Kenya'da eğitim sisteminden biraz bahsetmek istiyorum sizlere.
8 senelik ilköğretim hizmetini devlet vatandaşına bedava sağlıyor. Ancak ilköğretimden sonra lise ve üniversite eğitiminize devam edebilmeniz için paranız olması gerekiyor. Aksi takdirde eğitim kapıları suratınıza küt diye hızla kapanıyor. Gerçi iki dönemdir Kenya Başkanlığı yapan Mwai Kibaki yönetime gelene kadar ilköğretim de paralıymış. Eh, yapsın liseyi de bedava da göreyim onu. Hem diyorsunuz beyazlar geliyor, en iyi işlerde onlar çalışıyorlar. Eeee, vatandaşına sen eğitim imkanını sağlamazsan tabi ki mzungunun (beyaz adamın) know-how'ına mecbursun. Hiç sızlanma bu durumda!

Bunları nereden yakinen biliyorum? Efendim bize temizliğe gelen Beatrice'in kızı bu sene ilköğretimi hayli yüksek bir başarı derecesiyle bitirdi. Matematik ve fen derslerinde özellikle çok başarılı. Liseye gitmeyi eğer becerebilirse üniversitede Tıp Fakültesine girmeyi, doktor olmayı istiyor. Annesinin kazandığı meblağ mahdut. Boğazına mı, kızının okuluna mı? Hangi birine yetişsin? Kenyalıların çoğunluğu gibi o da ancak günü kurtarabiliyor. Baba okutsun değil mi? Baba yok ki ortada. Bu çocuk hani size bir yazımda bahsetmiş olduğum Afrika'nın problemlerinden biri bekar bir annenin çocuğu. Dolayısıyla babasını tanımıyor. Annesi onun hem anası hem de babası.

İlköğretimden kızımız Kasım ayında mezun oldu. Mezuniyet derecesine ve nüfus kaydına göre eğitim bakanlığı kızımızı Nairobi'nin arabayla 2/2.5 saat kuzeyindeki Nyeri şehrindeki bir okula verdi.

Ben Beatrice'i bu konuyla ilgili yakın takibe almıştım. Ağzı var dili yok ben sormasam anlatmaz. Çeke çeke ağzından lafları aldım. Neyse okul ve bedeli belirlendi. Ancak hangi parayla, ne edecek de gönderecek kızını o okula? Her gelişinde gelişmeleri soruyorum. Bu Cuma (3 Ocak) okul açılıyor, ama henüz para denk değil. Bir senede 3'er aylık 3 sömestr var. İlk sömestrde okula yazılma bedeli, her çocuğa yatakhane için şilte alımı, kitap, defter, kalem, sözlük, okul ve spor ayakkabıları, okul forması bedeli, al babam al, bitmiyor ki. Dün çektim Beatrice'i bir kenara. Uzun bir konuşmadan sonra al takke ver külah bütçemizi denkleştirdik nihayet. Gerçi bu konuşmayı ilk sömestrden sonra Beatrice'in okul bedelini kendi kazancıyla ödeyebileceğine kanaat getirdikten sonra yaptım. İlk sömestrden sonra okul taksidi düşüyor ve 3'er aylık ödemeyi kendi kazancından aylık taksitlerle rahatça ödeyebilecek.

İki yakası bir araya gelmiş bir şekilde Beatrice'i yüzünde gülücüklerle evine uğurlarken benim de dudaklarımın kenarında mutluluk tebessümü vardı. Hayata 1-0 malup başlamış bu çocuğun lise eğitimi alamamasına gönlüm razı olmayacaktı. Ohhhhhhh.

Az empati, birazcık hümanist yaklaşımla hepimiz başkalarının hayatlarına minik de olsa pozitif dokunuşlar yapabiliriz diye düşünüyorum. Siz ne dersiniz?

Tenisçi Dirseği...

2011 Ağustos'dan beri sağ dirseğimde, tam da tenisçi dirseği denilen yerdeki tendonlarda bir ağrı var. Dayanılmaz bir ağrı olmadığı için kısa bir süre öncesine kadar üzerine gitmedim ama önlem olarak bir süreliğine tenis oynamayı bıraktım.

Tenisçi Dirseğinin Belirtileri
- Kolun üst kısmında dirseğin hemen dış ve alt kısmında oluşan ağrı. Yaygın olarak bu ağrı dirsekten kol boyunca bileğe doğru vurur. EVET

- Bir şeyler kaldırırken veya kol bükülüyken ağrı hissedilmesi veya birşeyleri kavrarken (kahve fincanı gibi küçük şeyleri bile) ağrı hissedilmesi. EVET

- Kolun dirsekten alt kısmını iyice gerinerek ileriye doğru uzatmada zorluk yaşanması (dirsek iç kısmındaki kas, tendon ve iç bağlarda oluşan hararet arması, kızarıklık ve şişme gibi vücut reaksiyonalarından dolayı). KISMEN

- Tipik olarak 6 ile 12 hafta arasında süren ağrı. Rahatsızlık hissetme ise 3 haftadan birkaç yıla kadar sürebilmektedir. EYVAH :-)...

Tenise ara verince bu ağrının zaman içinde geçeceğini varsaymıştım. Ancak tenisi bırakalı 5 ay olmasına rağmen o ağrı, ya da sızı halen geçmedi, ben buradayım diyor. Hele bir de geçenlerde tam da o sızlayan noktayı sivri bir köşeye hızla çarpınca ağrının derecesi daha da bir arttı. Aslında geçen günkü piyano dersime kadar bu durum pek de kafama takılmıyordu. Temmuz ayındaki ABSRM (Royal Academy) 8. seviye (son seviye) piyano sınavına hazırlanıyorum malumunuz. Ancak tenisçi dirseğinin verdiği ağrıyla ilintili olarak sağ elimin baş parmağında bir kasılma oluyor ve bu da tuşlara basışımı, parçaları çalarken ki hızımı ve akıcılığımı etkiliyordu. Konu ile ilgili internette bir araştırma yaptım. Tenisçi dirseği sadece tenis oynayanların başına gelmiyor, daktilo yazanların, günümüzde daktilo mu kaldı diyorsanız eğer, o zaman günümüzde klavye başında çok vakit geçirenlerin, işlerinde aynı hareketi sürekli tekrarlayanların, bir dost ortamında , tuvalette, yatakta günün 24 saatinde elinden cep telefonunu düşürmeyenlerin (ıyyyyk ne itici), golf oynayanların ve benim için önemli bir ayrıntı piyano çalanların başına gelebiliyormuş. Aman Allahım, ne çok piyanist var tenişçi dirseğinden muzdarip. Bir müzik sitesine kaydoldum. Bu sitenin forum kısmında neler yapılması ve neler yapılmaması gerektiği anlatılıyor açık ve net. Oradaki önerileri uyguluyorum bir süredir. Mesela ağrıyan yere, tam tendonların üzerine buz kompresi hayli iyi geliyor. O sitede önerilmese de tenis oynarken kullandığım bantla piyano çalıyorum artık :-). Komik olabilir ama o da işe yarıyor.

Tenisin piyanoyla bağlantısı hiç aklıma gelmemişti :-)...